Saturday, March 4, 2023

Monumental blunders paralysing Sri Lanka

 As soon as I read the news about the court verdict on elections, my mind raced back to a time when the judges were forced to face the wrath of 'maha janathawa' as a consequence of a verdict unfavorable to the incumbent powers to be. Like to thank the anonymous contributor to the Island for this write-up. 

LINK TO THE ISLAND WEB PAGE

Published

  

on

 


The late JR Jayawardena: Accomplished a disastrous programme of attacking the basic principles of democracy

Sri Lanka was hailed as a potential paradise, at the time it gained independence from British rule, in 1948. Sadly, after 73 years of misrule by the homegrown leaders, we are languishing as one of the poorest countries, on the verge of bankruptcy. It is worth probing into the past to identify what went wrong, and see whether even belatedly a course correction can be attempted. I will confine myself to the post-independence era, being born a “free man” just an year after that landmark event, but now just one of over 22 million citizens fully in debt to the tune of hundreds of thousands of rupees each. The leaders that guided us towards this sorry state should bear the blame.

We are a nation with a rich heritage, an incomparable mix of multi-ethnic and multicultural diversity, adding colour and variety to the societal landscape. Our natural resources are known to be enormous, in proportion to the relatively small land area. Unfortunately, it appears that these are the very virtues that make the nation languish without progress on all fronts. By boasting incessantly about the glories of the past, without basing our efforts on those achievements for future progress, the nation is in an unenviable position. Bad economic planning with no long-term policies, political brinkmanship, and communal disharmony, created by shortsighted actions of the leaders, have been mainly responsible for our sorry plight. Unlike many other developing countries we have not had long-term plans, like a five year or a ten-year plan. With change of government, every few years, an entirely new “development plan” is instituted, discontinuing all good that was done by the predecessors.

From the very beginning, Sri Lankans were unable to reach a consensus for peaceful coexistence with the minorities. It is true the majority community had to re-establish its rightful position, after prolonged discriminative policies, during colonial rule. It is also true that the minorities all over the world tend to ask for more than their fair share. Yet our leaders were not far sighted enough to control popular sentiments, giving into majority demands to the dismay of others. The Sinhala Only policy after 1956 turned out to be one of the most disastrous. It showed the minorities, in no uncertain terms, that they will forever be second class citizens in their land of birth. That can be singled out as the most harmful event that initiated ethnic disharmony.

Free education has failed to adapt to present day needs, producing graduates and others who are not suited for productive employment. Educational reforms, to keep pace with the ongoing technological advances, are slow to come by. The arts stream, taking in a large proportion of undergraduates, continues to produce graduates with little prospect of employment. Eventually, the government is compelled to employ them in pensionable posts with little in return for development.

 

Masses in poverty

Democracy is considered as one of the best forms of governance. This is so only with an electorate with high literacy, good quality of life, everyone if not the vast majority above poverty line, and future prospects for peaceful existence guided by leaders with foresight and without greed for self-aggrandizement. In the absence of these vital components, democracy could be a recipe for chaos. This unfortunately has been the curse of Sri Lankans. Successive governments have failed to improve the quality of life of the people. Instead, it appears that the leaders would prefer to keep the masses in poverty, allowing the politicians to rule forever exploiting their misery. Though called a paradise blessed with vast natural resources and a manageable population, the country situated in a strategically important position in the Indian Ocean, all features ideal for rapid development, is cursed with a corrupt self-seeking leadership over so many decades since gaining independence.

The attacks on democracy started seriously with the postponement of elections in 1975, for two years. However, it was the advent of JR Jayawardena, as President of the Republic, in 1978, that was a watershed in the politics of the country. Here was a man people looked up to as a great democrat, with maturity, education and an upbringing in a respectable and economically sound family background. He had long term experience in politics, had actively participated in the independence struggle, and could stand shoulder to shoulder with any world leader. He did not have to worry about perpetuating a family dynasty and had only about 10 years to fulfill the great expectations of his people. He was given a thumping majority at the elections so that he could usher in an era of prosperity, a free and just society — his slogan for the election campaign, without any significant hindrance from the emasculated opposition.

Paradoxically, what he accomplished was a disastrous programme of attacking the basic principles of democracy. Those changes laid the groundwork for ongoing corruption and fraud by the politicians to this day, which we find almost impossible to extricate ourselves from, nearly half a century later. A new constitution, concentrating power in the hands of a president who could function above the laws of the country with immunity, was instituted in 1978, with hardly any public consultation. Removing the civic rights of the respected and well-loved lady Prime Minister, was an act of unimaginable vengeance, which could be considered as one of his worst acts. Removing Tamil members from parliament on the pretext of them not honouring the constitution, thus denying them the forum to air their grievances, was a major step that led to the escalation of terrorist activity. Obtaining signed but undated letters of resignation from the people’s representatives made them dummies, with no chance of giving independent opinions. He amended the constitution at will to suit his immediate petty needs. The Parliament, elected on the first past the post system was treated as if it was on proportional representation. The highly questionable referendum in 1982, to extend the life of the Parliament for another term, remains as one of the biggest black marks in parliamentary history.

 

Perks and priviges

Members of Parliament were given all perks and privileges to ensure that they were kept happy without hindering or questioning the President’s programme. Luxury duty free vehicles, residences in Colombo, even to those with private residences in the city, were among them. They themselves decide what their emoluments should be. The palatial official residences given to ministers, in the most fashionable areas in the city, makes one wonder whether we are living in a highly developed first world country. It is unimaginable that a life-long pension is granted after just five years of “service” (rather self-service) in Parliament, when an ordinary citizen has to toil for at least 20 years to earn a paltry pension.

The ex-presidents are given the choice of any residence in any part of Colombo for them and their spouses to live in retirement, until death. It is shameful that at least two of them still enjoy that facility even after they have returned to active politics. Why the government is obliged to provide office facilities and security details to even the widows of ex-presidents is beyond reason.

These measures have burdened our economy to such an extent that is impossible for a debt-ridden country like ours to bear. It is not possible to relieve ourselves from this burden, as current or future incumbents, are unlikely to be patriotic or generous enough to give them up. Opening the economy without any safeguards led to perpetuation of bribery and corruption. Whatever economic benefits from the Accelerated Mahaweli Programme, free trade zones and the like are far outweighed by the ongoing overbearing financial burdens described above. One wonders whether the main function of the Sri Lankan state is to maintain in comfort the past and present politicians and their families.

Interference with the judiciary, while professing a just and free society all the time, was most despicable. Residences of judges who gave adverse verdicts were stoned by their goons. This was taken to new low levels decades later, when a chief justice who gave a verdict unfavourable to the government was removed unconstitutionally, and more or less physically thrown out of her official residence. The one who replaced her was arbitrarily removed later. More recently, the amendment to the constitution that enabled the President to handpick the judges, will turn out to be the last nail in the coffin of an independent judiciary.

Youth unrest was simmering for some time. It was JRJ’s policies that created situations that led to the eruption of armed rebellions, both in the North and the South. The immense damage these did to the nation, on all fronts, domestically and internationally, is too well known to be dealt with in detail here, and is bound to plague the nation for a very long time. JRJ can be labeled as the leader who initiated the downfall of our democracy, despite having the full knowledge of how unbridled powers could derail the nation’s path to progress. The most unfortunate situation is that the leaders who followed, every one of them of a lesser predisposition, intellectually, have had no hesitation in using him as the benchmark to judge their own performance, and giving that as an excuse to justify their own antidemocratic and corrupt activities.

 

Unfortunate events

The unfortunate events of July 1983 were the beginning of the darkest period in the post independence era of this country. The cost in human and material terms of the ensuing civil war over nearly three decades is unimaginable. The Diaspora, that established themselves abroad as a consequence, continues to be an ever worsening international headache for the country. While winning the war in 2009 was a remarkable achievement, successive governments have failed to capitalize on that, and counter the international fallout regarding alleged human rights violations. Lack of a coherent policy in tackling this issue, compounded by very poor amateurish diplomatic efforts, is making the nation a “wanted criminal”. Political expediency blaming each other to remain in power is a continuing destructive saga.

With the entire country giving a sigh of relief by eliminating the terrorists in 2009, immediate action should have been taken to alleviate the suffering of the people in the North and East. A firm policy should have been developed to address whatever grievances that led to the rebellion in the first place. With the overwhelming popularity of the leadership, the Southern populace would have accepted whatever was offered by a hand of friendship to minorities. Most unfortunately, the war-winning political leadership was more interested in making use of the “victory” to perpetuate their dynasty in power forever. Towards this end the Sinhala Buddhist chauvinists were encouraged in their divisive activities, further alienating the minorities. A golden opportunity for reconciliation was thus buried in political expediency.

Billions of dollars obtained as loans at commercial rates of interest, have been used for extravagant projects which do not bring in returns that would go towards paying them back. Now more loans are being taken, purely to service what has been obtained already. Caught in this vicious cycle, the nation goes down an abysmal path towards financial bankruptcy in the near future.

The North is languishing in a multitude of social problems which need political will, much planning and financial investment to be sorted out. Along with high rates of poverty, unemployment and landlessness is the added burden of drug addiction and resultant antisocial activities of the youth. The locals are under the impression that the police or the armed forces do not take any action to control the drug menace or may even actively promote that. While dealing with the civil society should be a function of the police, it is accepted that the armed forces should remain in the North and East at a sufficient scale to ensure the non-resurgence of terrorist activity. It should be kept in mind that the latter objective is best achieved by winning the hearts of the people. As the Northern and Eastern population is an integral part of the Sri Lankan citizenry, one cannot go on ill-treating them as the vanquished in a battle. However, many of the activities of the law enforcement authorities have caused suspicion with the local populace that could defeat the very purpose they are supposed to serve.

The role of the Army along with the Buddhist priests in establishing new places of worship or reviving temples that have remained dormant for many decades in areas with hardly any Buddhist residents is being treated with suspicion. Buddhist monks from elsewhere are being “planted” in these temples. As there are hardly any Buddhists in the vicinity, they are being serviced and provided with security by the Army. It appears that the local non-Buddhist population is coerced by the forces into participating in various religious functions. These activities may give the impression that there could be a sinister long- term plan to colonise the area with Sinhala Buddhists.

 

Rebels in the North

It is known that thousands of Sinhalese and Muslim long-term residents were driven out of the North by rebels at the very beginning of the conflict. They may be allowed to return if they so wish, although such voluntary return seems unlikely in the present circumstances. Although the concept of a Tamil homeland may not be recognized, the fact that Tamil Hindus were the vast majority in the North for hundreds of years should be accepted and respected. Any seemingly state-sponsored attempts to upset that demography will undoubtedly arouse much hostility. It is disappointing that the committee appointed recently to preserve the cultural heritage in the North and East has no representation of the minorities.

The local Tamil population naturally is thoroughly disgusted with all these infringements in their neighbourhood. It will not be possible to go on alienating the minorities any more, making them keep their dream of an Ealam alive. It is inevitable that they seek the help of like minded people in India or the influential Diaspora in the West as the Sri Lankan authorities are turning a blind eye to their grievances. As a result the allegations of human rights violations against the Sri Lankan state would be a continuing problem to deal with at the international forums, like the UNHRC.

The situation in the Eastern Province with demography of sizable proportions of all three ethnicities, poses a different set of problems to be sorted out. The sensitive issue of alleged intrusion by a culture foreign to what we have known so far, has to be solved with much foresight and care.

The way all the warnings about the possible Easter bombing were ignored is inexplicable. The resultant catastrophe should be fully blamed on the leaders in government and intelligence services at the time. Political games played without finding out the actual culprits who planned the massacre, would guarantee another attack in the foreseeable future. It is frightening to note that those close to the current leadership are being blamed, though without proof so far, as the masterminds of the mass murder.

Ignoring the lessons learned by giving overwhelming powers to one party in the past, the electorate has given two-thirds majority to the present government. To make matters worse the 20th Amendment to the constitution has concentrated immense authority on the President. All that was achieved by the 19th Amendment, despite a few shortcomings, by ensuring parliamentary control of presidential action has been reversed. Removal of independent Commissions dealing with the judiciary, public service, police etc has installed an autocratic President, who is not accountable to the Parliament, and hence to the people. With his military background and hardly any experience in politics, the President is increasingly showing faith in the armed forces, and a small group of unscrupulous businessmen loyal to him to rule the country. How even the obvious civilian function of controlling the Covid epidemic is under the leadership of the Army commander is a glaring example. It becomes evident with every passing day that civilian rule in a democracy and international diplomacy, cannot be left in the hands of the armed forces. The details of allegations of many corrupt activities of the leaders and their cronies are already in the public domain. How democratically elected autocrats turned out to be ruthless dictators in many countries in the world is lost on the electorate.

Dismal situation

Having detailed all the blunders Sri Lanka as a nation has committed, is there a way out of this dismal situation? The electorate tired of the corrupt leadership chose to elect “non political” professionals at the last election. Their naivety in politics, with poor knowledge of the suffering of the masses is now fully exposed, making a mockery of governance. The periodic changing of the governing party at successive elections has been an exercise in futility. The civil society, along with well meaning religious leaders of all faiths without any political leanings, should take immediate steps to educate the people on the need to change this way of life. The press and electronic media should shed their political affiliations and work openly towards long term peace and prosperity of the nation. Social media should be fully mobilized and properly regulated, to keep people informed of the need for a radical change in their attitudes. All justifiable grievances of the minorities should be addressed with no further delay, so that they can be taken fully on board to forge peaceful coexistence and progress. The leaders should set an example to the people by being patriotic and truthful. It was exactly such a path that enabled Sri Lanka (and India) to overcome the might of the British Empire and gain independence. No doubt it is going to be an onerous task at a time when our own leaders are subjugating us.

 

A FREE THINKING SINHALA BUDDHIST

Continue Reading...

Thursday, February 16, 2023

පූසා... හරකා සහ ප්‍රංශකාරයා....!


[පින්තූරය - https://lmoore66.livejournal.com/152312.html ]


 මං නං මේ වගේ නල්ල කල්ලෙක් කවදාවත් දැක නැතිය. ඒකාගේ ඔළුවට මොකක් හරි රිංග ගත්තොත්, ඒක වෙනස් කරන එක නම් බොරු. සොලමන් රජ්ජුරුවන් ගැන පහත්ම කොට හිතන මම දැකපු එකම කල්ලා ඒකා ය. ඒ හින්දා මම සොලමන්ව පැත්තකට කරලා වෙන වෙන රජ ගොල්ලා ගැන කතාවල් පටන් ගත්තෙමි. බොහෝ කාලයකට ඉස්සර දාසය වැනි ලුවී රජ්ජුරුවන්ගේ හිස කපා මරපු එකේ විස්තරෙත්; එයාගේ චූටි පුතා, රජ කමේ උරුමක්කාරයා ඩොල්පින් ව හිරගෙට දාලා, එයා හිරගෙදරම මැරුණායි සමහරු කියනවා කියාලාත් කිව්වෙමි.

“පවු.... අහිංසකයා“

“හැබැයි සමාහරු කියනවා එයා හිරෙන් පැනල ඇවිත් ඇමරිකාවට ආවයිත් කියල“

“ඒක හොඳයි. හැබැයි එයා මෙහේ පාළුවේ ඇති? මෙහේ රජවරු නෑ නේ? නැද්ද හක්?“

“නෑ නෙ...“

“ඉතින් එයාට මෙහේ කිසිම තැනක් නෑනේ. මොනාද එයාට කරන්න පුළුවන්?“

“හ්ම්ම්, මං දන්නෙ නෑ. සමහරු පොලිසියට බැඳෙනවා... සමහරු මිනිස්සුන්ට ප්‍රංශ කතා කරන්ඩ උගන්නනවා....“

“ඇයි හක්, ප්‍රංශ මිනිස්සු කතා කරන්නෙ අපි වගේ නෙමෙයි ද?”

“නෑ, ජිම්; ඒ මිනිස්සු කතා කරන එක වචනයක් ඔයාට තේරෙන එකක් නෑ. එකම එක වචනයක් වත්”

“අර... , දැන්, මාව යකාට ගියාවෙ! ඒ කොහොමෙයි ඒ...?”

“ මම දන්නෙ නෑ; ඒත් ඒක එහෙම තමයි. මම කියෙව්ව එයාලගෙ සමහර කච කච පොතක. හිතන්න මිනිහෙක් ඇවිත් කිව්වොත් ‘පාලවූ ප්‍රාන්ශේ‘ කියල මොනවද හිතෙන්නෙ?”

“මට හිතෙන අලබෝලයක් නෑ; සුද්දෙක් නෙවෙයි නං මං පලයි උගෙ තට්ටෙ... කිසි කල්ලෙකුට මට එහෙම කතාකරන්ඩ තියන්නෙ නෑ මම....”

“ෂැහ්.... ඒක ඔයැයිට කිචයක් දානවා නෙවෙයි. ඔයාට ෆ්රෙන්ච් කතා කරන්න පුළුවන් ද අහනවා විතරයි”

“ඉතින් මිනිහාට ඒක එහෙමම කියන්ඩ බැරි ඇයි?”

“ඇයි අප්පා, එයා ඒක කියනවා ඒ. ප්‍රංශකාරයෙක් ඒක කියන හැටි තමයි ඒ......”

“හ්ම්ම්.... යකාගෙ අපබ්‍රංස විදිහක් නෙ. එහෙම නං මට ඒ ගැන මුකුත්ම අහන්න ඕන නෑ.... කිසිම තේරුමක් නැති එව්වා....”

“ජිම්... මේක අහන්න; දැන් පූසෙක් කතා කරනව ද අපි වගේ?”

“නෑ, පූසෙක් එහෙම නෑ”

“හොඳයි, හරකෙක්?”

“ නෑ හරකුනුත් නෑ”

“පූසෙක් හරකෙක් වගේ කතා කරනව ද? නැත්තං හරකෙක් පූසෙක් වගේ කතා කරනව ද?”

“නෑ නෙ. උන් එහෙම කරන්නෙ නෑ”

“අන්න.... ඒක ස්වාභාවියකයි නෙ. හරියි නෙ..! උන් එක එකා වෙනස් වෙනස් විදිහ වලට කතා කරන එක.... නැද්ද?”

“සහතිකෙන්ම”

“දැන් ඒ වගෙම පූසො හරක් අපි කතා කරන විදිහට වෙනස් විදියට කතා කරන එකත් හරි නේ ද? ස්වභාවිකයි නේ ද?”

“ඉතින් ඒක එහෙම නේන් නං”

“අන්න..., ඇයි එතකොට, ප්‍රංශකාරයෙක් අපි කතාකරනවට වෙනස් විදිහට කතා කරන එක ස්වභාවික නොවෙන්නෙ.... හරි නොවෙන්නෙ?  බලන්ඩ ඒක කියන්ඩ මට?”

“හක්.... පුසා මනුස්සයෙක් ද හක්?”

“නෑ....”

“හොඳයි. ඒ නිසා පූසෙක් මනුස්සයෙක් වගේ කතා කරන එකේ තේරුමක් නෑ. දැන් හරකා මිනිහෙක් ද? නැත්තං හරකා පූසෙක් ද?”

“නෑ නෙ. එයා ඒ එක්කෙනෙක්වත් නෙවෙයි”

“හරි. ඉතින් එයාට අරයා වගේවත් අනෙක් එක්කෙනා වගේවත් කතා කරන්ඩ හේතුවක් නෑ නෙ.... දැන් ප්‍රංශකාරයා මිනිහෙක් ද?”

“ඔව්....”

“ඉතින්.....???  අප්පච්චිටම ඔප්පු වෙච්චාවෙ.... ඒකාට මනුස්සයෙක් වගේ කතා කරන්ඩ බැරි ඇයි...? මට කියනවාකෝ ඒක...”

කල්ලෙකුට තර්ක කරන්නට උගන්නන්ඩ වචන නාස්ති කරන එකින් කිසි පලක් ලැබෙන්නෙ නෑ කියා තේරුම් ගෙන ඒ කතාව එතැනින් නැවතුවෙමි.


ගටෙන්බර්ග් වෙඩ් අඩවියේ පල කර ඇති මාක් ට්වේන් (සැමුවෙල් ක්ලෙමන්ස්) විසින් රචිත, හකල්බෙරි ෆින්ගේ ගවේෂණ කෘතියේ, ඊ-පොත් පිටපතින් උපුටාගත් කොටසක සිංහල අනුවාදයකි. මුල් උපුටනය හා සබැඳිය පහත.


I never see such a nigger.  If he got a notion in his head once, there warn't no getting it out again.  He was the most down on Solomon of any nigger I ever see.  So I went to talking about other kings, and let Solomon slide.  I told about Louis Sixteenth that got his head cut off in France long time ago; and about his little boy the dolphin, that would a been a king, but they took and shut him up in jail, and some say he died there.

"Po' little chap."

"But some says he got out and got away, and come to America."

"Dat's good!  But he'll be pooty lonesome--dey ain' no kings here, is dey, Huck?"

"No."

"Den he cain't git no situation.  What he gwyne to do?"

"Well, I don't know.  Some of them gets on the police, and some of them learns people how to talk French."

"Why, Huck, doan' de French people talk de same way we does?"

"_No_, Jim; you couldn't understand a word they said--not a single word."

"Well, now, I be ding-busted!  How do dat come?"

"I don't know; but it's so.  I got some of their jabber out of a book. S'pose a man was to come to you and say Polly-voo-franzy--what would you think?"

"I wouldn' think nuff'n; I'd take en bust him over de head--dat is, if he warn't white.  I wouldn't 'low no nigger to call me dat."

"Shucks, it ain't calling you anything.  It's only saying, do you know how to talk French?"

"Well, den, why couldn't he _say_ it?"

"Why, he _is_ a-saying it.  That's a Frenchman's _way_ of saying it."

"Well, it's a blame ridicklous way, en I doan' want to hear no mo' 'bout it.  Dey ain' no sense in it."

"Looky here, Jim; does a cat talk like we do?"

"No, a cat don't."

"Well, does a cow?"

"No, a cow don't, nuther."

"Does a cat talk like a cow, or a cow talk like a cat?"

"No, dey don't."

"It's natural and right for 'em to talk different from each other, ain't it?"

"Course."

"And ain't it natural and right for a cat and a cow to talk different from _us_?"

"Why, mos' sholy it is."

"Well, then, why ain't it natural and right for a _Frenchman_ to talk different from us?  You answer me that."

"Is a cat a man, Huck?"

"No."

"Well, den, dey ain't no sense in a cat talkin' like a man.  Is a cow a man?--er is a cow a cat?"

"No, she ain't either of them."

"Well, den, she ain't got no business to talk like either one er the yuther of 'em.  Is a Frenchman a man?"

"Yes."

"_Well_, den!  Dad blame it, why doan' he _talk_ like a man?  You answer me _dat_!"

I see it warn't no use wasting words--you can't learn a nigger to argue. So I quit.


Adventures of Huckleberry Finn by Mark Twain (Samuel Clemens)
Excerpt from the e-book posted in Project Gutenberg Website
http://www.gutenberg.org/cache/epub/76/pg76.txt
 
Continue Reading...

Tuesday, February 14, 2023

සිරි සුබ වැලෙන්තීනු දිනයක් වේවා....!

 



නයිනාමඩමේ පරණ පවුල් අතර වැලෙන්තීනු ගමරාලගේ නොහොත් වැලෙන්තීනු දල්පතාදු ගේ පවුල ගැන මා දන්නේ, එයාගේ දූ ආනමරියා දල්පතාදු, අපේ තාත්තාගේ අම්මා නිසා ය. ආච්චිගේ අයියා වූ දල්පතාදු අපේ තාත්තලා, බාප්පලාට අංකල් වූ නිසාවෙන්ම අප අතරත් හැඳින්වුනේ අංකල් ලෙසින්මය.

මේ අංකල් කීම එක අතකින් සාධාරණ වූයේ, හැම නත්තලකටම පාහේ, පවුලේ හැම ගෙදරකම පොඩ්ඩන්ට තෑගි බෝග එවීමත්, මොනයම්ම දේකට, ‌ඉස්කෝලේ පොත් ගන්න හෝ, විභාගයක් සමත් වෙලා හෝ,  ගියවිට යම් විදිහක මුදලක් තෑග්ගක් ලැබීමත් ආදි වශයෙන්, අංකල් පවුලේ ප්‍රධාන සම්පත් දායකයා ලෙස වචනයේ පරිසමාප්ථාර්තයෙන්ම අපි හැමෝටම අංකල් කෙනෙක් වී සිටිය එකය.

නයිනාමඩමේ දකුණු කෙළවර, ගිං ඔයේ පාලම පැන්නාම රංගම්මුල්ලේ, සිංහයා උළු මෝල හා සබැඳි ව්‍යාපාර හිමිකරු වූ අංකල් එයාගේ තාත්තාගේ නම තබා, බුජ්ජම්පල පිහිටවූ පොල් මෝල අදටත් ශාන්ත වැලන්ටයින් කොකනට් මිල්ස් ‌ලෙස ක්‍රියාත්මක වෙයි.

බුජ්ජම්පොල වැලන්ටයින්  ගැන වැඩි විස්තර විස්තර සහිතව දැන ගන්නට කිතියක් දැනෙනවා නම්, ඔන්න සබැඳිය මේ පින්තූරයට පහලින්.




මේ ටික ලිව්වේ වැලන්ටයින් එක්කලා අපේ තියන නෑදෑ සුහදතාවයන් ගැන පොඩි පහේ හැඳින්වීමක් හැටියට වගේම, ඇල්පෙනිත්තක්වත් නොහදනවායි ආඩපාලි කියන අපේ රටේත්, ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිතීන්ට අනුකූලවන පරිදි බඩු බාණ්ඩ නිපදවන කර්මාන්තශාලා නොහොත් ගමේ භාෂාවෙන්ම කියනවා නම් ‘මෝල්‘ කවුරුත් වැඩිපුර නොදන්නා අහුමුළු වලත් තියනවාය කියන කයිවාරුව කියන්නටත් එක්කය.

ඉතින් වැලන්ටයින් මතක් වෙනවාත් සමගම මොන හේතුවක් හෝ හින්දා මතක් වුනේ සන්ධ්‍යා කුමාරිව ය. 

සන්ධ්‍යා කුමාරි මුලින්ම තිරයට ආවේ තාත්තලා එක්ක මට මතක හැටියට වත්තල ගැමුණු පැලස් එකේ නැරඹූ, අදට වැඩිය හෙට හොඳයි චිත්‍රපටයෙන් වුව ද, එයාගේ බියුටි ස්පොට් එක සහිත මූණ හොඳටම මතක, මීගමුවේ රාජ් එකේ බැළුව, අල්ලපු ‌ගෙදර චිත්‍රපටය පටන් ගන්නා, ක්ලැරිස් හා සන්ධ්‍යා, වෙස්පා ස්කූටරයක නැගී, සාගර රැජිනට ආදරේ කියා ගය ගයා යන සවාරියෙනි. ඔය බයස්කෝප් එක එද්දී, එනම් 1965 දී විතර මගේ වයස අවුරුදු අටක් විතරය. සන්ධ්‍යා අවුරුදු විස්සක විතර ළමිස්සියක්ව සිටි බව විකිපීඩියාවේ එයා ගැන තියන ඕපා දූප විස්තරය කියයි.


අල්ලපු ගෙදර සිංදු අතරින් මට නම් හිතෙන හැටියට, වැඩිම පදමාලා විස්ථාපනය සිද්ද වූ සිංදුව මේ සන්ධ්‍යා, ක්ලැරිස්, ගේ ස්කූටර් සිංදුව වූ, 'සාගර රැජිනට ආදරේ කියා සීතල මදනල ගී ගයා ගිය' එකය. ඒ අතින් ‌‌ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ සහජ නිර්මාණ කුසලතාවයන් අවදිකරවා ඔප් නැංවීමටත් දායක වූ සිංදුවක් වූ බවත් නම් ලියා තැබිය යුතුය.

ඒ වෙද්දීත් පටාචාරා චිත්‍රපටයේ පටාචාරා හැටියටත්, ධීවරයෝ චිත්‍රපටයේ‍  මං හිතන හැටියට සිංහල සිනමාවේ පළවැනිම වෙන්නට පුළුවන් බිළාල ඝට්ඨනයේත්  (cat fight)  රඟ පෑ සන්ධ්‍යා කුමාරි, එක්තරා විදිහකට සිංහල සිනමාවේ ගිනි පෙනෙල්ල බවට පත්වී තිබුණි. එයාගෙන් පස්සේ හදවත් හොරාගත් නිළිය වූ මාලනී ‌ෆොන්සේකා, සන්ධ්‍යා කුමාරි ගැන,

”රුක්මණී දේවියගෙන් පස්සේ සිංහල සිනමාවට පායා ආ සඳවතිය ඇයයි. කොටින්ම ඒ යුගයේ රන් තාරකාව (glamor star) සන්ධ්‍යා කුමාරි කිව්වොත් මම වඩාත් නිවැරදියි.”

කියා කියූ බව ‌අන්තර් ජංජාලයේ පරණ දිණමින පුවත්පතක ලියැවී තිබේ.

චිත්‍රපටියේ සන්ධ්‍යා, ක්ලැරිස් ජෝඩු දමා වෙස්පා ස්කූටරයක සවාරි ගියාට, ඔය වයසේ කෙල්ලන්ට ඔයා කාරයෙන් ජෝඩු දමා හෝ නොදමා හෝ, සිංදු කිය කියා හෝ නොකිිියා හෝ, දාංගලේ යන්නට අපේ ගම් පැතිවල ඒ කාලයේ නම් කිසිම ඉඩක් තිබුණේ නැති අතර, ලොකු මහත් වුනාට පස්සේ, තනියෙන් පුෂ් බයිසිකලය පදින කෙල්ලක දිහා වුනත් චුට්ටක් ඇහැ අමුතු කර බලන ගතියක් තිබුණු බව මතකය.  ඒ දවස්වල මං දන්න වෙස්පා ස්කූටරය තිබුණේ අපේ ගෙදරට ඉස්සරහ පාරෙන් එහා පැත්තේ ගෙදර, කැනියුට් රාළහාමිටය. රාළහාමි කිව්වාට එයා ගමේ ග්‍රාමසේවක මහත්තයාය. කැනියුට් අංකල්ගේ නෝනා, ගෑණු ඉස්කෝලේ ගුරිවරියක්ව සිටිය අතර, උදේට නෝනාවත් පස්ස සීට් එකේ වාඩි කරගෙන කැනියුට් අංකල් රාජකාරියට පිටත්ව යනවා මතකය. එයාලගේ ගෙදර දරුවන් දෙන්නෙක් වූ අතර, සමහර දවසට, එයාලගේ දූ කමනීත් ස්කූටරයේ  යනවා දැකලා ඇතැයි ඇතැයි හිතෙන නමුත්, මේ වෙද්දී කොයි කොයි තරම් නානාප්‍රකාර දේවල් දැකලා ඇද්දයි හිතුවාම, ඒවා මතකයන් ද, මවා පෑම් ද කියලා තෝරා බේරා ගැනීමේ අපහසුතාවයකුත් තිබේ.

ස්කූටරයේ ආගිය අනිත් එක්කෙනා, අපට ඉංග්‍රිසි ඉගැන්වූ මිස්ට ෂෙල්ටන්ය කියා මට යන්තම් මතකයක් තිබේ. ඉතින් ඒ කාලයේත් අද කාලයේ වගේම, රේස් පදින සවාරි යන අය කාණ්ඩයක් ඉන්නට ඇති නමුත්, අපේ පැත්තේ ස්කූටර් වනාහි, අජානේය ඒවා නොව, පවුල් පිටින් ඉස්කෝලෙට වැඩට ගෙනියන්න, සිමෙන්ති, හෙවිලි තහඩු මතු නොව, බැරල්, බෝතල්, බෑග් පැකේජ් ආදී  වශයෙන්, බර ඇද්ද වඩක්ක ගොනුන්ම වුවායි අද හැරී බලද්දී සිතෙයි.

මවා පෙන්වීම් ගැන හිතුවාම නම්, අල්ලපු ගෙදර බයස්කෝප් එකම, මවා පෑමේ කතාවක් වටාම ගෙතී තිබේ. සිංදු කියන්නට හිත තිබුණත් මං වගේම ලොකුවට පතක් නොතිබූ, මතක හැටියට පරණ සොල්දාදුවෙක් වූ, ජෝ අබේවික්‍රමට, ක්ලැරිස්ට වැලන්ටයින් දැමීම සඳහා,  පසුබිම් ගීත කියන්නට ගිය ඇන්තනි සී පෙරේරාව, සන්ධ්‍යා කුමාරිට මාට්ටු වීමේ කතන්දරය වටේ කැරකෙන අල්ලපු ගෙදර, එක අතකින් වැඩ බැරිකම වහගන්නට ඇඩ් ලිබ් කිරීමේ අවධානම වගේම අනපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල ගැනද කියා පානා කතාවකි.



 මේ වකවානුවේ ලංකාවේ අයට නම්, මවා පෙන්වීම් හා රඟපෑම්, ආදී නාට්ටිය කලා, මැජික්කාදිය ගැන උදාහරණ ගන්නට පරණ බයස්කෝප් බලන්නට කාලය නාස්ති කිරීමේ උවමනාවක් නැති බවත් ඒ අස්සේ සිහිපත් වෙයි.




ඉතින් මේ වැලන්ටයින් දවසේ, ඈතක අම්මා එක්ක ඉන්නා, මගේ සන්ධ්‍යා කුමාරිට සුබ වැලන්ටයින් දිනයක පැතුමුත් එක්ක මේ සිංදුව මෙතන අවුණමි.

ඇන්තනි සී ගේ මූණ තිබුණත් සිංදුව කියන්නේ නම් මිල්ටන් ය. ජේ. ඒ. මිල්ටන් පෙරේරාය.


[සන්ධ්‍යා කුමාරි ගැන බොහෝ විස්තර අන්තර්ජාලයට එකතු කර අපේ මතකවල හිස්තැන් පුරවන්නට දායක වූ සියළු දෙනාටම අපේ ප්‍රණාමය. මෙතන ඇවුණූ ගීත වීඩියෝ යූබටයේ සන්ධ්‍යා නමින් වෙන්වූ චැනලය පවත්වාගෙන යන ආදරණීයයන්ට පින්සිදු වන්නට ය.]

Continue Reading...

Wednesday, February 8, 2023

කුලය, අනන්‍යතාව, මානුශීයත්වය සහ "ගාඩි"

 



"හිරු දරුවෝ" (Children of the Sun) යැයි ඉංග්‍රිසි උප සිරැසියක් සහිතව 2019 දී බූසාන් අන්තර්ජාතික සිනමා උළෙලේ දී දොරට වැඩි ප්‍රසන්න  විතානගේ ගේ 'ගාඩි'  සිනමා සිත්තම, මේ ජනවාරියේ සිට ලාංකීය සිනමා තිර මත තිරගත වෙයි.

පහත වීඩියෝව, මේ වෙනුවෙන්  Youth for CHEnge සංවිධානය කරන ලද සංවාදශීලී කතික‌ාවට ශේනු දැක්වූ අදහස්ය.





Continue Reading...

Monday, February 6, 2023

නිදහස් උදෑසන - පර්මිට් නැති කොස් බයියා

 



කතාව ලියූ කීර්ති වැලිසරගේ....


කතාව කියවන සන්නාගේ කතාව...
අහලා හිතන්න.




Continue Reading...

Saturday, February 4, 2023

දේශයේ පාන් ටැඹ

 


කෝටියක් වියදං කරලාය කිව්වේ ඩයපර් වලට ය?

Continue Reading...

Wednesday, February 1, 2023

නිදහසේ මාංචු....

 


වසන්තට
ආණ්ඩුවත්
රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරනවාය කියන
ආයතනත්
රෙදි හෝදා වේලා මැද
ඇඳ පැළඳගන්නා තාක් කල්
‌‌මාංචු පැළඳීමේත්
බන්ධනාගාර ගත වීමේත්
නිදහස හිමි වී තිබේ.

භාරත ගේ විශ්ලේෂණය පහත වීඩියෝ වේ.


පසු සටහන




Continue Reading...

Sunday, January 29, 2023

ආදරේ කියන්නේ ඒකට....

 


වෙරළක් මොකට
දැන ගන්න ද
පාවී ඇවිත් රැඳවෙන
සිප්පි කටුවක
ආ ගිය ගමන් ගැන

තරඟ ඉපදෙන දියඹ
හංගාපු ගල් පරවල
නන්වන් කොරල් මල් වල
හැඩ වැඩට ලියවුනු කතන්දර

පාවාඩ අතුරා සිඹ
ඔන්න මං ආවා කියන විට
ඇස් පියා වැළඳගෙන
හාද්දක් දෙනු මිස

වෙරළක් මොකට
දැන ගන්න ද
සිප්පි කටුවක
ආ ගිය ගමන් ගැන

ආදරේ කියන්නේ ඒකට....

පින්තූරය - Yashodha Sammani ගෙනි.

16 නොවැම්බර් 2021

Continue Reading...

කහ රතු නිල්....!


 


"ඔයා පාට තුනක් කියන්ඩ"

"මේ කහ මේ රතු මේ නිල්"

"මේ පේලියට තියන ඒවා...?"

"නෑ.....
මේ කහ
එයින් එකයි දෙකයි තුනක් යට රතු,
එයිනුත් තුනක් යට නිල්"


පතුරු ගිය හදවතක
ඉතුරු ටික අරගත්
රිදුණු අතකින් ඇඳෙන
ජීවිතේ සම්පත්

මහල් නිවසක උඩම
බැල්කනියෙ හිඳගත්
හිතක් ඉපිලී නටයි
ජීවිතේ මොහොතක්....!

11 නොවැම්බර් 2021

Continue Reading...

මතකයි මට උදුම්බරා


 

මතකයි එක පහන් රැයක
ඔරායන්ගෙ බඳ පටියේ
තරුවල දුර ගැන්නා
එදා රැයේ තරු අස්සේ
මැණික් වගේ ඇස් දිලිසෙන
ගැහැණු පුතෙක් උන්නා

හඳ පළුවක් වගේ පුතෙක්
උරිස්සකට හිස වඩාන
සිප ගන්නා දවසක් ගැන
හිතේ හීන තිබුණා
කලාව පිරි පුන් සඳකට
කණ තියලා රහස් අහපු
දවසුත් දින ගැණුනා

අම්මා වී අපේ ගෙදර
සිහසුන මත රැජින වගේ
පිරිමි පුතුන් දෙන්නෙක් ගෙන
දෝතට වඩමින්නා
කිරි සුවඳට පිපෙන මලක
මල්පෙතිවල පාට පාට
අකුරු ලියන සුරඟනුන්ගෙ
කතා කියා දුන්නා

පාන් තරුව දිලිහීගන
පෑල දිගින් පායන දා
උදුම්බරා හඳක් වගේ
පායා ලඟ ඉන්නා
දවසක් අද අපි දෙන්නම
මිනිපිරියන් දෙන්නෙක්ගෙම
ලපටි මුහුණු සිඹිනා

[ උදුම්බරාට ලියූ පළමු කවිපෙල "කඳුළු හෙළයි උදුම්බරා“ මා අතින් ලියවුනේ 1979 ජනවාරි 13 දායැයි සටහනක් යෙදූ කොළයක් තවම මා ලඟ තිබේ. ඒ කවිපෙලේ අවසාන පද වල,
‘දහසක් දෙනෙකුගෙ සිහින විමන්වල
රැජිණිය සේ නුඹ රජ වෙනවා
නුඹේ සිහිනයේ රජෙක් නැතිව නුඹ
තනිකම සමගින් තනිවෙනවා‘ යි ලියැවී තිබෙයි.

මෙතැන අවුණා ඇති සේ රුවේ උදුම්බරාට ලියූ වචන 1991 අප්‍රියෙල් මස දෙවැනිදා ලියුවුණු ඒවාය.
ඉහත වචන පෙල ගොනුවෙන්නේ 2021 නොවැම්බර් මස හය වෙනිදාය. අර පළමු කවිපෙලින් අවුරුදු හතලිස් දෙකක් වෙන්නට ලංවෙන දවසකය.

‍තවත් කල් තිබේය කියා හිත කියයි. ]

Continue Reading...

නේ ද....?

 


ඉර වගේ නෙවෙයි හඳ
කඩාගෙන වැටෙන් නෑ
රතුපාට කහපාට උලාගෙන ලතු
මහ මුහුදෙ ගිලෙන්නෑ

ඉර ඇවිත් මැකුවාම
ටිකක් හැංගිලා යයි
දවස් දෙක තුනකට
නොපෙනීම හිනා වෙයි

ඒත් අර ඉන්නවා
අපේ හිත් දන්නවා
නොපෙනුනත් ලඟ ඉන්න
බව හිතට දැනෙනවා.....!

22 සැප්තැම්බර 2021


Continue Reading...

සම්ප්‍රදාය - හබීබ් ජලිබ්

 



සම්ප්‍රදාය - The System
-හබිබ් ජලිබ්

මාළිගා මැදුරු තුල පමණක්ම දිදුළන එළිය
ගිනිලා දවයි සෙවනැලි අතර සැඟවුණු මිනිසුන්ගේ සතුට සැනසුම
උන්ගේම දුබලකම් වලින් උරා උදුරාගෙන ශක්තිය
එවන් වූ සම්ප්‍රදාය...
ආලෝකයක් නොමැති අරුණෝදය...
පිළිනොගන්නෙමි මම... !
හෙලා දකිමි මම... !



බිය නොවෙමි මම මරා දැමුවත්
ලෝකයම දැනගනීවි මා පණ පිදූ වග
බිය කල හැකිද මා දඟගෙදර පවුරින් වටකර... ?
මේ ගැබ්බර වූ විනාශය...
අමනකමේ රාත්‍රිය...
පිළිනොගන්නෙමි මම... !
හෙලා දකිමි මම... !

"කැකුළු මල් පීදේය අතු අග" ඔබ කියයි මට
"සෑම බඳුනක්ම පිරී ඉතිරේ" ඔබ කියයි මට
"ඔය තුවාල ඉබේම ඒවාම සුව කර ගනීවි" ඔබ කියයි මට
අපේ නුවණැසට ගරහන...
මෙවැනි නිර්ලජ්ජී මුසාවාද‍...
පිළිනොගන්නෙමි මම... !
හෙලා දකිමි මම... !

සියවස් ගණනාවක් පුරා ඔබ සියල්ලන් කොල්ල කන ලදි අපේ සිත් සැනසුම
එහෙත් අප පෙලන ඔබේ බලයේ අවසානය ලඟාවෙයි‍ අද හෙටම...
වේදනාවන් නසන්නට...
ඔබට හැකියැයි අඟවමින් අප රවටන්නේ ඇයි... ?
ඔබ ‍ඔවුන් සුවපත් කළේ යැයි පිරිසක් කියතත්...
පිළිනොගන්නෙමි මම... !
හෙලා දකිමි මම... !

-හබිබ් ජලිබ් (1928 – 1993)

ජෙනරාල් අයුබ් ඛාන් ගේ ඒකාධිපති ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිව පාකිස්ථාන කිවි, හබිබ් ජලිබ් (1928 – 1993) විසින් 1962 දී රචිත "Dastoor (The System)" නම් කව්පෙලෙහි සිංහල පරිවර්තනයකි. සිය වාමාංශික හා ජනතාවාදී ආකල්ප විදහා දැක්වෙන සාහිත්‍ය කරණය හා ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් කිහිපවිටක්ම අසත්‍ය චෝදනා මත සිර දඬුවම් විඳි හබිබ් ජලිබ්, නුතන පාකිස්ථානයේ ඉතාමත් ජනප්‍රිය හා ජනහිතවාදී කවියා ලෙස සැලකේ.

බූන්දියේ 2012 - ජනවාරි යේ පළවූවකි.




Continue Reading...

නිදහස....!

 


අකාසෙ ඔහේ පියාඹන වළාකුලකට
හැඩයකුත් තියෙන්න ඕන ද?

කොහෙන් ආවා ද නොදැන
කොහේ යනවාද නොදැන
ඉබේ පාවෙන වළාකුලකින්
යන දිහා අහන එක සුදුසු ද?

වළාකුළු ගස් නෙවෙයි
මුල් ඇදන් පොළවට
බදාගෙන නැවතී ඉන්න
මල් පිපෙන කොල හැදෙන
අව්ව වැස්සට හෙවන දෙන

ඉතින්....
ආකාසෙ ඔහේ පියඹන වළාකුලකට
හැඩයකුත් තියෙන්න ඕන ද?

2 සැප්තැම්බර 2021

Continue Reading...

පුංචි පොඩි මල්....!

 


මලක් ඇතුලෙත් 
දහස් ගණනක් 
පුංචි පොඩි මල් තියෙනවා 

එකක් පරවෙන 
වරක් පාසා 
තව මලක පෙති ඇරෙනවා 

අපිත් එහෙමයි 
අපිත් එහෙමයි 
කියා අපටත් හිතෙනවා 

දවස ගානේ 
අළුත් සුවඳට 
අළුත් පොඩි මල් පිපෙනවා 

6 අගෝස්තු 2020
Continue Reading...

Blogroll

About