Monday, January 13, 2020

කාලෝචිතය හිතෙන පරණ මුහුණු පොත් සටහන් තුනක්....!

------- එක--------

Ransirimal Fernando added 3 new photos.


පරණ කතාවල අළුත් පරිච්ඡේ ද....
71කේ සුද්ධ කිරිල්ලෙන් පසු එළඹෙන අපේ කාලයේ සරසවි මර්ධනය අැරඹෙන්නේ 1976 පේරාදෙණියේ වීරසූරිය ඝාතනයත් සමගයි. එදා කොළඹ සරසවිය අහල ඉන්දියානු තානාපති නිවසේ තාප්පයේ තාර අකුරින් ලියා තිබුනේ 'සිරිමාට ජපන් පොළු අපට බැටන් පොළු' කියාය. එ් නොවැම්බරයේ අැරඹුනු විරෝධතා රැල්ල, දේශපාලන සුනාමියක් වී නැගී බැසයන්නේ 70 වේ තුන්හවුල් අාණ්ඩුව හතර පහකට කඩා, ගෙදර යවා, ජේ.අාර්. ගේ ධර්මිෂ්ඨ සමාජය සිංහාසනාරූඨ කිරීමෙනි. වල්මත් වූ රටට අවශ්‍යය වන්නේ කෝවේ දමා මකා හැදීමක් බවත් එ්ක කරන්නට එ්කාධිපති ජේ.අාර්.ට පුළුවන් බවත් තරුණ අපේ කතා බහ අස්සේත් හුවමාරු වූ යුගයකි එ්.
එහෙත් ධර්මිෂ්ඨ සමාජයේ පොලිසිය හමුදාව හිටියේ නැත. කචල් දාන උන්ගේ අඬු කඩා, බෙලි කරකවා, සාමය අාරක්ෂා කලේ 'ජනතාවය'. ලංගම බස්වලින්, රජයේ අායතන වල වාහන වලින් ගමන් බිමන් ගිය, ජනතා අභිලාෂයන්ට එරෙහිව නීතිය රකින්නට ගිය අග විනිසුරු නිවෙස් වට කල ගල් පුජා කල 'ජනතාව' ය.
සරසවි සුද්ධය එදාත් අැරඹුනේ විදුලකරයෙනි. කැම්පස් හැතිකරයට ලොක්කෝ කවුද කියා දීමට පැමිණ, පුටු කකුල් වලින් පහරකා මියගිය, ක්‍රිස්ටෝපර් නම්වූ සිරිල් මැතිව් ගේ චණ්ඩියා ජනතා වීරයෙක් යැයි ජනාධිපති පැසසුම් ලැබීමෙනි.
එ්කට විරෝධයට කොළඹ සරසවියේ අසංග අබේසුන්දර අැටවූ ධර්මචක්‍ර තොරණේ, සම්මා අයි. අාර්. සී. කියා ත් තිබුණා මතකය.
තොරණ තිබුණේ දවස් දෙකක් විතරය.
තර්ස්ටන් පාරේ මාර ගස්යට සාක්කුවල ඩප්පිත් කලිසම් කකුල් අස්සේ කඩු කිරිචිචිත් වලින් සන්නද්ධ වී කල් මරමින් සිටි බොරැල්ලේ මොහමඩ් ගේ 'ජනතාව' ලංගම අාපදා රථ දෙකකින්, බස් එකකින් අැවිත්, වෙඩි තියා, කොල්ලන් කෙල්ලන් එලවා, තොරණ සුද්ධ කර පටවාගෙන යන තුරු විතරය. එදා රෑ ශිෂ්‍ය නායකයින්යැයි සැක කල තුන් දෙනෙක් බම්බලපිටියේ දී අත් අඩංගුවට ගත් මේ 'ජනතාව' බස් එකක පටවාගෙන ගෙන ගොස් රැයක් පුරා උන්ගෙන් කට උත්තර ගත්තේ සිරිකොතේ දීය.
අපි එදාත් මේ කතා ලියා තැබුවෙමු. කතාන්දර ලියා තැබීම, ඊළඟට නායකත්වය ගන්නා වුන්ට එ්වායින් ඉගෙන ගත හැකිවනසේ ජීවමානව තැබීම කවදාක හෝ එ් වැරදි හරිගස්සාගෙන රටක් ලෙස, හුස්ම ගන්නා ජනතාවක් ඉන්නා බව නායකයින් අවබෝධ කරගත් රටක් ලෙස අපේ රටට නැගිටින්නට රුකුලක් වේවියැයි සිතුවෙමු.
එ්ත් එ් කතන්දර උන් පාවිච්චි කරන්නේ කරන හැටි ඉගෙන ගැනීමට මිස, කරන දේ වෙනස් කරගන්නට, අඩුම ගානේ හිතන හිතිවිලිවත් වෙනස් කරගන්නට නොවේ.
කවුරු කොහොම කල්පනා කලත් කවර සිද්ධාන්ත සාධක ඉදිරිපත් කලත් ධර්මිෂ්ඨ සමාජය වර්ධනය වී ප්‍රවර්ධනය වී 83 එන්නේත්, එයිනුත් පසුව, 88-90 එන්නේත් මේ උද්ධච්ච කමම නිසායැයි මම සිතමි. අදත් මේ හිතිවිලි වල වෙනසක් වී නැත.
එසේ නොමැත්තේ නම්, සරසවි වල බල්ලන් බූරුවන් හරකුන් ගාල් කල හිටපු අැමැත්තයා තවමත් මේ කැබිනෙට්ටුවේ වාඩිවී ඉන්නේ නැත.
කොලු කෙල්ලන්ට එලව එලවා පොලුවලින් ගහන, ඔළු පලන පින්තූර මෙච්චර පෙන්නද්දී,
දැන් ඉන්න අධ්‍යාපන අැමැත්තයා ගේ හෝඩිපොතේ එස්කියුස් පත්තරේ යන්නේ නැත.
හිටපු ජනාධිපති තුමාගේ අතනින් මෙතනින් කිරි එරෙන්නේත් නැත.
ප්‍රශ්නයක් අැති කර එ්ක වල්කරගෙනත් එ් ප්‍රශ්නයෙනුත් හැකිතාක් දේශපාලන ප්‍රයොා්ජනම ගන්නවා මිස, උත්තර හොයා දෙන්නට, විසඳුමක් දෙන්නට කාටවත් තදියමක් පේන්නේ නැත.
එ් නිසාම අපට අායෙත් මේ කතාන්දර ලියා තැබීමට සිදුවී තිබේ. එසේ කල යුතු වන්නේ මේ ගුටිකන පරම්පරාවට එ් සිද්ධිවල සුලමුල මතක තබාගැනීමටය.
බලාපොරොත්තුව වනාහි මිනිසුන් ජීවත් කරවන සාපයකි.

------- දෙක--------

හැත්තැ අටේ සිරිල් මැතිව් ගෙ තගා, ගෝනවල සුනිල්ගෙ ගෝලයා, ක්‍රිස්ටෝපර් ජයතිලක කැළණිය සරසවියට ඇවිත් මැරුම් කාපු වෙලේ, කොළඹ කැම්පස් එකේ ධර්ම චක්කර තොරණක් ගහල තිබුණා. ඒකෙ අනිත් සම්මා පාඨ එක්ක ම ‘සම්මා අයි. ආර්. සී‘ කියලත් ලියල තිබුණා. මට මතක හැටියට තොරණෙ කැටයං කලේ අසංග අබේසුන්දර.
දවසයි හරියට තිබුණෙ. හවස ආව සම්මා කට්ටිය. ලංගමේ ආපදා ට්‍රක් වලින් තුවක්කුත් අරන්....
අපි දියුණුයි දැන්....!

------- තුන --------


අැයි දැන් රස්සාවක් ගන්න මේ වගෙ ලියුමක් අවශ්‍ය නැද්ද?
රසායන විද්‍යා විශේෂ සෙකන්ඩ් ක්ලාස් අපර් ඩිවිෂන් එකක් තිබිලත්, එයිට ඉහලින් සුදුසුකම් තියෙන එක්කෙනෙක් වත් ඉන්ටවිව් අැවිත් නොහිටලත්, මට ලුණුවිල පොල් පර්යේෂණායතනයෙ රස්සාව ලැබුනෙ නෑනෙ මේ ලියුම නැතුව....!
එ් විතරක් නෙවෙයි මගෙ ඉස්කෝල සගයා නිමල්ට උන්ගෙ අයියට පින්සෙන්ඩු වෙලා පක්ෂ කාර්යාලෙට ගිහින් මේ විදිහෙ ලියුමක් හදාල ඉදිරිපත් කරන කං, ලයිබ්රේරියන් වැඩේ හරිගියෙ නෑ සී.අාර්.අයි එකේ. කරුමෙ කියන්නෙ නිමල්ලගෙ ගේ සී.අාර්.අයි. අල්ලපු වැටේ. වෙන්නප්පුවෙන් අැග්රිකල්චර් ගිය දෙන්නගෙන් එකෙක් නිමල්.
අර මම ඉල්ලපු කර්මාන්ත රසායන විද්‍යා වේකන්සියට එ් පාර කොළඹ වයි.එම්.බී. එකේ දවස් දෙකක්ද කොහෙද තිබ්බ ඉන්ටවිවි එකෙන් කාවවත් ගත්තෙ නෑ. හැබැයි මාස හතරකට විතර පස්සෙ අායෙ අැඩ්වටයිස් කෙරුවා. එ් වෙද්දි වෙන තැනක රස්සාවක් තිබුණත් මම අැප්ලයි කෙරුව අායෙත්.
අායෙත් ඉන්ටවිව් ගියා.
ඉන්ටවිව් එක අන්තිම හරියෙ අහනවනෙ....
"ඩූ යූ හෑව් එනි කුවෙස්ටන්ස්..." කියල.
මං අැහැව්ව ඉතින්...
අහවල් අහවල් දවසෙ වයි.එම්.බී. එකේ මේ ජොබටම ඉන්ටවිව් තිබ්බ. මාත් අාව, ඔයාලත් අාව ප්‍රශ්නත් අැහුව.... කාවවත් ගත්තෙ නං නෑ.... දැන් මේ පාර කාව හරි ගන්නවද කියල.
මහාචාර්ය අබේවික්‍රම, අාචාර්ය පෙතියගොඩගෙ මූණ බලනව... එයා අබේවික්‍රමගෙ මූණ බලනව....
"යේස් යේස් අයි රිමෙම්බර් යූ කමින්... නොට් ෂුවර්....."
අද ඊයෙ වෙච්ච සංගදියක් නෙවෙයි 1980 හලෝ...
ජේ. අාර්. ගෙ කාලෙ.
අාරේ ගුණ නෑ රේ කිව්වලු.

ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට උසස් අධ්‍යාපන කැබිනට් ඇමතිවරයා විසින් තමාගේ ආධාරකරුවෙකුට අධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩල තනතුරක් වන විශ්ව විද්‍යාල කථිකාචාර්ය තනතුරක් ලබා දෙන්නැයි විශ්ව විද්‍යාල පරිපාලනයට ලිපියක් යවා තිබේ. කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යා අධ්‍යනාංශයෙ අංශාධිපති උපාලි හෙට්ටිආරච්චි මහතාට මෙම ලිපිය යවා ඇත්තේ උසස් අධ්‍යාපන සහ මහාමාර්ග අමාත්‍ය ලක්ෂමන් කිරිඇල්ල විසිනි. එම ලිපිය පහත දැක්වෙයි.
http://www.helabima.lk/read.php?as=14087

Continue Reading...

Sunday, January 12, 2020

අයියා සමග රැයක්...!

ජීවිතය ගෙවෙන්නාවූ දෙයකි. සූර්යයා වටේ බැමෙන පෘතුවිය ගමන් කරන්නාවූ වට රවුම් ගණනින් ජීවිතය මැ‍ණෙන අතර, ධනාත්මක ගණනයක් වූවත් ඒ ගැණෙන්නේ ක්ෂය වීමක්ය යන්න පසක් කරන්නා තරමට මෝරා පදම්වීමට අපට යම් කාලයක් ගතවෙයි.

නවසිය හැටේදී පමණ බිරිඳත් පුතුන් දෙන්නාත් රැගෙන අළුතෙන් හැදූ නිවසේ පදිංචියට ගිය අපේ තාත්තා, අසූ අ‍ටේ දී ජීවිතය අවසන් කරන විට, අළුත් ගෙදර උපන් දෝණියන් දෙන්නාත්, ලේලියන් දෙන්නෙක් හා බෑනෙකුත්, මුනුපුරන් හතර‍ දෙනෙකුත් ඇතුළුව ඒ ගෙදරට ගෙදරය කියූ ගණන දහතුනක් වී තිබුණි. නවසිය අනූහත අවසන් වෙද්දී, අම්මාත් ලොකු නංගීත් දෙන්නාම අප අතැර ගොස් සිටි අතර, මේ ගෙවුනු දශකය ඇරඹි දෙදහස් ‍දහයේ ජනේරුවේ, ඒ පැත්තට එකතු වුනු අපේ අයියාගේ ‍වියෝවට අද වෙද්දී දසවසක් ගෙවෙයි.

අම්මාත්. තාත්තාත්. අයියාත්, මමත්, නංගිලා දෙන්නාත් වශයෙන් හය දෙනෙක් වූ පවුල දෙන්නෙකුට පහත හෙළු‍නු එදා අපේ අයියා අපේ ගෙදර සාලයේ නිදා හිටි අන්තිම දවස වූ‍යේය. අයියා එක්ක තනියට ඉන්නට එදා රෑ අට දහය වෙද්දී ඉතුරු වූයේ පොඩි නංගීත්, අයියාගේ ලොකු පුතාත්, එයාගේ මිත්‍රයෙකුත් මමත් පමණකි. එයිනුත් රෑ ‍එකොලහ දොලහ වෙද්දී, දවස තිස්සේම එහා මෙහා දුව පැන මහන්සි වී සිටි පුතාත්, යාළුවාත් දෙන්නාටම නින්ද ගොස් තිබූ අතර, දෙක විතර වෙනතුරු, සාලය පිල අතුගගා නොනිදා ඉන්නට තැතනු පොඩි නංගී සිටියේ නින්දත් නොනින්දත් අතරේය. දරුවන්ව දුව පැන ගහ මරාගත් ගෙදර, බොහෝ කාලයකට පසුව අයියාත් මමත් තනිවී සිටි මුත්, අප අතර කිසි කතා බහකට නම් ඉඩක් නොවීය.

එක ගෙදර එකට ඉස්කෝල‍ේ ගිය දරුවන් වූ අපි, පවුල් පන්සල් වී ගෙදරින් දුරස් වී ගොස්, වසර දෙදහස් ගණන් වෙද්දී, නාඳුනන්නන් තරමට ඈත් වී සිටියෙමු. මේ විරසක වීම් වලට බොහ‍ෝ හේතු කාරණා කිව හැකිව තිබුණු නමුදු, ඒ කිසිවක් වෙනස් කරන්නට නොහැකි තැනකට පැමිණ සිටි එදා, මට කලහැකිව තිබූ එකම දෙය, රැය පහන් වන තුරු අවදියෙන් සිටීම පමණක්ම වී තිබිණි.

ලොකු නංගී ලැබෙන්නට ඉඳිද්දී අම්මාගේ ඇවටිල්ලට හවස ඔරසම් කියද්දී, දණ ගසා නංගියෙක්  දෙන්නැයි කියා අප දෙන්නා ඔරසම් කියූ හරි‍ය‍ේ පුටු දෙකක දිගාවී අයියාගේ පුතාත්, ඔහුගේ යාළුවාත් නිදා සිටී.

ඉන් කාලයකට පසුව, මගේ ළමා ජීවිතයේ මා අගය කල එකම එක තෑග්ග වූ, ජෝන් බාප්පා ගෙනැවිත් දුන් මවුත් ඕගනය, අපේ අයියා මොකක් හෝ කෝන්තරයකට බිම දිග‍ේ රූටවා එවා හප්පා කීතු කීතු කල බිත්තිය ද එතැනම වෙයි.

අප දෙන්නා එකතු වී, නත්තලට ගවලෙන හැදුවේත් ඒ බිත්ති කණ්ඩිය උඩ ජනෙල් උළු ‍වස්සේය. ඒ කාලේ 'විම්' සබන් කුඩු අසුරා ආ, සිලින්ඩර පෙට්ටියේ මතුපිට ඊයම් කොලයේ හැඩ කපා, මෝටරයකට යා කර කැරකවෙන්නට සලසා හැදූ ෆ්ලෑෂරයට වයර් අවුණා, වල්ග තරුවේ විදුලි බුබුළු රවුමට දිගට නිවි නිවී දැල්වෙන්නට හැදුවේත්, රඹසෙවනෙන් කළු කොල ගෙනැවිත්, ඇත්තම ඇත්ත තණ පිඩෙලි ඇල්ලූ නිම්නයකට ඉහලින් ගල්ලෙනක් අඹවා, ගවහලක් මැවුවේත් එතනය.

තාත්තාග‍ේ පේර කෝටු පහරවල් කා, අප දෙන්නා දණ ගසා සිටි සුරුවම යට දැල්වෙන ඉටි පහන් දෙකක් මැද අයියා තනියෙන් වැතිර සිටී.



මද සුළඟට සෙලවෙන ගස් කොලන් හැරෙන්නට ගෙදරට එන පාරේවත්, අහල දෙවටේවත් පණැති කිසිවෙක් නැත. වැහි දවසට, ගුල් අතරින් ගෝනුස්සන් මතුවන හැටි බලා හුන් ගෙදර මහදොර පඩිය යට මිදුලපුරාවට අද සිමෙන්ති පලසක් අතුරා තිබේ. මහපාර අයිනේ අයියාට මොක් සුව පතා එල්ලා ඇති බැනර් සොලවන සුළඟ, වත්ත පුරා වැටී ඇති ඒවායේ විසල් සෙවනැලි ද සොලවයි. මගක් දුර පාර පැත්තට ගොස් නැවතුණු මම, ඉස්සරහ ජනේලය ලඟ තාත්තා බලා ඉන්නවා දැයි ආපසු හැරී බලමි. කිසිවෙක් නැත. මිදුලේ තබා ඇති හිස් පුටු හදිසියේ අවදිවී මා දෙස බලා සිටිති.



අප දෙන්නා අතර වයස් පරතරය වසර එකහමාරකට නොවැඩි වූව ද, අපේ පාසල් පංති අතර වෙනස වසරක් ව තිබිණි. වසරකට ඉහල පංතියක අක්කෙක් අයියෙක් හිටි හැමෝටම මෙන්ම, මටත් බොහ‍ෝවිට ලැබුණේ අයියාගේ පාඩම් පොත් ය. මේ කාරණයේ නරක පැත්ත මෙන්ම හොඳ පැත්තද ‍වූයේ, වසරකට පස්සේ ලැබිය යුතු පාඩම් පොත්, විශේෂයෙන්ම සිංහල පොත, අවුරුද්දක් පුරාම අත පත ගාන්නට අවස්ථාව ලැබීමයි. එසේ වුවත් ඒ අවස්ථාව ස්ථාන‍ෝචිත ප්‍රඥාව යොදවා කල් යල් බලා ලබා නොගැනීමේ අවාසනාව ද එයට ලැබෙන අච්චු කිරීම් ද විඳින්නට සිදුවෙයි.

ඒ ලපැටි සමයේ, මාස දෙක තුනකට සැරයක්, වත්ත පිටියේ කුණු දමන්නට තරමක වලක් කැප්පවෙන හැටිත්, සතියක් හමාරක්, ඒ විසල් වල‍ අප‍ේ නිවහන වන හැටිත් මට සිහිපත් වෙයි. රතට රතු පසේ අළුතෙන් කැපුණු වල ඇතුලත නැවුම් සුවඳක් තිබෙයි. අපේ නොවැසුනු උඩුකය, හවස ගෙදර එද්දී, රතුපසින් රතුවී තිබෙයි. ඒ  අයියාත් මමත් වත්ත කෙළවරට වෙන්නට කැපූ කුණු වල ඇතුලේ පොල්කටු අඟුරු ගිනිමැලයක් ද සහිත කම්ම‍ලේ යකඩ කම්බි රත්කර තලා ඉස්කුරුප්පු නියන් හදනාකාරය මට පෙනෙයි.

වසරක පරතරයක සිටියත්, ළමා කල ගෙවා තුරුණු විය වැළඳගන්නා උසස්පෙල සමයේ දී අප දෙන්නාම උගත්තේ එක පන්තියේ ය. බයිසිකලයේ ර‍ෝද වලට පෑගෙන වැලිකැට සිරි සිරි ගානා හඬත්, බයිසිකලය පදින අයියාග‍ේ හුස්ම වැටෙන හඬත් මට ඇසෙයි. යම් පමණක දුරස් වීමක් තිබුණ ද, එකම පන්තියේ එකම යාළුවන් සමග උගත් ඒ වසර දෙක එක්තරා අයුරකින්, අප දෙන්නා සමීපවම සිටි කාලයය කියාත් මට සිතෙයි.

කිසිම දවසක හරි විස්තරය හරියාකාර කියන්නට නොහැකි වූ, අයියා අයියාගේ පෙම්වතිය සමග හවස්යාමේ ඇගේ නෑ ගෙදරක හමුවන බව තාත්තාට ආරංචි වූ දා වූ සිද්ධිය කියන්නට ඕනෑයි සිතා සාලයට ගියත්, දැන් ඒ කතාබහට පරක්කු වැඩි බව මට හැඟ‍ේ. කෝපයෙන් ගෙදර ආ තාත්තා, අම්මාට බණින්නට පටන් ගත් සැටිත්, අම්මා මට කතා කර ගිහින් බලන්නැයි කිවූ සැටිත්, එදා නෑ ගෙදර මිදුලේ දී, තාත්තා පාරේ ඉන්නවායි කියා කැන්දාගෙන ආවත්, අම්මාටත් තාත්තාටත් කිව්වේ අයියාව පාරේදී හමුවුනාය කියා බවත් කියන්නට ආයේත් ඉතින් වෙලාවක් එන්නේ නැති බව මට මතක් වෙයි.

අපේ ජීවිත වල අප මුහුණ දෙන්නාවූ බොහ‍ෝ ප්‍රශ්න ගැටළු එකට එකතු කර වර්ග කලහොත් ඉතාමත් සරලව විග්‍රහ කල හැකි ගොඩවල් කීපයකට ගොඩ ගසන්නට පුළුවන් වේ යැයි මට සිතේ. ඒවාට සරිලන සාධාරණ හා තර්කානුකූල විසඳුම් ද එවැනිම සරල ගොඩවල් කිහිපයක එකතු කරන්නට පුළුවන් විය යුතුයැයි හඟිමි. ඒ එසේ වූවත්, කිසිම දෙදෙනෙක්, ඒ ‍එක් එක් ගොඩට එකම නමක් නොදෙනු ඇත. එකම විග්‍රහය හෝ එකම විසඳුම නොතෝරනු ඇත. බලාපොරොත්තු හා අප‍ේක්ෂාවන් අවසානයේ එකම ලක්ෂ්‍යයක් වෙත යොමු වූව ද, එතැනට යන්නට අපේ අපේම වූ ස්වාධීන මාර්ග හොයන්නේත්, ඒ නිසාම, තරඟයක් ඇතිකරගෙන රේස් දුවන්නට අප පෙළැඹෙන්නේත්, මේ නොදැක්ම නිසාමයැයි මට සිතෙයි.

යාන්තම් උදා ඉර මෝදු වී එද්දී, අවදිවූ පොඩි නංගී, මා වෙත එයි. එක්තරා අයුරකින්, අප දෙදෙනා තනිවී ඇතැයි හැඟුනත්, මගේ සිතට තනිකමක්වත් පාළුවක් වත් නොදැනෙයි. ඇයටත් එසේම යැයි මට ‍සිතේ.


Continue Reading...

Wednesday, December 11, 2019

‍ඇවිත් ගිය අඩි ලකුණු තිබුණා



හීන් ඉඳිකටු ඇඟිලි තුඩු අග හිම කඳුළු අවුණා
හීන් සර සර හඬින් කොඳුරන තුරු අගිසි නැවුණා
සුදුම සුදු හිම පොකුරු වැටුණා
කඳු වටේ සුදු සාළු ඔතලා
සුළඟ නැවතී බලා උන්නා
හඳ ඇවිත් මග ලකුණු පෙන්නා
අහස මුදුනේ බලා උන්නා
නෙත් වසා‍ දුර ඈත තරුවක්
නිදා ඉන්නා වගේ උන්නා
‍‍
හීන් ඉඳිකටු ඇඟිලි තුඩු අග හිම කඳුළු අවුණා
හීන් සර සර හඬින් කොඳුරන තුරු අගිසි නැවුණා
‍ඇවිත් ගිය අඩි ලකුණු තිබුණා
සුදු හිමේ රතු තිත් තියා ඔබ
ජීවිතේ ගෙන ගිහින් තිබුණා
Continue Reading...

Thursday, December 5, 2019

විසි එකයි හතලිස් හත



එයා මට කියන්නෙ ටුක්කි කියල. ඒක හැබැයි මමම දා ගත්තු නමක්. මං පුංචි කාලෙ ඉඳල මට අම්මි හුරතලේට කියන්නෙ චුට්ටි කියල. ඉතින් මං පුංචි කාලෙ කවුරු හරි මගෙ නම ඇහුවම මං කියනවලු මගෙ නම ටුක්කි කියල. ඒ කතාව මම මුලින්ම කිව්ව දවසෙ එයා මගෙන් ඇහුව මාත් ඔයාට ටුක්කි කියන්න ද කියල. ඉතිං මං හා කිව්ව. එයා ටුක්කි කියල කියන විදිහ හරීම ආදරණීයයි. හුඟක් වෙලාවට එයා කියන්නෙ මගෙ ටුක්කි කියල. ඒ විදිහට එයා මගෙ කෑල්ල අමුණල කියද්දි.... අනේ.... ඒක තවත් ආදරණීයයි. මම ඇස් පියාගන පාවෙලා යනව එතකොට.

අපි හරියටම මුණ ගැහුනෙ පෙරේදා. මම ‘කල්පනා 1’ අභ්‍යවකාශ ජනාවාසයට ඇවිත් සති දෙකකට පස්සෙ. ඒත් අපි අඳුනගත්තෙ නම් එයිට හුඟාක් කලින්. එදා වුණේ මුණ ගැහුණු එක විතරක්ම නෙවෙයි. ඒ වෙද්දිත් අපි දෙන්න ආදරවන්තයො වෙලා ඉවරයි. හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්...... ඔව් මම ආදරෙයි... දරාගන්න බැරි තරමට ආදරෙයි. දැන් ඒක ස්ථිරයි. ඒකෙ ආපහු යාමක් නෑ...! කවදාවත්ම නෑ...!

කල්පනා 1 නම් තවම පර්යේෂණයක් විතරයි. මං හිතන්නෙ නම් ඒක සාර්ථකයි කියල. ඒක මුලින්ම ජනාවාස කළේ අවුරුදු පහළොවකට විතර කලින්. මම මොන්ටිසෝරි යන කාලෙ. මුලින්ම ඒක පර්යේෂණාගාරයක් හැටියට විවෘත කළේ මං උපන් අවුරුද්දට පස්සෙ අවුරුද්දෙ. දෙදාස් එකසිය විසි තුනේ. කල්පනා 1 මගෙ වයසෙ වුණාට, එයා හැබැයි එයිට වඩා ‍හුඟක් වයසයි. එයා නැතිනම් කල්පනා 1 තවම හීනයක් විතරයි මුළු ලෝකෙටම. කල්පනා 1 හැදුවෙ එයායි කිව්වත් මං හිතන්නෙ වරදක් නෑ. තාත්ත නම් ඒක කෙලින්ම කියනවා.

මෙච්චර කාලෙකට පස්සෙත් කල්පනා 1 සාර්ථකයි කියල කියන්න තව සාක්ෂි ඕන ද? ඒත් සමහරු තවම ප්‍රශ්න කරනව. එයාල හිතන්නෙ මිනිස්සු ජීවත් වෙන්න ඕන, පෘථිවියෙදි වගේම ග්‍රහ වස්තුවක මතුපිට විතරයි කියලයි. ඒ ‍ගොල්ලන්ට ‍එකඟ වෙන්න අමාරුයි, කල්පනා 1 වගෙ අභ්‍යවකාශයෙ කක්ෂගත කරපු සංවෘත යානයක ඇතුළත පෘථිවිය මතුපිට වගෙම ජීවත් වෙන්න පුළුවනි කියල. මං හිතන්නෙ එයාලගෙ ගැටලුව මිනිස්සුන්ට කොච්චර වෙනස් වෙන්න පුළුවන් ද කියන එක තේරුම් ගන්න බැරි කම. කිසිම දෙයක් වෙන්න පුළුවන් මේ විදිහෙන් විතරයි කියල සීමා දාගන්නෙ ඇයි? කල්පනා 1 වගෙ අභ්‍යවකාශයෙ කක්ෂගත කරපු ‍යෝධ සිලින්ඩරයක් ඇතුළෙ, පෘථිවිය මතුපිටදි වගෙම මිනිස්සුන්ට ජීවත් වෙන්න, හුස්ම ගන්න, කෑම කන්න, ළමයි හදන්න මේ සේරම කරන්න පුළුවන් කියන එක කරලම පෙන්නල තියෙද්දිත් මේ කට්ටියක් තවම කියන්නෙ ජනාවාස ඇති කරන්න ඕන ග්‍රහ වස්තු මතුපිට විතරයි කියලයි. ඒත් අපි කට්ටිය දැන් හිතන්නෙ ඊළඟ අභ්‍යවවාසය; ඒක තමයි අලුත් වචනෙ මේ වගෙ කක්ෂගත ජනාවාසවලට; කල්පනා දෙක කියල නම් කරනව ද, නැත්නම්, හයිලි එක කියල නම් කරනවා ද කියලයි.

හයිලි.... හ්ම්ම්ම්ම්ම්.... ඒ තමයි එයාගෙ නම. මං ආසයි... ‘මගෙ හයිලි’ කියල කියන්න... කියලත් තියනව මම... එයාට කතා කරද්දි. ඒත් මං ආස ඒක රහසක් ව‍ගෙ තියනවට. අපට හිත්වල තියන දේවල් හරියටම තේරුම් කරන්න බෑ නේ කොයිතරම් උත්සාහ කළත්. මං හිතන්නෙ ඒකට හේතුව තේරුම් කරන්න බැරිකම නෙවෙයි. අපිට අනිත් කෙනෙක්ගෙ හිත තේරුම් ගන්න බැරිකම. මොකද අපට අපේ හිතේ අනිත් කෙනාගෙ හිතේ මතුවෙන හිතිවිලි ඒ විදිහෙන්ම මතු කරගන්න බෑ. ජීවීන් හැටියට, අපට අපේ හිත් හැදිල තියෙන නියුරෝන් සම්බන්ධතා ඕන ඕන විදිහට කඩල ආයෙත් හදාගන්න බෑ. ඒකෙන් හිතන්න තියන නිදහස සීමා වෙනවා. ඇත්ත, මේව මම දන්නෙත් හයිලි ඒව විස්තර කරල පැහැදිලි කරල දුන්නට පස්සෙ. එයාට පුළුවන් හිත් දකින්න, තව කෙනෙකුගෙ හිත එයාගෙ හිතේ ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න. ඒ හැකියාව එයාට තියෙන නිසා තමයි, කල්පනා 1 ජනාවාසයක් විදිහට මේ විදිහට සාර්ථක වුණෙත්. නැත්නම් එතන කට්ටිය කාණ්ඩ හැදිල රණ්ඩු හදාගන හදිසි තීරණ ගන්න වුණු හැම වෙලාවකම ප්‍රශ්න ඇති කරගෙන මුළු ජනාවාසයම විනාශ වෙන්නත් ඉඩ තිබුණ.

මම එයා ගැන දන්නෙ චුට්ටිම චුට්ටි කාලෙ ඉඳලා. මං මොන්ටිසෝරි යන කාලෙත් චිත්‍රයක් ඇන්දත් ඇන්දෙ එයාගෙ රූප සටහනක්. මම රචනා ලියල තියනව එයා ගැන. මම පංතියෙ රැස්වීම්වල කතා පවත්වල තියනව එයා ගැන. කොටින්ම මම එයා ගැන ඒ කාලෙ ඉඳලම පිස්සුවෙන් හිටියෙ. මම විතරක් නෙවෙයි, මගේ වයසෙ ළමයි හැම දෙනාම වගෙ එයා ගැන දැනගන හිටියා. ඒ හුඟක් අයට එයා ගැන පිස්සුවක් තිබුණා. ඒත් මං කවදාවත් හිතන්නෙ නෑ මං විතර එයාට කවුරුවත්ම.... කවුරුවත්ම මේ වගෙ ආදරේ කරන්න ඇති කියල. හ්ම්ම්ම්ම්...... මං ඒක එයාටම කියල තියනවා.

“දන්නව ද... ඔයා මගෙ පණ...!” කියලා.

ඒ වගෙ දේවල් කිව්වම හයිලි හිනා වෙනවා. යන්තමට හුම් හුම් සද්දෙට. මං ආසයි ඒකට. මම දන්නව එයාට මාව දැනෙනවා. එයාත් මට ආදරෙයි. ඔව් එයා කියල තියනවා මට එහෙම. මං හිතන්නෙ නෑ එයාට විතර ආදරය කියන වචනෙ තේරුම තේරෙනවා දැනෙනව ඇති කියල වෙන කිසිම කෙනෙකුට. මොකද එයාට තියෙන කල්පනා ශක්තිය ‍දැනට වෙන කාටවත් නැහැ. ඒක තමයි ඇත්ත. ඒ බව බොහෝ දෙනෙක් දන්නෙ නැහැ. බොහෝ දෙනා හිතන්නෙ එයා දන්නෙ තාක්ෂණයයි විද්‍යාවයි විතරයි කියල. ඒත් මම දන්නවා. මම දන්නව එයාව පුංචිම පුංචි කාලෙ ඉඳලම. මම කිව්වනෙ. මුණ ගැහුණෙ නැතුවට මම ඒ කාලෙත් එයා එක්ක කතා කරනවා.

මම එයා ගැන මුලින්ම දැනගත්තෙ තාත්ති නිතරෝම කියවන කතාවලින්. තාත්ති එයා ගැන කතා කරද්දි තාත්තිගෙ ඇස් දීප්තිමත් වෙනවා. දිගට දිගට කියවගෙන කියවගෙන යනව තාත්ති. එයා තාත්ති අහන අහන දේ ලස්සණට විස්තර කරල දෙන හැටි, එයාගෙ නිමක් නැති දැනුම මේ සේරම පැය ගණන් කියවනව තාත්ති.

“ක්‍රිෂ් ඔයා මේ චුට්ටිගෙ ඔළුවට ඕනැවට වඩා බරපතල දේවල් දාන්නෙ ඇයි? මං ආස නෑ එයත් ඔයා වගෙ ප්‍රෝගැමර් කෙනෙක් වෙනවට...”

අම්මි නෝක්කඩු කියනව එහෙම වෙලාවට....

“නයෝ.... ඔයා ඔය කතා කරන්නෙ ඉරිසියාවෙන්... ගිහින් මූණ බලන්න කණ්නාඩියෙන්....”

තාත්ති හිනාවෙනවා.

“නැහැ ඉරිසියාව නෙවෙයි. මම ආස චුට්ටි මං ළඟම ඉන්නවට. එයා ඔය කතා අහල දවසක ඔයා ව‍ගෙම මාව දාල යන්න යයි”

“නයෝ... නයෝ... නයෝ...”

තාත්ති එහෙම කියන්නෙ හරිම හුරතල් විදිහට.... සමහර වෙලාවට අම්මිට තරහ ගියාම මමත් දැනටත් එහෙම ඇදල පැදල ‘නයෝ.... නයෝ... නයෝ...’ කියනවා. එයාට ඒ වචන ඇහුණම හිනා නොවී ඉන්න අමාරුයි. ඒත් පෙන්නන්නෙ නෑ. නිකම් ඔරවනව වගෙ පෙණුමකට මූණ හදාගන බලාන ඉන්නව අම්මි.

අන්තිමේ මම හයිලි ළඟටම ඇවිත්. කල්පනා 1ට ආව මමත්; තාත්ති කල්පනා 1 හදන කාලෙ ගියා වගේම. අම්මිවත් තාත්තිවත් හරියටම හරියටම දන්නෙ නෑ ඇයි මම ආවෙ කියලා. මං දන්නව එයාල මගෙයි හයිලිගෙයි සම්බන්ධය දන්න බව. මං හිතන්නෙ මම රෑ තිස්සෙ මෙසේජ් යව යව අලුත් කෝඩ් කෑලි ලිය ලිය හයිලි එක්ක කතා බහ කරන කොට එයාල ඒ ගැන සැක කරන්න ඇති. ඒත් හරිම හරි හේතුව එයාල දන්නව කියල නම් මම හිතන්නෙ නෑ. දන්නව නම් තාත්ති මෙච්චර මට උදව් කරන්නෙ නැතුව යයි මේ රස්සාව අරගන්න. එයාල මේ සම්බන්ධය දන්නෙ ප්‍රෝගැමර් කෙනෙකුයි පරිගණක යන්ත්‍රයකුයි අතර තියන සම්බන්ධකමක් හැටියටම විතරයි.

(නාසා ආයතනය මඟින් 2005 පැවැත්වුණු අභ්‍යවකාශ ජනාවාස සැලසුම් තරඟයක දී විශ්වයේ ප්‍රථම අභ‍්‍යවකාශ ජනාවාසය, කො‍ලොම්බියා යානා අනතුරින් මිය ගිය, ඉන්දියානු ජාතික කල්පනා චව්ලා ගගනගාමිනිය නමින් නම් කිරීමට තීරණය වී තිබේ.)

රන්සිරිමල් ප්‍රනාන්දු

දිණමින කැෆේ:  http://www.dinamina.lk/2016/07/02/18630
Continue Reading...

විසි එකයි විසි එක



"මට ඔයාව පේන්නෙ නෑ. එළිය මදි. ලයිට් එක හරවන්න ටිකක්" නයෝමි ‍කොඳුලාය.
තප්පර දහයකට පසුව ක්‍රිෂාන්තගේ මුහුණ ආලෝකමත් විය.

"දැන්..... ?"
"හ්ම්ම්ම්...."
පරිඝණක තිරයට මුව තබා දුන් හාදුව ඉතිරි කල තොල් ආලේපන පැල්ලම දෙස ටික වේලාවක් බලා හුන් නයෝමි කඩදාසි පිස්නයක් ගෙන එය පිසදමන්නට වූවාය. ලා රත් පැහැය ඉවත් වූවත්, පැත්තෙන් බැළූවිට පෙනෙන ලා තෙල් පැල්ලමක් තවමත් ඉතිරි වී තිබේ.

"ඒක ස්ක්‍රීන් ක්ලීනර් එකට යනවා...."
ක්‍රිෂාන්ත සිනාමුසු ස්වරයකින් කියයි.

"විසිඑකයි විසිඑක.... මතකනෙ"
නයෝමිගේ හඬ තීරණාත්මකය.

"දැන් යන්නෝ නැ...."
හිස පැළඳ සිටි හැඟීම් සන්නායක වලල්ල ඉවත් කරමින් ඕ නැගිට සිටියාය. ඇගේ නෙත් වල තිබුණේ කුසීත නමුත් පැහැදුනු බැල්මකි.
"හ්ම්ම්ම්ම්..... හෙට?"
"බෑ... හෙට වැඩ.... අනිද්ද.... හ්ම්ම්ම්?"

"විසිඑකයි විසිඑක.... විසිඑකයි විසිඑක" සෙමින් තොල් මැතිරූ ක්‍රිෂාන්ත පරිඝණක තිරය දෙසම නෙත් හෙලා ටික වෙලාවක් බලා සිටියේය. තිරයේ පසකින් ත්‍රිමාණ කාල සටහනක් බැමෙමින් තිබෙයි. අන්තර් ග්ලැක්සි පිවිසුමට අද දවස තුල සේන්දු විය යුතු යානා විස්සක පමණ සංඥා ලකුණු එහි සටහන් ව තිබේ. ඒ අතර පෘතුවියට ආපසු යන යානා තිබුණේ දෙකක් පමණකි.

සිහින් සිනහවක් සමගින් සුලැඟිල්ල දිගු කල ක්‍රිෂාන්ත ත්‍රිමාණ කාල සටහන ස්පර්ශ කර එය තවත් වේගයෙන් බැමවීය.

"විසිඑකයි විසිඑක.... විසිඑකයි විසිඑක.... හරි මං පොරොන්දු වුනානෙ ඔයාට..."

අන්තර් ගැලැක්සි පිවිසුම පෘතුවියට සමාන්තරව ආලෝක තප්පර හතරක දුරිනි. ආලෝක වේගයෙන් අඩක තරම වේගයෙන් ගමන් කරන වෝප් යානාවකට ඒ දුර යන්නට ගතවන්නේ තප්පර දහයක තරම කාලයක් වුවත්, යානය උපරිම වේගයට එන්නටත් පෘතුවි පිවිසුම අසල දී නැවත වේගය අඩු කරන්නටත් පැය හතරක පමණ කාලයක් ගතවෙයි.

"හුහ් වෝප් සහතිකේ තිබුණ නම් පැය පහයි...." ක්‍රිෂාන්තට ඉබේම කියවිනි.

‍විසිඑකයි දහනවය වසරේ සිට අයදුම් කර තිබුණත් වෝප් යානා ගමන් සහතිකය ලැබෙන්නට නම් තවත් අවුරුදු හතරක් වත් ගත වෙයි. එතෙක් එය දවස් අටක ගමනකි. වසර දෙකකට පසු ලැබෙන මාස හයක නිවාඩුවට තවත් මාස අටක් තිබේ.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

අධි ශීතකල පාර්සලය කුමක්දැයි, කවුරුවත් ඇසුවේ නැත. වෛද්‍ය පරීක්ෂණ සඳහා යැවෙන අධි ශීතකල පාර්සලවල අඩංගු දේ රහසිගත ලෙස සැලකීම සිරිතකට වඩා නීතිය ව තිබිණි. ප්‍රධාන රෝහලක ලිපිනය ලියූ පාර්සලයක් ගැන කෙසේවත් සැක සිතන්නට කාරණයක් ද නොතිබිණි.

ක්‍රිෂාන්ත තවත් වරක් පාර්සලයේ කෙලවරක වු කළු බොත්තම තද කර, තිරය මත දිස්වූ උෂ්ණත්වය පිරික්සා බැලීය. වෝප් යානාවට ඇතුළුවන සියලු දේ එකතු කරගන්නා රොබෝ යන්ත්‍රයට පාර්සලය ඇතුළු කල ක්‍රිෂාන්ත එහි පියන වසා, යානයේ තොරතුරු පරිගණක තිරයේ ලකුණු කලේය.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

නයෝමි කාමරයට පිවිසියේ අධි ශීතකල පාර්සලය නයෝමිගේ මේසය මත තැබූ රොබෝ ලියුම් බෙදන්නා කීක් කීක් යැයි දෙවරක් නාද කර ඉවත්වී යනවාත් සමගය. පාර්සලය පසක කළු බොත්තම පාර්සලයේ උෂ්ණත්වය සෙන්ටිග්‍රේඩ් ඍණ 197 ක් බව පෙන්වීය. සිහින් සිනාවක් සමග නයෝමි පාර්සලය සිය අත් බෑගය තුලට දැම්මාය.

හ්ම්ම්.... විසිඑකයි විසිඑක.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

වසර අවසානයට තිබුණේ දින පහකි. රෝහල් ‍ගොඩනැගිල්ල වර්ණවත් එළි විහිදුවමින් තිබිණි. අවට අනෙක් ගොඩනැගිලි වලට වඩා උස් නො වූවද, රෝහල වඩාත් කැපී පෙනුනේ එහි බිම සිට උඩට විහිදුනු ලා රතු පැහැ ආලෝක ධාරාවන් නිසාය. බිම් මට්ටමේ සිට සෙමින් සෙමින් ඉහලට පැතිරෙන රතු පැහැය එක මොහොතක මුළු ගොඩනැගිල්ලම වසාගෙන බොඳවී යයි. ඉන් පසු තප්පර හතරකට පමණ මුළු ගොඩනැගිල්ලම රක්ත තප්තව දිලිසෙයි. කෙමෙන් මැකී යන රතු එළිය නැවතත් බිම් මට්ටමේ සිට සෙමින් සෙමින් ඉහලට පැතිරෙන්නට ගනී.

නයෝමි කාමරයේ ජනේලයෙන් මෑත්ව ජනේලයට පිට දී සිට ගත්තාය. මුළු කාමරය පුරාම ඇගේ ඇස් දිවයයි. සියල්ල තිබිය යුතු තැන් වලම තිබේ. ක්‍රිෂාන්තගේ සිනාසෙන සේයාරුව දිග සෝපාවට ඉහලින් සිනා‍සීගෙන බලයි. එයට පහලින් ඇත්තේ තාත්තාගේ හා අම්මාගේ සේයාරුවකි. තාත්තාගේ මුහු‍ණෙහි සිනාවක් නැතත්, පැහැපත් සතුටු හැඟීමක් සලකුණු වී තිබේ. කවදත් මෙන් අම්මාගේ මුහුණ නම් පිරී ඉතිරෙන සිනාවකි. ඒ මුහුණු තුනෙහි වෙනස් කම් හා සමානකම්‍ තෝරන්නට නයෝමි වෙහෙස ගත්තාය. ඈ ක්‍රිෂාන්තගේ මුහු‍ණේ සිනාවට ඇළුම් කලාය. යන්තම් වක ගැසෙන කම්මුල් වලට ආදරය කලාය. එහෙත් ඇයට ප්‍රියමනාපම මුහුණ වුයේ නම් අම්මාගේ මුහුණය. අම්මා සිනාසෙන විට ඇගේ නෙත් යන්තම් කුඩාවෙයි. එය ඇගේ මුහුණෙහි ප්‍රියමනාප ගතිය තවත් උපුටා දක්වන්නේයි නයෝමි සිතුවාය. තාත්තාගේ මුහුණෙහි ඇත්තේ තරමක ගාම්භීර පෙනුමක් යැයි ඇයට සිතෙයි. ඊට වඩා ක්‍රිෂාන්තගේ මුහුණේ ඇති උතුරා යන සිනාවට ඈ කැමතියි ඇය සිතුවාය.

"මෙහෙමයි.... ජීවිතේ අපි තීරණය කරන්න ඕන දේවල් තියනව තමයි. ඒත් සමහර දේවල් තීරණය කරන්නෙ ජීවිතයයි නයෝමි, අපි නෙවෙයි"

"දැන් ඔයා හදන්නෙ ජීවිතය තීරණය කරල මෙසේජ් එකක් එවන කල් ඉන්න ද? ඔයා කියන ඔය ජීවිතය කියන්නෙ අන්තර් ග්ලැක්සි පිවිසුමේ පාලක සභාව ද ක්‍රිෂාන්ත?"

"හරි මම පොරොන්දු වුණානෙ..... ඒක නිසා මම එවන්නම්. හැබැයි ඔයාත් හිතල බලන්න ආයෙත්... හරි?"

සිතූ සැලසුම් ඒ විදිහෙන්ම අකුරක් වචනයක් නොවෙනස්ව කිරීමේ සිරිත ලැබුණේ තාත්තාගෙන් බව නයෝමි ට සිතෙයි. අම්මා හැමදාමත් කලේ තාත්තාගේ සැලසුම් වලට තීරණ වලට අනුකූල වීම බව ඈ සිතුවාය. එසේ කිරීම බොළඳ යටහත් වීමක් ලෙසත් ඒ අතින් අම්මා දුර්වලයෙකු ලෙසත් සිතන්නට ඈ පෙළඹී සිටියාය.

සෝපාව මත දිගාවී සිටි ෆ්‍රේඩෝ එයින් බැස අවුත් දොර දෙසට මුහුණ දිගු කරන තුරුම නයෝමි අම්මාගේත් තාත්තාගේත් ක්‍රිෂාන්තගේත් මුහුණු දෙස වරින් වර බලමින් සිටියාය.

"අපි යමු ෆ්‍රේඩෝ...." පහත් වී උගේ මුහුණ සිපගත් නයෝමි ‍දොර අසල තිබුණු හම් පටිය බල්ලාගේ කරපටියේ ගාංචුවට ඇවිණුවාය.

උයන් මගෙහි දැනුනේ සිසිලසකි. යාන්තම් ඇදී යන සුළඟක් ගස්වල පත් සෙමින් සොලවමින් තිබිණි. රෝහල් ගොඩනැගිල්ලෙන් විහිදෙන දැල්වෙන දිලිසෙන නිවෙන රතු එලිය පදික මග පුරාද දිදුල් දෙමින් තිබුණි.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

ඈ සිටියේ ක්‍රිෂාන්තගේ නිරුවත් පපුව මත මුහුණ ඔබාගෙන, ඝනව වැඩුණු රෝම සිඹිමිනි. ඇගේ ඇස් පියවී තිබිණි. ඕ හෙමින් දිගු හුස්මක් ගත්තාය.

"මට ඕනෙ අවුරුදු විසි පහ ඉවරවෙන්න කලින් බබෙක් හදන්න..."

"ඔයාට විසිපහ.... විසිපහ ඉවරවෙන්නෙ ‍විසිඑකයි විසි එකේ ජුනි විසිහතර.... හ්ම්ම්....."

ඒ එක්කම ඈට ඊයේ සවස ඇසුණු ක්‍රිෂාන්තගේ ලයාන්විත කට හඬ ඇ‍සෙයි.

"අපි කෘත්‍රිම වෙලා මදිද නයෝ... ?"

"නැහැ අපේ සැලැස්මක් තියෙනව. ඔයා පොරොන්දු වුණා"

"සැලසුම් කියන්නෙත් කෘත්‍රිමයි කියන්නෙත් එකම දේ නේ ද නයෝ?"

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

පදික මග අසල බංකුවක වාඩිවූ නයෝමි, අත් බෑගයෙන් අධිශීත කල පාර්සලය ගත්තාය. පියනෙහි අගුළු හැරි ඈ, මොහොතක් එහි ඇතුලත වූ වීදුරු කෝෂය දෙස බලා සිටියාය. පාර්සලයේ පසෙක වූ රතු පැහැති යතුර ඇද දැමූ ඈ බංකුව පසුපස ගල් බැම්ම මතට එතුල වූ වීදුරු කෝෂය වැටෙන සේ, පාර්සලය ඇල කලාය.

"අපි යං ෆ්‍රේඩෝ...."


රන්සිරිමල් ප්‍රනාන්දු 

පලවූ අනෙක් තැන්:
කතන්දර බූන්දි
දිණමිණ කැෆේ
Continue Reading...

පැවතීම

ඇල් මැරුණු වසන්තය
සිල් සාළුවෙන් වහන
සරතයේ මල් වැස්ස
හෙලන හිම බිඳු ඔබය

නිසල නිල් අහස වෙත
ඉරුණු අත් දිගු කරන
පොප්ලරයෙ අත් සිඹින
සිහින මදනල ඔබය

විලේ හිම පුවරුවේ
තුරු රටා මල් මවා
ආදරේ කවි ලියන
හිරුමලේ පෙති ඔබය

කවුළුවේ පියන් මත
සීරුවෙන් හොට තබා
තට්ටු කර ඉගිල යන
බටිති රංචුව ඔබය

පැවතීම නම් ඉතින්
නැවතීමමය නිසල
කිසිදිනක නොනවතින
ආදරිය ඔබ අසල....!





Continue Reading...

Monday, October 14, 2019

පපුවෙ අමාරුව.....!


අපේ ගෙදර දඬුවම් ක්රම කීපයක් තිබුණි. ප්රධාන දණ්ඩනය පේර කෝටුව වූ අතර ( වත්ත පුරාම පේර පැල තිබීමත් මේකට හේතුවක් වෙන්නට ඇත), දීර්ඝ කාලීන දඬුවම් අතර සාලේ සුරුවම ඉස්සරහා දණගසා සිටීම ප්රචලිතම එකක් විය. තාත්තා තඩි ගන්නා තුරු ඔළුව නොසොල්වා සිටීම හෝ පහුකලක තාත්තාගේ හිසේ සුදු කෙස් ගස් ගැලවීම හෝ තාත්තාගේ පිටේ කසන තැන හරියටම කැසීම වැනි භයානක දඬුවම් නොවුවත්, දණගසා පමනක් නොව අත් දෙකත් දික්කරාන දණගසා සිටීම නම්..... ඔය සමාර අපේස්සක⁣යින් රැස්වීමක කතා කරනවාට වඩා අසීරු එකක් බව කිවමනා නොවේ.
පාසල් නිවාඩුවට වරක්වත් මේ ඉරියව්වෙන් රතු ලාම්පුවෙන් එළියවුනු ක්රිස්තු තුමන්ගේ දිව්‍ය හෘදය එක්ක තනිපංගලම් වීම අපේ පුංචිකාලවල මිහිරිතම මොහොතවල් සේ සදා සිහිපත් කරන්නට පුළුවන.
ඉතින් ඔහොම දණගහලා කුරුසේ ඇණ ගහලා හිටපු දවසක, අනෙක් උන් හැම එකාම සීසීකඩේ වත්තේ පිටියේ ගෙදර ඉස්තෝප්පු දිගේ දුව පනින සද්ද අහලා අහලා ඇතිම වුනු වෙලාවක අහල පහලින් ගිය පොඩි නංගීට කතාකර, පපුව රිදෙනවා කියා අම්මාට පණිවිඩයක් යැව්වෙමි.
එසැණින් මා එතෙක් කල සියළු යාච්ඤාවන්ට පිලිතුරු ලැබුණේය.... ⁣"කෝ කොතනද?" අහාන ආපු අම්මාට පෙන්නූ පරිදිම, මුළු පපුවම පුරා සිද්ධාර්ථය ගාලා, එදා රාත්රියම සාලේ පැදුරක නිදා ගන්නටත්, පහුවදා දොස්තර ෆීලික්ස් ප්රනාන්දුගේ ක්ලිනික් යන්නටත් තරමට මට දේවාශිර්වාද ලැබී තිබුණි. එයා නම් "මේක මසල් පේන් එකක් වගේ, වින්ටජෙනෝ ටිකක් ගාලා දවසක් දෙකක් බලන්ඩ" කිව්වා මිස මං හිතාන උන්නු හැට්යට, එක්ස්රේ අරගෙන ශල්‍ය කර්මයක් කරන්නට හෝ නේවාසිකව රෝහල් ගත වන්නට නිර්දේශ කලේ නැත.
තව දවසක් දෙකක් විතර ඒ රිදිල්ල තියා ගන්නට මා සමත් වූ නිසා, හවසට කරෝලිස් මුදලාලිගේ කඩෙන් පාන් ගෙනියන බැසිල් බාප්පා කැට බනිස් අරන් අපේ ගෙදරත් ආයේය.
ළමයෙක් වුණාම සිද්ධාර්තෙ ගාගෙන පැදුරක ඇලවෙලා ඉන්නෙකේත් සීමාවක් ත්යෙන හින්දා...ම ලෙඩේ සනීප කරගන්නට සිද්ධ වුණත්, සතියකට විතර පස්සේ ආච්චිලාගේ ගෙදර ග්ය වහාම උන්දෑ ඇහුවේ "ඇන්ජලා පපුවේ රිදිල්ල හොඳටම හොඳැයිද දැන්" කියලාය.
අපටත් දේවාශිර්වාද තිබුණු කාලයක් තිබුණා මෙයා....!
Continue Reading...

Tuesday, August 6, 2019

දෙලක්ෂයක් ජීවිත බිලිගත් පොඩි කොල්ලා....!




දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ යුරෝපා අවසානය සනිටුහන් කරන ජර්මනියේ යටත් වීම 1945 මැයි 8දා ලෙස සැමරුණ ද, ජපානයේ හිරෝෂිමාවට විශ්වයේ ප්‍රථම වරට මිනිස් අතකින් නිපැයුණු පරමාණු බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල වන්නේ, අදින් වසර හැත්තෑ හතරකට පෙර 1945 අගෝස්තු හයවෙනිදාය. හිරෝෂිමාව අත්දුටු මේ ඛේදජනක අවසානය ගින්දර පරිහරණය කිරීමට උගත්තායින් පසු මිනිසා විසින් මෙල්ල කරගනු ලැබූ එකම ශක්ති ප්‍රභවය වන න්‍යෂ්ඨික බලයේ ශාපලත් වැඩිවිය පත්වීම ද වන්නේ ය.

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයට අත්පොත් තැබුණු 1938-39 සමයේ දී ජර්මානු ජාතික ඔටෝ හාන් සහ ෆ්‍රිට්ස් ස්ටාස්මාන් විසින් නිරීක්ෂණය කරනු ලදුව, ඔටෝ ෆ්‍රිට්ෂ් සහ ලීසා මෙයිට්නර් විසින් කරනු ලැබූ සෛද්ධාන්තික විශ්ලේෂණයකින් පහදා ගනු ලැබූ, න්‍යෂ්ඨික විඛණ්ඩන ක්‍රියාවලිය, බලගතු යුධ අවියක් නිපදවීමට යෙදවිය හැකිය යන්නත්, එය හිට්ලර්ගේ ජර්මානු හමුදාව සතු වුවහොත් ඔවුන් අපරාජිත වනු ඇති බවත් එවකට ඇමරිකානු එක්සත් ජනපද ජනපති වූ ප්‍රැන්ක්ලින් ඩී. රූස්වෙල්ට් හට ලියා දන්වන්නේ ද ජර්මානු සම්භවයක් ඇති, ඇල්බර්ට් අයින්ස්ටයින් ඇතුළු විද්‍යාඥයින් පිරිසකි. මේ දැන්වීම මත ක්‍රියාත්මකව ඇරඹෙන මෑන්හැටන් ව්‍යාපෘතිය, න්‍යෂ්ඨික විඛණ්ඩන ක්‍රියාවලිය පදනම් කරගත් ප්‍රායෝගික යුධ අවියක් නිපදවීමේ සාක්ෂරතාවය දක්වා ගෙන යාමට ඔවුන් සමත්වන්නේ 1945 ජූලි මසදී ය.

ඒ වනවිට යුරෝපා යුධ පෙරමුණ අක්‍රියව තිබුණද, අමෙරිකාව යුද්ධයට ඈඳාගත් ජපානය යටත්ව නොතිබීම මත, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ගත් තීන්දුව වූ, 'ලිට්ල් බෝයි' (පොඩි කොල්ලා)යි නම් කල පරමාණු බෝම්බය රැගත් 'ඉනෝලා ගේ'' B-52 ගුවන් යානය 1945 අගෝස්තු හය වෙනිදා, උදාසන අටයි කාලට, හිරෝෂිමාවට සේන්දු වන්නනේය. නගරයට අඩි එක්දහස් නවසීයක් ඉහල අහසේ පිපිරූ පොඩි කොල්ලාට හැත්තෑ දහසක් හිරෝෂිමා වැසියන් ක්ෂණයකින් මරු තුරුළට යවන්නටත්, එහි පසු විපාක ලෙස මියගියවුන්ද සමග දෙලක්ෂ තිස්හත්දහසකට අධික මිනිස් ජීවිත ගණනක් බිලි ගන්නටත් හැකිවිය.

පොඩි කොල්ලා ක්‍රියාත්මක වූයේ සුපෝෂිත යුරේනියම් 235 සමස්ථානිකයෙන් සෑදූ, රාත්තල් 85 ක, මධ්‍යම සිදුරක් සහිත සිලින්ඩරයක්, රාත්තල් 55ක් වූ යුරේනියම් 235 සමස්ථානිකයෙන්ම සෑදූ ඝන ශූලයක් මතට කාල යතුරකින් ක්‍රියාත්මක වූ (timer switch) තුවක්කු යාන්ත්‍රණයක් මගින් ප්‍රක්ෂේපණය කිරීම මගිනි. සිලින්ඩරයේ මධ්‍යම සිදුර තුල ඝන ශූලය තැන්පත්වීමෙන් යුරේනියම් 235 සමස්ථානිකයේ දාම විඛණ්ඩන ක්‍රියාවලිය පණ ගැන්වෙන අවධි ස්කන්ධය (critical mass) සම්පූර්ණ වන අතර, ටී.එන්.ටී. කිලෝටොන් පහලවකට සමාන වූ ක්ෂණික පිපිරීමක් එයින් ජනනය වෙයි. එපමණ ශක්ති ප්‍රමාණයක් ජනනය කල මේ ප්‍රහාරයේ දී දැවීගියේ බෝම්බයේ අන්තර්ගත වූ විඛණ්ඩය කල හැකි යුරේනියම් ප්‍රමාණයෙන් සියයට දෙකකටත් අඩු ප්‍රමාණයක් බව ගණනය කර තිබේ.

ප්‍රාමාණිකව පොඩි කොල්ලා අඩි දහයක් පමණ උස් වූ අතර, අඩි දෙකකට වඩා (අඟල් 28) මහත් විය. එහි මුළු බර රාත්තල් 9700 ක් වූයේය.. එය ඉනෝලා ගේ යානයේ බඳින් නික්මී තප්පර පණස් හතකට පසු තුවක්කු යාන්ත්‍රණය ක්‍රියාත්මක වූ අතර, ඒ එදා උදාසන හිරෝෂිමාවට හිරු බැසගිය මොහොතයි.

කොන්දේසි විරහිත යටත්වීමක් සඳහා ජපානයට බලකිරීමේ ඇමෙරිකානු අධිෂ්ඨානය, එතැනින් නොනැවතී, එයින් දවස් තුනකට පසු, අගෝස්තු නව වෙනි දා, නාගසාකි නුවර අහසේ පිපිරුණු ෆැට් මෑන් (තර මිනිසා) දක්වා ව්‍යාප්ත විය. නාගසාකියේ මරණ සංඛ්‍යාව අසූ දහසක් පමණ වෙතැයි ඇස්තමේන්තු කෙරෙයි.

ජපානය ඇමරිකානු මිත්‍ර රාජ්‍යයක් ලෙස පැවතුන ද, හිරෝෂිමාවට පය තැබූ ප්‍රථම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ඇමරිකානු ජනාධිපති වරයාවූ බැරක් ඔබාමා එහි යන්නේ 2016 මැයි මාසයේ දීය.
1958 දී හිරෝෂිමා නගර සභාව, බෝම්බය හෙලීමට අවසාන තීරණය දුන් (මේ තීරණය, යුධ ගිවිසුම් ප්‍රකාරව එංගලන්තයේ ද අනුමැතිය ලැබූවක් වෙයි) හැරී ටෲමන් ජනාධිපතිවරයා හෙලා දකිමින් නිකුත් කල ප්‍රකාශයකට පිළිතුරු දෙමින්, ජපානය ඇමරිකාවට එල්ලකල පර්ල් හාබර් (මුතු තොට) ආක්‍රමණය පසුපසින් පැමිණ වෙඩි තැබීමක් ලෙස සඳහන් කල ටෲමන්, හිරෝෂිමා හා නාගසාකි බෝම්බ හෙලීම් හේතුවෙන් හමුදා ආක්‍රමණයක් වැලැකීම නිසා, දෙලක්ෂ පණස් දහසක් මිත්‍ර හමුදා (Allied Troops) භටයින් ගේත්, දෙලක්ෂ පණස් දහසක් ජපන් ජාතිකයින්ගේත් ජීවිත සුරැකුණු බවත්, ප්‍රහාරයට අණ දුන් විධායක නිලධාරියා ලෙස හිරෝෂිමා හා නාගසාකි ජනතාවගේ ජීවිත පරිත්‍යාගය මිත්‍ර පාක්ෂික රටවල හා ජපානයේ අනාගත සුබ සිද්ධිය උදෙසා, හදිසි හා අත්‍යවශ්‍ය වූ කාරණයක් ලෙස තමුන් සිතන බවත් සඳහන් කළේය.


2019 හිරෝෂිමා ප්‍රහාර සැමරුමේ සේයා රූ මෙතැන.
Continue Reading...

Sunday, July 21, 2019

නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් නොදන්නා හැත්තෑ නවයේ චන්ද්‍ර සංචාරය...!




අපේ යෞවනයේ ගායකයා වූයේ මිල්ටන්ය.
අපේ මිල්ටන් නම්, ජේ. ඒ ය. ජේ. ඒ. මිල්ටන් පෙරේරාය.
මිල්ටන්ගේ සිහින දෙව් දුවට පෙම් බැන්ද අපට වෙන කිසිවකුට ආදරය කරන්නට හිතන්නටවත් කාලයක් තිබුණේ නැත. ඇයගේ නාමය නම් ඉතින් ආදරයම විය.

ලපැති සඳත් කටු රැඳි මලුත් අතරින්, වන වදුලු, ගිරි කඳුරු, රුදු කතර පීරා හඹා ගොස් නලලත අත තබා ලෙයින් ලියා පවරා දිවි බඳුන පුද කරන්නා වූද, ඕ දෙපා අබියසම ගිනි නැතිව දැවී හළුවී ජීවිතයෙන් සමුගන්නා වූද, අමරණීය ප්‍රේම කළ්‍යාණියක් පිළිබඳව සිහින දකින්නට අපට ඉගැන්නුවේ කරු අයියාගේ පදමාලා වලට සිය හෘදයාංගම කටහඬ මුසු කල මිල්ටන් ය. 

සිහින දෙව් දුවේ ඔබට තුන් ලොවේ
එකම නමයි මා දන්නේ  ඒ නම ආදරේ...

සඳෙහි ලප තියේ මලෙහි කටු තියේ

උපමා නෑ සසඳන්නේ ඔබේ නම ආදරේ
චන්දන දියෙන් දොවාලා ඔය නළලෙ අත තියාලා
මම ඔබ ලඟයි කියාලා දෙමි ලේ වලින් ලියාලා

කල්යාණි නමට අම පෙම් දිවි බඳුන පුදකරන්නම්
ඉපදුනිද බවෙක කිසියම් මුලු සසරෙදිම ඔබෙයි මම්
අවසාන මොහොත වේවා ඔබ ලඟදි ලඟා වේවා
ගිනි නෑතීව මා දෑවේවා සිහිවටන එහි මෑවේවා



https://www.youtube.com/watch?v=YWQn0JbS9is  

හීන දෙවොල්වල දේවතාවියන් පිදීම එකකි, දන්නා කියන කතා නොඇසූ කල්යාණියන් සොයා ගැනීම නම් ඒ තරම් ලේසි පහසු නොවෙයි. ඒකත් සිහිනයක්ම වීමේත් රසයක් තිබෙයි.

කල්යාණියෙ ඔබ නෑසූ කතාවක් කියන්නම්
ඇත්තයි එය මම දිව්රා හිසේ දෑත් තියන්නම්

මතු කවර දිනකදී හෝ මට ඔබව අහිමි වේ යැයි...
ගැන භීතිය සැක මාගෙ හිතේ තිබුණි දිගා කල්
හිමි වී ඇත අද ඒ දුක ගැන සෝක සුසුම් වැල්

මගෙ හිතට එකඟවයි මේ මා කියන දෙය කියන්නේ...
ඔබෙ ආදරබර මහිමයටයි ගී ලියවෙන්නේ
රස උල්පත සිඳ ඇයි හදවත සසළ කරන්නේ

https://www.youtube.com/watch?v=cRiDLjE85IU  


ඉල්ලීමත්, සොයා යෑමත් කෙසේ වෙතත්, මේ පුදුමාකාර ජීවිතයේ දී නොඉල්ලන දේ නොහිතූ ලෙසින් ලැබීමට වෙලාවක් කලාවක් නැත. කතාවේ හැටියට පතාගෙන ආ  ආදරය නෑඹුල් සිනාවක ආදරයෙන් ඔතා අතට ගෙනැවිත් දුන් එදා දවසේ සිදුවූ වික්ෂිප්ත වීමත් මිල්ටන්ගේ සිංදුවකටම කරු අයියා ලියා තිබුණත්, 

ඔබ කවුද ප්‍රියේ මන්ද මෙසේ
රන් රස සේ ඉන්නෙ බැඳී
ඈත භවයෙදී හුරු වූ දේකි මේ සුදූ
හුරු වූ දේකි මේ සුදූ

ඔබ මා වෙනුවෙන්මද ලොව දිණුවේ
මට මේ සෙනෙහස නෑ ඈ පිදුවේ
මගෙ ගීත නිධානය ඔබම තමා
පෙරලා දෙනු මැන මුව ගලන අමා

අද මෙන් හෙට ඔබ ළඟ එකට ඉමී
සැනසුම සුව සහනය රැඟෙන එමි
ඔබ අමතනවිට මම සිනාසෙමී 
ගෙමිඳුල ළඟ වැටි වැටි සිඟා කමී


ඒක නම් ඉස්සෙල්ලාම කියා තියෙන්නේ මොහමඩ් රාෆිය....


https://www.youtube.com/watch?v=2-hTvBEAOpk 
සිංදු කීමේ කලාව බිංදුවක්වත් ඇඟේ ගෑවී නොතිබීමේ හේතුවෙනුත්, අවුරුදු හතරක දහදිය මහන්සියෙන් අස්වැද්දූ කෙත් වතුවල බැත කපා පාගා හුලංකර ගන්නා අවසාන විභාග සමය හොම්බ ලඟම දිව දික්කරමින් සිටි බැවිනුත් අර විහාරමහා දේවියේ සිමෙන්ති බංකුවක දී හමුවූ සිහින දෙව්දුවත් සමග ඔවැනි සීරියල් දර්ශනයක් රඟපෑමේ වාසනාවක් තිබුණේ නැත.

ඒ වෙනුවට සිදුවූයේ නවකතා පොතේ වෙනවා වගේම, ඒ අදහස අතහැර දමන්නට දෙන්නාම තීරණය කිරීමකි.
ඉතින් මිල්ටන් ඒ ගැනත් කියා තිබූණි. සිද්ධ වූ දේ සිද්ධ වූ හැටියෙන්ම කරු අයියා ලියා මිල්ටන් ලවා කියවා තිබුණි.

ඇස රැඳුණ  රැඳුණ  තැන්වල 
මුව මඬල හිනැහුණා
ඔබ මතක නැති කරන්නට 
මට මතක නැති වුණා ..//

දුක්‌ පැදුර දිගැර අලසව ඇත - හද ගිමන් හලේ
නින්දකට නොවැටි තැවි තැවි - මුලු රැය පහන් කලේ ..//

රෑ කවුද හෙමින් එළැඹී - මගේ කනට මුව තියා
මින්දදගෙ දුන්නෙ මල් හී - පහකැයි කියා ගියා ..//

වැසු විමන් පියන් පියවා - රඳවන්න මට හිතයි
උඩු හිතට වැඩිය ඔබ ගැන - විමසන්නේ යටි හිතයි ..//




ඒ ආදරය උතුරා අපේ හිත් වලට හඳ පෑව්වේ, කළුවර පෝයට දවස් තුනක් වූ මුත්, හැත්තෑ නවයේ ජූලි මාසේ විසිඑක්වෙනිදා, හවස හතට හතාමාරට විතර, කැප්පෙටිපොල පාරේ, ඉන් පස්සේ කවමදාකවත් අපට හරියාකාරව අඳුනාගන්නට නොහැකි වූ ගහක් යට දීය. ඒ ඔය නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් හඳේ පැල්ලමක් තැබූ අවුරුද්දට හරියටම අවුරුදු දහයකට පසුවය. අදය අපි කියන අද දවසට අවුරුදු හතලිහකට කලින් ය...!

මට ගයන්නට බැරි නමුත්, කරු අයියා ලියා මිල්ටන් ගැයුවේ කා ගැනදැයි අද නම් මට ඇස් පියාගෙන වුවද පෙන්වන්නට පුළුවන.

සුරැකීමට හෝ නැතිවී යනු පිණිස මා කෙරේ
එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

මගෙ ජීවය ගල් ලෙනකී එහි පහන ඔබ තමා - එය දල්වනු මැන හිනැහී හද පෙම් ගිතෙල් දමා
වැලපීමට හෝ සැනසීමට මතු සැරින්සැරේ - එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

අඩකී පිරිලා ඇත්තේ රස මිහිර මීවිතේ - පුරවා දිය හැකි ඔබටයි අඩු කොටස ජීවිතේ
පිටුපෑමට ලං වීමට භවයේ වරින්වරේ - එක කීමට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

අද හෝ හෙට කරුණාකොට වියැළුනු දෙතොල් තෙමා  - දිවගෑමට සැනසීමට ඔබ දිය යුතුයි අමා
ඔබගේ නෙත කඳුළැලි මත පාවෙන තරම් ප්‍රියේ - දරුණූ නැත මගෙ හදවත හොඳ සිහිය මට තියේ

සෙලවීමට නොහැකී වැද බාධක සුළං සැරේ - එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ
සුරැකීමට හෝ නැතිවී යනු පිණිස මා කෙරේ
එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

ආදරෙයි අම්මා....!



Continue Reading...

Wednesday, March 20, 2019

විලේ නෙළුම්...!

"දාසය දාහත වෙද්දීම, ලව් ඇෆයාර්ස් නිසා කෙල්ලො අතරමං වෙනවා ඇති පදං ගම්වල. හැබැයි අපේ ගමේ ඔහොම කරපු හුඟක් කොල්ලො ඒ කෙල්ලන්වම කසාද බැඳලා බලා කියාගෙන ඉන්නවා"
 - ගමෙන් නගරයට විත් කවි ලියන තරුණයෙක්

නින්දගම් අතැර විත් පිය උරුම පරපුරේ
ගෙන්දගම් පොළව මත කවි ලියන සුමිතුරේ
මල් කපන වක් පිහිය රැඳුනාට බඩතුරේ
මගෙ හිතත් ඔය වගෙයි පිරෙනවා ආදරේ

සුවඳ නම් ගස් ගඳය ගඟ දියට නොසේදෙන
හිසට නං පොල් තෙල්ය ජෙල් ක්‍රීම් නොපෑහෙන
අතට අහුවුනු මලත් නෙළුමකිය මඩ පිපුණ
රෝස මල් සුවඳමය නටුවෙ නැත කටු ඉහුණ

අල්ල පා හිඟාකන ගම් වැද්දො අපි තමයි
ඒ  අපේ මල් වලත් තවම මල් පැණි පිරෙයි
කන්ද උඩ මහ ගෙදර ලොකු කෙල්ල මගෙ තමයි
නින්ද නැත රෑ දවස් තවම හිත් දඟ කරයි

දං ගෙඩිය පළු දෙකට කඩා හංගා ගෙනැත්
කිරිල්ලට කවනවා බිජු රකින ගිරවුනුත්
කැලේ වන වදුළු තුල නිදිමරන හාවුනුත්
දන්නවා විඳිනවා හාවියගෙ දොල දුකත්

ගං වතුර ගිං ගඟේ මල් කෑර මල් දවා
ගිනි වතුර වී ගලන ඉල් මහේ මැද පවා
මල් පැලක් වූ හිතක පෙම් පහන අවුලුවා
පින් කඳක් මගෙ පැලෙත් මට කියා ඉන්නවා

ආදරේ ලියන්නේ මොණර කොළ වල නොවේ
ගින්දරේ දැවෙන්නේ විස බඹර තුඩු නොවේ
මන්තරේ ජීවිතේ පොතක කවියක් නොවේ
යන්තරේ වගේ අත් වලත් දේදුනු මැවේ




Continue Reading...

Friday, March 15, 2019

ගලන ගඟකට වුවත්...

ගලන ගඟකට වුවත්
නවතින්නම හිතෙයි මොහොතක්
මල් පිපුණු තැන්නක
විලක් වී නිදහසේ ඉන්නට
සරන සියතකු වුනත්
ගිම් නිවා නවතීය මොහොතක්
මල් පිපුණු අත්තක
නෙතු පියා ගීයක් ගයන්නට
හෝරාව ගෙවෙයි බිඳු බිඳූ
වලාකුලකින් වැටෙන වැහි බිඳු
මල් පිපුණු අත්තක්
මල් පිපුණු තැන්නක
හිඳී තවමත් මග බලාගෙන

March 21, 2018

Continue Reading...

Thursday, March 14, 2019

අයාලේ ගිය වසන්තය...!

හීන් හුළඟක් ඇවිත්
අයාලේ බිම වැටුණු
හිම කැරලි අවුස්සයි
උඩ දමා වීසි කර
මල් වගේ වට්ටවා
බොල් හඬින් සිනාසෙයි
අයිස් පලසක් යටින්
ගඟ හෙමින් ගලායයි
‍හිසත් මුහුණත් වැසූ
කබායක් අයිස්මත
සීරුවෙන් අඩිතබයි
බිලිකටුව සිදුරකින්
රිංගවා කල් බලයි
දලුත් නැති කොලත් නැති
ඉපල් අග මල් පිපෙන
වසන්තය තුඩින් ගෙන
හෙමි හෙමින් තටු ගසා
ඈත ඈතක දුරක
කිරිල්ලක් පියාඹයි...!

මාර්තු 13, 2014



[පින්තූරය - මංජුල වෙඩිවර්ධනගෙනි]
Continue Reading...

Wednesday, March 13, 2019

අද වසන්තයේ දවසක්....!

ලිහිල් වූ දුහුල් දුල්
සාළුවකි රැලි ලිහුන
පාර දිගටම හැලුන
කල් ඉකුත් මල් තුහින
මකුළු දැල් කෙඳි වැන්න
ලා පාට රිවි කිරණ
ඇල්මැරුණු අවපාට
වලාකුලකින් බහින
උලා වත්සුණු සුසුදු
සිටි නොසෙල්වී තුරු
මනමාල වසන්තය
කවදාක හෝ වඩින තුරු....!
[මාර්තු විසි එක, 2018]


Continue Reading...

ශිල්ප සොඳින් දැන ගන්න ගිහින් නුඹ....



නවසිය හැත්තෑ නවය වූ කලී, මගේ සරසවි දිවියේ අවසාන අධ්‍යයන වර්ෂයය. ඒ වසර පුරා කල කී දෑ කුරුටු අකුරු වලින් සටහන් වූ දින පොත අදටත් මා සතුව තිබෙයි. එහි මැයි මස හයවෙනිදා පිටුව පුරා ලියැවී ඇත්තේ වසන්ත කුමාර කොබවක ගේ කවි පෙලකි.

ශිල්ප සොඳින් දැන ගන්න ගිහින් උඹ
යහතින් දෝ පේරාදෙණියේ
ඉන්න නොවෙයි මියැදෙන්න දුකයි මට
උඹ නැති හින්දා අද තනියේ

බංකු කොණේ උඹ දැක්කද නංගෝ
තුරුළු වෙලා ඉන්නා ජෝඩූ
රංචු මිසක තනියෙන්ම නොයන්නේ
සිදාදියට උඹ කිරි කෝඩු

නාමල් සුවදක් වෙනදා වාගේ
අද නෑ නොවැ අපෙ ගම් පැත්තේ
නාමල් සුවඳට බඹරු ඇදේදෝ
උඹ ඉඳිනා කල මල් වත්තේ


කොබා සරසවි ආවේ නවසිය හැත්තෑ අටේ නැවේය. මේ කාලය වෙද්දී නා නා විධ හේතූන් මත ලියන කියන දෑ බෙදාගන්නට තරම් වූ ලෙංගතු කමක් අප අතර ගොඩනැගී තිබුණේය. මේ කවි පංතිය මගේ දිනපොතේ ලියවෙන්නේ, කොබා ඒ පද වැල ලියාගෙන ඇවිත් එදා නවකලා ගාරය අහල සිමෙන්ති බංකුවක් උඩ මා සමග එ් ගැන කතාබහ කරන අතර තුරය. පසු දවසක, පේරාදෙණිය කොලොම් පුරේ වී, සුනිල් එදිරිසිංහයන් හඬින් ගැයෙන්නේ මේ පද වැලය. ඉතින් මේ සටහන ලියවෙන්නේ මේ අකුරු පිටිපස්සේ කතාව කොබාම වචන කරන පහල අවුණා ඇති වීඩියෝ සටහන යූ ටියුබ් අඩවියෙන් දැක ඇවිස්සුණු මතකය නවතා තබන්නටය.






ඒ දවස් සරසවි පෙරදිග සංගීත සංගමය වෙසක් බැති ගී පුරුදු පුහුණු වෙන දවස් විය. ඒ අවුරුද්දේ බැති ගී සමූහයට කොබාගේ දායකත්වය නොඅඩුව ලැබී තිබුණි.  මගේ දින පොතේ සටහන් අතර නැවතී ඇති මේ පද අතර, කොබවක ගේ බුහුටි පද ගැලපුම් වල අපූර්වත්වයෙන් අපේ සිත් වශීවූ ඒ දවස්වල වෑහුණු සුවඳ තවමත් මම විඳිමි.

හඹා දුවන ලෝ සත වෙත යොමා නිවන් පුර මං පෙත
යලිත් වඩිනු මැනවි මෙදෙස ගෝතම බුදු පියා ණනි

ඉන්ද්‍රචාපයයි මට ඔබ චන්ද්‍ර බිම්බයයි මට ඔබ
ඔබ මුදු සිරිපා සෙවනත දූලි රලක් වෙමි අද මම
යලිත් වඩිනු මැනවි මෙදෙස ගෝතම බුදු පියාණනි

තූර්ය රාවයෙන් පුදනෙමි වීර්ය පාරමී පුදනට
ආර්ය මහ සඟුන් සේ මතු කසාවත් පිදුම ලබනට
අදත් වඩිනු මැනවි මෙදෙස ගෝතම බුදු පියාණනි.

මේ සියල්ලට වඩා කොබා ගේ නිරහංකාර කමත්, අව්‍යාජ මිතුරු සිනහවත් අදටත් සෙනෙහසින් අපේ සිත් වල රැඳී තිබෙයි. මෑත කාලයකදී හමුවී කතා බහ කරන්නට, අවකාශයක් නොලදත්, ජීවිතය නම්වූ මතක සාගරයේ මේ මතක බිඳු, පෙණ කැටිතිව තවමත් මද සිනා නංවමින් තිබෙයි.



හමුවන පැය දියවෙලා

මියැදී යන හිතිවිල්ලක
හෙට දිනයක ප්‍රාර්ථනා
ඉපදී සිත නලියන මුත්
එක්වන දින නොපෙනෙනා

මේඝ වලා වියන් යටින් - කනේරු මල් පීදිලා
කොපුල් තලා පොපියන මුත් - මන්දාරම ඉහිරිලා
වැහි පින්නේ පා ගොළුවී
හමුවන පැය දියවෙලා

පෑල වියට නෙතු හමුවී - පෝය හතක් ගතවෙලා
හීන රඳන් උන්නා මිස - කාලය ඇත පියඹලා
වියපත් මේ කුළු දුහුලක
සිකුරු තරුව සැඟවිලා

- වසන්ත කුමාර කොබවක

(1979 ජූනි 4 දා මගේ දින පොතේ සටහන)

[කොබවක ගේ සේයා රුව දයාන් විතාරණ ගේ මුහුණු පොත් පිටුවෙනි]



Continue Reading...

Friday, March 1, 2019

ඩාලිං ගේ රෝස මල




කොණ්ඩේ රළින් රළ පීරා මුදුන් කර
මල් පටියෙන් බැඳලා
කෝ මගෙ ඩාලින්... කෝ මගෙ ඩාලින්
මං දුන්නු රෝස මල....
මම්මාට බය වී
පප්පාට බය වී
මූදට වීසි කලා
මූදේ රළින් රළ
නැග එන මහ රළ
ඒ මල ගිල ගත්තා
මල මගෙ නොවෙමයි
ඩාලිං මගෙමයි
මට ඕනැ ඩාලිං තමයි....!
අපේ තාත්තා කලා කාමියෙකි. ඉහතින් එහෙන් මෙහෙන් මට මතක තියන තරමින් ලියා ඇති ඩාලිං ගේ රෝස මලේ සිංදුව, එයා ඉඳ හිට කියන නූර්ති සිංදුවකි. ඉඳ හිටය කියන්නේ සිංදු කියන වැඩේට කෑම බීමත් සර්පිනාවක් හෙමත් එක්ක කාණ්ඩයක් සැදී පැහැදුනු වෙලාවට ය.

හොඳටම සැදී පැහැදී තාත්තා මේ සිංදුව සර්පිනා සංගීතයත් එක්ක කියනවා මට අන්තිමට අහන්නට ලැබුණේ රස්සාවට එතනෝල් නිෂ්පාදනය කරන එක්කෙනෙකුගේ ගෙදරක තිබුණු සාජ්ජයක දීය. සර්පිනාව ගැහුවේ බාත් ඛණ්ඩේ උපාධි කාරයෙක් වූ ද, ඒ කාලේ අපේ ඉස්කෝලේ සංගීත ආචාර්ය වරයා වූ ද, සිතාර් වාදක, ජස්ටින් සිල්වා මහත්තයාය. ඩොල්කිය ගහන්නත්, මේස හැඳි තට්ටු කරන්නත් තවත් දෙන්නෙක් සිටියෝය...

සිංදුව මොන නූර්තියේ ද නොදනිමි. ඒත් කතාව යුනිවර්සල් ය. කොල්ලා ආසාවෙන් ගෙනත් දුන්නු රෝස මල, ඩාලිං ගේ අතේ නැත. මම්මා පප්පා ගේ උදහසට, කොල්ලාගේ චිත්ත ප්‍රීතිය යටය. මල රළට බිලිය. ඒත් ඉතින් හිත හදා ගන්නවා ඇරෙන්න මේ වෙලාවේ කොල්ලාට කරන්නට අන් කිසිවක් නැත.

රෝස මලේ පෙතිවත් පේන්නට නැතත්, මෝඩ කතාවක් දෙකක් කියා හැමෝම ලජ්ජා කෙරුවත්.... අවුරුද්දකට ඉස්සරින් දවසක, මූදු රැල්ල දිගේ පීනා ගෙන ආ, අළුත් ඩාලිං ගැන රටේ ජනතාව තියාපු බලාපොරොත්තුව තාම බිංදුවටම බැහැලා නැතිය කියා මට තාමත් හිතේ.

[රෝස මල ලුණුගලිනි. අපේ නැන්දම්මාගේ ගෙවත්තෙනි.]

January 6, 2016
Continue Reading...

Blogroll

About