Monday, July 6, 2020

වළාකුළු



"මහාද්වීපයක් වගේ නේ ද?"

 "නෑ.... ඒකෙ තියෙන්නෙ හදවතක හැඩයක්"

ඉරේ රස්නයෙන් ගිනිගෙන
පාව ගිය හුමාලය
ඝනීභවනය වී හැදෙන
හදවතක්....

මාවතක් මායිමක් නැති අහසෙ
පියාපත් නැති වුනත් පියඹන
පියාඹනවා නොවෙයි පාවෙන
හදවතක්...

කොහේදෝ හිට හමා එන සුළං රළවල
පුළුන් කෙඳි කැඩි කැඩී විසිරෙන
ඒත් සුදු පාටින්ම සුදිලෙන
හදවතක්...

'වැඩි වෙලා තියෙන එකක් නෑ...."

"ඔව් හුළඟ සැරයි...."


Continue Reading...

Thursday, May 21, 2020

බේබි මහත්තයා ‌ගේ තානාපති පත්වීම....



"මන්ත්‍රීවරු මිල වෙච්ච ආකාරය..., මන්ත්‍රීවරුන්ට පාර්ලිමේන්තුවෙ මිල ගණන් කැඳවීම් කලාන‍ෙ. හරියට මේ ටෙන්ඩර් දැම්ම වගේ තමයි උනේ මං හිතන්නෙ.. ඉතින් ඒකෙදි... මං පුද්ගලිකවම දන්නව සමහර අය මිලියන් පන්සීය ඉල්ලුවයි කියල මට දැන ගන්ඩ තියෙනව. සාමාන්‍යයෙන්, මගෙ දේශපාලන ජීවිතේ මම මේ... ප්‍රාදේශිය සභා මන්ත්‍රීවරයෙකුටවත් මේ... රුපියලක්වත් දීලත් නෑ, දෙන්ඩ කතා කරලත් නෑ, දෙන්නෙත් නෑ. මන්ත්‍රීවරුන්ට... රුපියල් ශත වලින්.... වටිනාකම් ඇතිවුනා...  කියන කථාව මම ඇහුවෙ, ඉස්සෙල්ලම හැට හතරෙ ලේක් හවුස් පණතට සී. පී. ද සිල්වා මහත්මයා සහ කණ්ඩායම බණ්ඩාරනායක මැතිණිගෙ ආණ්ඩුවෙන් වෙන්වෙලා ගියාට පස්සෙ. මේ තත්වෙදි මං හිතන්නෙ මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයට එකසිය දහතුන හදාගන්ඩ බැරිවෙච්ච කාරණෙ වුනේ ඔය... මිල ගණන් ඉහලයාම. ඒ උඩ තමයි මේක...  මේ විදිහෙ තත්වයක් ඇති වුනේ...  මේ අවුලක් ඇති වුනේ...; නැත්තං, මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයට එකසිය දහතුන හදාගන්ඩ තිබුණ නං; මේ මාස එකහමාරක් මේ ප්‍රශ්නේ මෙහෙම ඇදෙන්නේත් නෑ..., ‍මෙහෙම දේශපාලන අර්බුධයකුත් නෑ.., මෙහෙම දේශපාලන නොසන්සුන්තාවයකුත් නෑ....." - මෛත්‍රිපාල සිරිසේන (2018 දෙසැම්බර්)

අපේ තාත්තාගේ මහප්පා, නයිනාමඩමේ ඉත්තවන් රාළහාමි ය. එයා ‌‌‌ගේ පුතා වූ හියු ප්‍රනාන්දු, ස්වාධීනව ඡන්දය ඉල්ලා නාත්තණ්ඩිය ආසනයෙන් පනස් හයේ දී, ශ්‍රීමත් ඇල්බර්ට් එෆ්. පීරිස් ව පරද්දා පාර්ලිමේන්තු ගියේය. ඔය කියන කාලයේ වෙන්නප්පුව කියා ආසනයක් නොතිබුනු අතර, දෙයියන්ගේ ලෙඩක් හැදිලා ගෙදර ඇඳේ හිටත්, දහ අවුරුද්දක් වයස්වූ දූ සිඟිත්ත, අයිවි ආන්ටිව රැස්වීම් වල කතා කරන්ඩ යවලා කෙරුණාය කියන ඔය ඡන්දය දකින්නට මා නම් ඉපදිලාවත් හිටියේ නැත.

හියු ප්‍රනාන්දු
එයිටත් වඩා, ජන්මාන්තර යූ.ඇන්ඩ් පී. කාරයින් වූ අපේ තාත්තලාගේ කට්ටිය, ඇල්බර්ට් පීරිස් මහත්තයාගේ පිරිවර වූ නිසාත්, ඒ කාලේ කඩවසම් තරුණයා ව උන්නු අපේ තාත්තාත් රූපකාය අතින් චුට්ටක් හියු මහත්තයා වගේ වූ නිසාත්, එයා නැග්ගේ නම් ඇල්බර්ට් එෆ්. පීරිස්ගේ ඡන්ද රැස්වීම් වේදිකා වලටය. එහෙම නගිද්දී.... 'මේං හියු ප්‍රනාන්දුත් මෙදා පොටේ අලියට සපෝට්' ය කියලා එනවුන්ස් කරපු එව්වා ගැන කයිවාරුත් මම අසා තිබෙමි.

අර බණ්ඩාරනායක මහත්තයා කියා තිබෙනාකාරයට දේශපාලනයත් ගලන ගඟකි. එයිටත් වඩා ගංවතුර කාලයට උතුරලා මඩ ගොහොරු වන්නාවූ ගඟකි. ඔය එව්වා මෙව්වා හින්දා, පණස් හයේ ස්වාධිනෙන් ගිය හියු ප්‍රනාන්දු, බණ්ඩාරනායක මහත්තයාගේ ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ වූයේය. මෙව්වා ගැන ඉතිහාසය හරියාකාර දන්නේ නැතත්, ඔය කියන කාලවල, පාර්ලිමේන්තුවේ කථානායක පදවිය දරපු, ඒ හින්දාම පක්ෂය අතෑරලා ස්වාධීන වුනු මන්ත්‍රීවරයාට විරුද්ධව ඊළඟ ඡන්දයේදී, අනෙක් දේශපාලන පක්ෂ, අපේක්ෂකයින් ඉදිරිපත් නොකරන සිරිතක් තිබුණා කියාත්, ඇත්තටම සිරිලංකා වුනත්, සිරිලංකා කියා නොඉල්ලා හියු ප්‍රනාන්දු ස්වාධීන වුනේ ඒ හින්දා වෙන්නට ඇති කියාත් යාන්තං සැකයක් මගේ හිතේ තිබෙයි.

අනික් අතට තමුන් රස්සාවෙන් ගුරුවරයකු වූවත්, සඟ, වෙද, ගුරු, ගොවි, කම්කරු පංච මහා බලවේගයේ සඟ කෑල්ල, බහුතරය කත‍ෝලික වූ, අපේ ගම් පලාත්වල ඒ තරංම ලේසියෙන් දිරවන ජාතියේ ඇපල් ගෙඩියක් නොවූ නිසාත්, මේ විදිහෙන් ස්වාධීන වීම එක්තරා වාසියක් වෙන්නටත් ඇත. ඔයින් පස්සේ පණස්හයේ විප්ලවයට වෙඩි වැදී, ඊලඟට ආ, හැටේ ඡන්දයේ දී වෙන්නප්පුව ආසනයෙන් ෆෙස්ටස් පෙරේරා පරදවා පාර්ලිමේන්තු යද්දී අත ලකුණින් තරඟ කල හියු, සිරිමා බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩුවේ කථානායක ධූරයට පත්ව, හැටහතරේ අග ලේක්හවුස් ජනසතු පනත ගෙනා රාජාසන කථාවට එරෙහිව, සී.පී.ද සිල්වාලාත් එක්ක, මැතිණිගේ පිටිපස්සට පිහියෙන් ඇනලා ආණ්ඩුව වට්ටවන්නට, කථානායකට උරුම තීරක ඡන්දය පාවිච්චි කළේය.

ඒ පෙරළියෙන් පස්සේ හියු මහත්තයා, අතෙන් අලියාට මාරුවී පාකිස්ථානයේ තානාපති හැටියට පත්ව ගිය අතර, හැට පහේ ඡන්දයෙන්, හියුගේ පුරප්පාඩුවට අත ලකුණින් තරඟ කරපු අගුස්තීනු ෆොන්සේකා අලියාගෙන් න‍ොමිනේෂන් ලැබූ  වෙන්නප්පුවේ ෆෙස්ටස් පෙරේරාට පරාද විය.

හැට පහේ ඡන්දය ලංකා ඉතිහාසයේ එක්තරා ආකාරයකට, එස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් කැඩී ගොස් හදාගත් ශ්‍රීලනිපයත් සමග නැගී ආ අර කලින් සඳහන්වූ පණස් හයේ කූඨ ප්‍රාප්ත වූ, පංචමහා බලවේගය‍ේ හුලං බස්සා, රටේ නායකත්වය සිය උරුමය සේ හිත‍ේ තියාන හිටි ධනපති රදළ හා ඉහල මධ්‍යම පංති ක‍ොට්ඨාස සිය ආධිපත්‍යය නැවත තහවුරු කරගත්තාවූ අවස්ථ‍ාවක් ල‍ෙසද සිතිය හැකිය.

ෆෙස්ටස් පෙරේරා

ඔය චන්දය කාලයේ එක් එක් ගම්පලාත්වල යමක් කරන්නට කියන්නට පුළු පුළුවන් අයගේ ගෙවල් වල හවස් යාම‍වල්වල  තිබුණු වෙන්නප්පුව මැතිවරණ කොට්ඨාසය‍ේ යූ.එන්.පී. සංවිධායක මණ්ඩලවල සමහර රැස්වීම්වලට අපේ තාත්තා එක්ක මටත් යන්නට වුනේ, මට මතක හැටියට කොල්ලන් දෙන්නාවම ගෙදර දාලා ගියොත්, පොඩ්ඩියක් වූ ලොකු නංගීවත් බලාන අපි දෙන්නාව ආම්බාං කරන්නට අම්මාට තිබුණු අසීරුකම් නිසා වෙන්නට පුළුවන.

එවකට අවුරුදු අටක විතර කොල්ලෙක් වූ මට හොඳින්ම මතක තියෙන්නේ, මා ඔය අයිනේ අස්සයින් දෙන්නෙකුත් හිටි මහා විශාල මන්දීරයක පෝටිකෝව පිරෙන්නට පුටු තියා කට්ටිය වාඩිවී සිටි රැස්වීමක මැදක් හරියේ සම්මාදම එකතු කරන්නට වටේට යැවුණු, කළු ට‍ොප්හැට් එකය. ඒකට දැමුනේ කවරය. කවර කිව්වේ බරට මුදල් හෝ චෙක්පත්, පුරවා, දායකයාගේ නම ගම ලියාපු කවරය.... නිරනුමානවම, ඔය ගණන් හිලව්, ඡන්දයෙන් පස්සේ ඉතා වැදගත් වෙයි. ඒවා ප්‍රදේශීය හයිකාර පිරිස, රටේ නායකත්වයට සම්බන්ධ කරන්නාවූ, රැහැන්; වඩාත් නිවැරදිව කි‍වහොත් තෝන් ලණු; වෙයි.

මෙවැනි සංවිධානයන්ගේ සම්බන්ධීකරණයට වඩාත් උචිත පිරිස වූයේ පලාත්බද ධනවතුන්ගේ දූ පුතුන්ව ඉපිද, එවකට ප්‍රචලිත ඉංග්‍රීසි පාසල්වලින් අධ්‍යාපනය ලබා, රටේ ‘රාජ්‍ය භාෂාව‘ වූ ඉංග්‍රිසියෙන් කතාබහ කරන්නට මෙන්ම, රාජ්‍ය තන්ත්‍රයේ ඉහල තැන්වලට බය නැතුව ගිහින් බොහෝවිට ‘අයිසේ‘ හෝ එයිටත් එහාට ගොස් ‘යූ බගර්‘ මට්ටමින් කතා බහ කරන්නට තරම් හයිය තිබෙන සම්බන්ධකම් හා පෞරුෂයක් හදා ගත්තු පිරිසය. නිරනුමානයෙන්ම, නයිනාමඩමේ කොහුමෝල් පොල්මෝල් හිමි ව්‍යාපාරික, මෝනි ගම මහත්තයාගේ ලොකු පුතාව ඉපිද, කොළඹ සැන් බෙනඩික් කොලීජියේ, නුවර කටුගස්තොට සැන් ඇන්තනිස් කොලීජියේ පාසල් සමය ගතකල අපේ තාත්තා, ඔය කියන පැලැන්තියට කෙලින්ම ගැලපෙන චරිතයක් වූයේ ය.

ඡන්දය දිනා පාර්ලිමේන්තුවේ තනතුරු බෙදාගෙන ගම්බිම් බලා යන්නට කොළඹ පුත්තලම් පාරේ ආ එජාප මැති ඇමති ගොල්ල පිළිගැනීමට,  බස්නාහිරෙන්, වයඹ වෙන්කරන මා ඔය පැන්න හැටියේ, තෝප්පුව හංදියේ අති විශාල උත්සවයක් සංවිධානය වූ අතර, පාලම අයිනේ උණ පඳුරු වල එල්ලා තිබූ රතිඤ්ඤා වැල් අඩුම ගානේ අඩි හතලිහක් පණහක් වත් දිගට තියෙන්නට ඇත. පාලමෙන් එහා පැත්තේ දී, වාහන වලින් බැස්ස, මැති ඇමැත්තයින්ට බෙල්ල පිරෙන්නට මල් මාල දමා, පාළම උඩින් මෙහා පැත්තට ගෙනාවේ අලි ඇතුන්, නැට්ටුවන් බෙර කාරයින්, පිනුම් ගසන්නන්, සංගීත කණ්ඩායම්, සරඹ කණ්ඩායම් ආදී මෙකී නොකී විච්චූරණ සියල්ල අඩංගු වූ මහා පෙරහැරකිනි. වේදිකාව තිබුණේ  පාලම පැත්තට ඇලේට මූණ ලා තෝප්පුව හන්දියේ  මූද පැත්තේ මුල්ලේය. දැන් එතන කෝප් සිටියක්ය කියා ගූගල් සිතියම කියයි.

ඔය කියන උත්සවයේ, පාරේ කට්ටිය හැසිරෙව්වේ, මැද්දෑවේ කළුගස් තිබුණු සුදු රැවුලත්, කළු කණ්නාඩි දෙකත් නිසාම මට අමතක නොවන, බීඩ් සුවාමි ය. මෙගෆෝනයක් කරේ එල්ලාගත් ෆාදර් බීඩ්, කට්ටිය පෙළ ගස්සන්නට අණ දෙමින්, මහ පාර මැද්දේ ජයග්‍රාහී කඩිනමකින් එහා මෙහා යනවාත්, ඒ අතර වාරයේ හමුවන මුණ ගැහෙන දන්නාඳුනන කට්ටියට කට පුරා හිනා වී ඇයි හොඳයි කියනවාත් මට මතක තියේ. රතිඤ්ඤා වැල් පත්තු වුනේ, සැරින් සැරේටය.... එක් එක් ආසනවල අළුත් මන්ත්‍රීලා වේදිකාවේ මයික්‍රපෝනය ලඟට එද්දී, ඒ ඒ ආසනවල රතිඤ්ඤා වැල් පත්තුවුනා වෙන්නට පුළුවන. ඔය අස්සේ, පෙරහැරට ආ, අලි ඇතුන්, වේදිකාව ඉස්සරහට ඇවිත්, අළුත් ආණ්ඩුවේ අපේ නියෝජිතයින්ට දණ නමස්කාර කිරිල්ලකුත් සිද්ධ වූ බවත් මතකය.

එදා එතන හිටි මැති ඇමති රොත්ත අතරින්, තිස් හතර හැවිරිදි නීතීඥ ෆෙස්ටස් පෙරේරා, බොහෝවිට ලාබාලම එක්කෙනා වෙන්නට ඇත. එදා රැස්වීම අමතන්නට, ඡන්දය නොඉල්ලුවත්, ආණ්ඩුව පෙරලූ වීරයා වූ හියු ප්‍රනාන්දු ආවාදැයි මට නිච්චියක් නැත. නෑවිත් ඉන්නට හේතුවක් නැතිය කියා නම් සිතෙයි. දුම්මලදෙණියේ පන්සල් හන්දිය කිට්ටුව රැස්වීමක, හියු ප්‍රනාන්දු කතා කරනවා අසාගෙන කල්පනාකාරීව බලාසිටි තාත්තාගේ මුහුණ නම් මගේ සිතේ ඇඳී තිබේ. මට හිතෙන හැටියට ඒ රැස්වීම බොහෝවිට, හැටපහේ ඡන්දයට පෙර, ෆෙස්ටස් පෙරේරාට සහයෝගය ලබාගැනීමට සංවිධානය කල එකක් විය යුතුය.

නාත්තණ්ඩිය ආසනය ජයගත් තලත්තෑනි දේශපාලකයා වූ, ඇල්බට් එෆ්. පීරිස්, හැටපහේ ආණ්ඩුවේත් කථානායක වූයේය. එදා තෝප්පුවේ රැස්වීමේ දී,  ඇල්බට් පීරිස් මහත්තයා, කථානායක හින්දා පාර්ලිමේන්තුවේ කථාකරන්ඩ බැරි වුණත්, පළාතට වැඩ කරන්නට ඒක බාධාවක් නොවේය වාගේ කතාවක් කිව්වාත් මතකය. මොන මොන විදිහේ අතයට පිණුම් සිදුවුනාදැයි නොදන්නා නමුත්, ඔය වකවානුවල පක්ෂ දේශපාලනය දේශපාලන පක්ෂයට පක්ෂපාතී වීමේ දේශපාලනයක්ව තිබීමත්, 1951 සිට 56 වෙනතුරුත් කථානායක වූ, එවකට හැටපස්වෙනි වියේ පසුවූ, මහරැජිණ අතින්  ඕ.බී.ඊ. නාමධාරීව ශ්‍රීමත්වූ, පට්ටියපතිරන්නැහැලාගේ ඇල්බට් ෆෙඩ්රික් පීරිස් මැතිඳුන්ට නැවතත් කථානායක ධූරයම භාර ගන්නට හේතුවන්නට ඇත.

එසේ වුවත්, අවුරුදු දෙකකින් විතර, ඇල්බට් එෆ්. පීරිස් මයාට, කථානායක කම අත හරින්නට සිදුවිය. එතුමා නවසිය හැටහතේ සැප්තැම්බරයේ අභාවප්‍රාප්ත විය. හමුදා සෙබළුන් හතර දෙනෙක් රයිෆලයත් අල්ලාගෙන, බිමට බරකර ගත් හිසින්, නොසැලී නොසෙල්වී හුස්මත් නොවට්ටා, ගල් රූප සේ ඉන්නවා මා මුලින්ම දැක්කේ, ශ්‍රීමත් ඇල්බට් එෆ්. පීරිස් මහත්තයාගේ දේහය,  නාත්තණ්ඩියේ එතුමාගේ නිවසේ තැන්පත් කර තිබූ දිනයේ ය. එදා එතුමාගේ අන්තිම ජයග්‍රහණය දවසේ, වෙන්නප්පුව ආසනය දිනා, තෝප්පුව හන්දියේ වේදිකාවේ හිටි, තරුණ නීතිඥයා, තමුන්ගේ ගේ කිට්ටුවෙන්ම වාගේ වෙන්නප්පුවේ ඉදිකල ශ්‍රීමත් ඇල්බට් එෆ්. පීරිස් ක්‍රීඩාංගණය හැරෙන්නට, එතුමාගේ නම සඳහන් වෙන තැන් තවත් තියේදැයි නොදනිමි.

බලයේ ඉන්නා ආණ්ඩුවකට අතුරු මැතිවරණයක් යනු, විශේෂයෙන් අතේ තිබුණු ආසනයක අතුරු මැතිවරණයක් යනු එක්තරා ආකාරයක හිසරදයක් වෙයි. හත් කට්ටියකගේ හවුල් ආණ්ඩුවක් වූ හැටපහේ ඩඩ්ලි ආණ්ඩුව නාත්තණ්ඩියේ එ.ජා.ප. පුටුවට අළුත් මූණක් එල්ලා අවදානමක් ගන්නට නොසිතුවා වෙන්නට පුළුවන. එසේත් නැතහොත්, ආණ්ඩුව පෙරලූ හිලව්වේ ණයට තානාපති කමක් අරන් සීන් එකෙන් අයින් වෙන්නට තරම්, හියු ප්‍රනාන්දු ලද බොළඳ නොවූවා වෙන්නටත් පුළුවන. ඔය කියන වකවානුවේ අපේ පළාත් වල අතට ඡන්දය දුන්නේ අලින්ට කඹුරන ඇත් ගොව්වන් මිස අලි නොවන බැවින්, එසේ තානාපති කමට මහජන නියෝජිත කම වික්කා නම්, ඒක අදටත් හිරිකිතව ලියවෙන අපරාධයක් ද වන්නේය. අනෙක් අතින්, ඉස්කෝල ආණ්ඩුවට අරගත්, සිරිමා ආණ්ඩුව පෙරලා දැමූ වීරයා වීම, ‍කතෝලික ඡන්ද ඇද ගැනීමේ චුම්බකයක් වුනායි හිතන්නට ඉඩ ඇතත්, නාත්තණ්ඩිය ආසනයට ඒ සාධකය කොයිතරම් බලපෑවා ද යන්න සැක සහිතය.

ඉතින්, නාත්තණ්ඩියට එ.ජා.ප. අපේක්ෂකයා වෙන්නට, හියු ප්‍රනාන්දු ආපහු දේශපාලනයට ආයේ ය. ඒ එද්දී ගෙනා සංකේත දෙකක් තිබුණි. එකක් රත්තරන් පාටට හුරු ෆොක්ස්වැගන් කාර් එකකි. අනික බෙන්ස් කාර් එකකි. සිරිමා ආණ්ඩුවෙන් තිත තැබූ, අළුත් වාහන ගෙන්නිල්ල, එහෙන් මෙහෙන් එක දෙක වැහි බිංදු හැටියට නැවත ඇරඹුණු ඔය කාලයේ, අළුත්ම වාහන අංක පහ ශ්‍රී වූ  අතර, පහ ශ්‍රී විස්සයි විස්ස වූ, ෆොක්ස්වැගන් බීටලය, අර බෙන්ස් එකටත් වඩා කැපී පෙනෙන වාහනයක් වූයේ, ඒ කාලේ නාඹර තරුණ වයසේ සිටි, හියු ප්‍රනාන්දුගේ කනිටු පුත්, රියෙන්සි ප්‍රනාන්දුගේ වාහනය ලෙසයි. රියෙන්සි, එවකට නයිනාමඩමේ තරුණ කණ්ඩායමේ නායකයෙක් වී යැයි හැඳින්වුවද වරදක් නොවේ.

මහප්පාග‍ේ පුතා වූ මුත්, ඒ තාක් කල් ජන්මාන්තර දේශපාලන විරුද්ධකාරයා වූ, හියු ප්‍රනාන්දු අලියා ඉස්සර කරගෙන මේ විදිහෙන් නාත්තණ්ඩියට ප්‍රාදුර්භූත වීම නෑදෑ හිතවත්කමුත් අතැර දා යූ ඇන්ඩ් පී දේශපාලනය කල අපේ තාත්තාට නම් ඇල්ලුවේ නැත. එයා සියළු කරුණු කාරණා ගලපා, තවත් කීප දෙනෙකුගේත් දායකත්වයෙන්, මේ පැරෂූට් වැඩේට විරුද්ධව එ.ජා.ප. නායක කාරකාරාදීන්ට ලියුමක් ලිව්වාය කියාත් මගේ මතකයේ තිබේ. මෙව්වා, ලඟින් ඉන්දවාගෙන තේරුම් බේරුම් ඇතුව කියා පහදා දුන් කාරණා නොව, ලොකු අයගේ ඔඩොක්කුවල, පය පාමුල බිම දිගාවී ඉන්නා වෙලාවල, ඇහේ කණේ වැදී සටහන්වූ කාරණා බැවින් ඔව්වායේ සත්‍යවාදී බව නම් සහතික කරන්නට බැරිය. එමෙන්ම, මේ සිද්ධිවල අපි නොදන්නා, තිරය පිටුපස කතා හා අතීත සිද්ධීන් කොතෙකුත් තියෙන්නට හැකි බැවින්, මෙහෙම දෙයකුත් වුනා කියන්නාවූ කාරණය මිස, එව්වා හරි ද වැරදිද හොඳද නරක ද වැනි විශ්ලේෂණ විග්‍රහ, හිතීමේ හෙවීමේ වැදගත් කමක් නැත.

දේශපාලන තීන්දු තීරණ ගැනෙන්නේ දේශපාලන උවමනා එපාකම් අනුවම මිස, ජනතා හිත සුව සඳහා නොවන බවට සාක්ෂි ලෝකයේ ඕනෑම රටක දේශපාලන ඉතිහාසය තුලින් සොයාගන්නට පුළුවන. එහි අවසාන ඉලක්කය සෑම විටම බලය රැකගැනීම වන අතර, මහා පරිමාණයෙන් සාකච්ඡා කෙරෙන්නාවූ හෝ ක්‍රියාත්මක කෙරෙන්නාවූ සමාජ සංවර්ධන හා සුබ සාධන කාර්යයන්ගේ ප්‍රමුඛත්ව නිර්ණය කෙරෙන සාධකය වන්නේ ද, ඒ ක්‍රියාමාර්ග තුලින් බලය ලබා ගැනීමට හෝ රැක ගැනීමට ලැබෙන්නාවූ රුකුලේ ප්‍රමාණය වෙයි.

හියු ප්‍රනාන්දු, නවසිය හැට අටේ නාත්තණ්ඩිය අතුරු මැතිවරණය ජයගෙන ඩඩ්ලි ආණ්ඩුවේ, වාණිජ හා වෙළඳ ඇමතිවරයා ලෙස දිවුරුම් දුන්නේ ය.

ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රථම වරට සම්පූර්ණ නිල කාලය වූ පස් වසර පිරූ ප්‍රථම රජය වූ හැට පහේ ඩඩ්ලි රජය එයින් අවුරුදු දෙකකට පසුව හැත්තෑවේ මැතිවරණයට මුහුණ දෙන්නේ, අවුරුදු පහක් තිස්සේ, යටපත්ව තිබූ, පණස්හයේ රැල්ලත්, රටේ ප්‍රධාන වාමාංශික ප්‍රවාහයන් වූ, එන්. එම්. ගේ සමසමාජය හා කේනමන් ගේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂත් අත්වැල් බැඳගත් ප්‍රතිවාදී පෙරමුණකටය. මේ අළුත් තුන්හවුල එක් අතකින් ඒ වනවිට දේවත්වයට ඔසවා තිබූ බණ්ඩාරනායක නාමය හා බණ්ඩාරනායක  ප්‍රතිපත්තිත්, අනික් අතින් 'සා දුකින් පෙලෙනවුන් දැන් ඉතින් නැගිටියාව් අන්තිම සටනට සැරසියාව්' කිවූ දෑකැති මිටි කොඩියත් අමෝරාගෙන සිටියේ ය. මේ සියල්ල පසුපස සිටින ධනවාදී නූල් සූත්තරය ගැන ජනතාව දැනුවත් කිරීම සඳහා විජේවීරගේ චේ ගුවේරා කාරයින් රට පුරා රැස්වීම් මාලාවක් සංවිධානය කලත්, ඔවුන් ඒ මැතිවරණය තරඟ නොකල අතර, එයට ප්‍රධාන හේතුව ප්‍රශ්නයට පිළිතුර සන්නද්ධ විප්ලවයක් පමණක්මය යන්න ඇදහීම බව රට පසක් කරගන්නේ එයිනුත් වසරකට පසුවය.

හැටපහේ සිට හැත්තෑව වෙනතුරු, වෙන්නප්පුව සුළු නගර සභාවේ මැම්බර් කමත්, ගොවිකාරක සභා හා තරුණ සංගම් ආදී නා නා ප්‍රකාර දේශපාලන ව්‍යාපාරාදියේ පදවි තානාන්තරත් රස්සාව කරගත්තු බේබි මහත්තයාට, ඔය අවුරුදු පහේ දී, කස කාරයින් යවන්නේ පාරේ ඉඩ හදවා ගන්නට මිසක්කා, පෙරහැර යන මාර්ගය තේරීමට නොවේය යන්න ඉත සිතින් පහදා ගන්නට ඕනෑ තරම් අවස්ථාවන් ලැබී තිබුණේ ය.
ඔයින් මෙයින්...  කියන්නට තියන දේ කියන්නට, සුද්දාග‍ේ ඉංගිරිසි මෙන්ම, වැල්ලේ කුණුහරුපත් හොඳාකාරව දැනහිටි, කටින් වාගේම අතින් පයිනුත් කතා කරන්නට බය නැති 'බේබි', දෙදාහේ ඡන්දයට පෙරහැර පටන්ගන්නා කාලය වෙද්දී, එජාප යාන්ත්‍රණයේ හෙලවෙන දතක් වී සිටියේය.

මේ කාල වකවානුව ඇතුලත, එකම පක්ෂයකට, එකම ආණ්ඩුවකට පංගාර්තුව හිටියත්, මේ ඇවැස්ස අයිය මලෝ දෙන්නා අතර, යම් යම් රාජකාරි කටයුතු වලදී මුණ ගැහුනු තැන් වලදී සිදුවුනු ඇයි හොඳයි කීමු ත්, ගමේ පවුලේ මගුල් තුලා මරණ වලදී හමුවූවොත් කෙරෙන සාමිචිත් මිස එයින් එහා ගිය යාළු මිත්‍රකම් කෙසේ වෙතත් නෑදෑ කම් කීමේවත් යම් දියුණුවක් වූවා යි මට මතකයක් නැත.

ලිප පත්තුවී ‍තැටිය රත්වෙන කාලය එද්දී, නා නා ප්‍රකාර යෝජනා කතා බහ අරන් අපේ ගෙදරට එන පණිවිඩකාරයින් අතරට 'හියු මහත්තයා' ගේ පණිවිඩ කාරයෙකුත් එක්කාසු වී සිටියේය. සතියකට දෙතුන් සැරයක් ලැබුණු මේ පණිවිඩ වලින් කියවුනේ, බේබි මහත්තයාට තානාපති කමක් දෙන්නට හියු මහත්තයා කටයුතු සූදානම් කර ඇති බවත්, ඒ ගැන කතා බහ කර ගන්නට ඇවිත් හමුවෙන්නැයි කියූ බවත් ය.

මේවා, නිකම්ම අරයා මේම කියන්ඩ කිව්වා ජාතියේ පණිවිඩ නොවේ. ඒවාට පිටු දහ පාලොහක පෙරවදන් ද, පිටු තුන්සීයක හාරසීයක පසු වදන් ද අඩංගු වෙයි. ඒ අතර වාරයේ කතන්දරයට හූමිටි තියන්නට තාත්තා දමන වචනයක් දෙකක් හින්දා, අර පිටු තුන්සීයෙන් දෙසිය පණහක් විතර ආපහු පෙරලීමත් සිදු වෙයි. මේවා එන්නේත් අපේ බාප්පලාගේ ගෙදර, බාප්පලාගේ පොල්මෝලේ ලියන මහත්තයා, එයාට එන්න වාහනේ පදවාන එන රියදුරු මහත්තයා ආදී වශයෙන් සමාජ ජාල අඩවි ක්‍රියාකාරිකයින් හත් අට දෙනෙකු හරහා හින් දා, අපේ ගෙදර අය වචනයක්වත් අහන්නට කලින්, ප්‍රාදේශීය දේශපාලන ප්‍රවෘත්ති විකාශන සියල්ලේම වාග‍ේ, හියු මහත්තයා, බේබි මහත්තයාට තානාපති කමක් දීලා යි හෙඩ්ලයින් වැ‍ටී තිබේ.

මට මතක හැටියට, ඔය, 'අතීතයේ ගිලිහී ගිය....සතුට රැගෙන යලි වඩින්න.... ආරාධනා... ආරාධනා...' රැල්ලේ තවත් පියවරක් ලෙස දවසක්, කොහේ හෝ පූර්ව ඡන්ද රැස්වීමක් ප්‍රචාරණය කරමින් ගිය ලවුඩ්ස්පීකර් බැඳපු මෝටර් රථයක්, අපේ ගේ ඉස්සරහ කොළඹ හලාවත මහපාරේ නතර කර, 'එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පථා‍ක යෝධයෙක් වූ' අපේ තාත්තාගේ ශ්‍රී විභූතිය පිළිබඳව වර්ණනාවක ද යෙදුනේය. අම්මා නම් කිව්වේ ඔය එනවුන්සර්, නයිනමඩමේ විස්සෝප පල්ලියේ සංක්‍රිස්තියන් හැටියටත් කටයුතු කල, විලියොං අයියාග‍ේ පොඩි පුතා, කොලින් කැමල් කියාය.

මේ කියන කාලයේ, සා.පෙ. පංතිවල හිටි මට, 'අපි පිටරට ගියොත්' වාගේ මාතෘකා යටතේ නා නා ප්‍රකාර සිතිවිලි කල්පනා පහල නොවුනාමත් නොවෙයි. එසේ නමුත් දේශපාලනයේ පොරොන්දු, අපරොන්දු හා කැරට් අල පිළිබඳව සැලකිය යුතු දැනුමක් තිබූ අපේ ගෙදර අය එවැනි දේවල් ගැන හීන මැවූයේ වත්, ඉඳහිටක කියවුණු සාවඥ විහිළු තහළුවක් මිස, කිසිම ගැඹුරකින් කතා බහ කලේත් නැතියැයි මගේ මතකය යි.

බේබි මහත්තයාටත් උඩ පැනගෙන ගිහින් තානාපතිකම අරන් එන්නට තරම් ගායක් තිබුණේ නැත. මේ ගොඩපෙරකදෝරු යෝජනාවල තේරුම, ඒ වෙද්දීත් සමහර හවස් ජාමයක, අපේ ගෙදර අන්ධකාර ඉස්සරහ සාලයේ වාඩිවී, සිරි ලංකාවෙන් වෙන්නප්පුවට නොමිනේෂන් ලබා හිටි අගුස්තීනු ෆොන්සේකා එක්ක කෙරුණු කතා බහ, සාකච්ඡා ගැන, ඉවක් ඉඟියක් මෙදා පොටේ ජාම බේරා ගන්නේ කොහොමදැයි කල්පනා කරන, අලි මොල වලට සේන්දු වී තිබිම බව එයා දැන ඉන්නට ඇත.

හියු මහත්තයා හමුවෙන්නට බේබි මහත්තයා දෙවරක් ගිය බව මතකය. එයින් එක් වරක් කොළඹ ගෝල්ෆේස් හෝටලයේ හෝ එවැනි තැනක බව කියනවා මතකය. කමක් ඵලක් ඇති තීරණයක් තීන්දුවක්, අඩුම ගානේ පවුල් පවුල් අතර නෑදෑ සම්බන්ධකම් චුට්ටක් වැඩි දියුණු වෙන තරමේ වත් පියවරක් ඒ හමුවීම් වලින් ඵල දැරුවේ නැත. එදා ක්‍රියාත්මක වූ දේශපාලන යාන්ත්‍රණය තුල, බාප්පාගේ මල්ලීට තානාපති කමක් දී තම මැතිවරණ ජයග්‍රහණය ස්ථිර කරගන්නට තරම් හයි හත්තියක්, අතෙන් පාර්ලිමේන්තු ගිහින් අලියාට පැන්න හියු ප්‍රනාන්දු ට නොතිබුණා වන්නටත් පුළුවන.

අපේ තාත්තා, මා දන්නා කාලයේ සිට ඇඳි සුදු කලිසම කෝට් එක ගලවා තියා, නිල් ඉර පොප්ලින් ජාතික ඇඳුම හැඳ, නයිනාමඩමේ ගංගොඩ පල්ලිය පැත්ත‍ේ පැවැත්වුනු අගුස්තීනු ෆොන්සේකා ගේ ඡන්ද රැස්වීම් වේදිකාවකට ගොඩ වූයේය. එදා හිට එයා ජාතික ඇඳුම් කාරයකු වූ අතර, ඒ හැත්තෑවේ නිල් රතු රැල්ලට අසුවූ, ෆෙස්ටස් අංකල්, ඊළඟ අවුරුදු හතෙන් වැඩි හරියක් ගත කලේ ගෙදර ගේට්ටුව ලඟ පාරේ යන එන්නන් එක්ක කතා බහ කරමින්ය. නෑ කමට මගේ මහප්පා කෙනෙක්යැයි කියන්නට හැකි හියු අංකල් මට මතක හැටියට ඒ අවුරුදු හත බොහෝ දුරට ගෙව්වේ, නයිනාමඩමේ ජනතාව අතරය කියා මගේ මතකයයි. නාත්තණ්ඩිය ආසනය, අතෙන් ඡන්දය දිනූ, ප්‍රෝටස් තිසේරා ට ගියේ ය.

හැත්තෑ හතේ දී, ඩඩ්ලි එලවා එජාපය අතට ගත් ජේ.ආර්. තුනට කැඩුණු තුන් හවුල පරාජය කර පත්තිරිප්පුවට නැගි වේලාවේ, නාත්තණ්ඩියේ අළුත් අලියා, හැරල්ඩ් හේරත් විය.

අපේ තාත්තා, බේබි මහත්තයාට, ඔය දූපතෙන් එළියට පය තියන්නට අවස්ථාවක් ලැබුණේ නැත.







Continue Reading...

Monday, May 11, 2020

එකැස් කණා



"මොෂේ දයාන් උපන්නේ එක්දහස් නවසිය පහලවේ මැයි විසි වෙනිදාය.
නවසිය හතලිස් එකේ ජූනි හත්වන දා, සිරියා-ලෙබනන් ආක්‍රමණයට පෙරදා රැයේ දී දයාන් ගේ කණ්ඩායම දේශ සීමාව තරණය කර ලිටානි ගඟ හරහා තිබුණු පාලම් දෙකක් අත්පත් කර ගත්හ. එහෙත් සැලසුම් කර තිබූ පරිදි, ඔවුන්ගේ සහායක කණ්ඩායම් නොපැමිණියෙන්, තම කණ්ඩායම අනපේක්ෂිත පහරදීමකට ගොදුරු විය හැකි බව වටහාගත් ඔවුහු අසල වු 'විචි' පොලිස් ස්ථානයට පහරදීමට තීරණය කර එය ද අල්ලා ගත්හ. පැය කීපයකට පසු  ගොඩනැගිල්ලේ වහලය මත සිට දෙනෙති දුරදක්නයකින් ගඟෙන් එපිට 'විචි' අවට ප්‍රංශ සේනාංක පිරික්සමින් සිටි දයාන්ගේ දුරදක්නය යාර දෙතුන් සියයක් ඈත සිටි ප්‍රංශ ස්නයිපර් භටයකුගේ රයිෆල් උණ්ඩයකින් පසාරු වී ගියේය. වීදුරු හා ලෝහ කැබලි වලින් ඔහුගේ වම් ඇස සහමුලින්ම විනාශ වූ අතර, එතැනින් ඉවත් කිරිමට ගතවූ පැය හයක පමණ කාලය තුල බර්නාඩ් ඩොව් ප්රොටර් ගේ සාත්තු සප්පායම් නොවන්නට ඔහු මරණයට පත්විමට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබුණි. ඇස අවට මස්පිඩු වලට සිදුව තිබූ අධික හානිය නිසා දයාන් ට වීදුරු ඇසක් සවිකිරිමට නොහැකි වූ අතර, පසු කලක ඔහුගේ සංකේතය වූ කළු නේත්‍රාවරණය පැලඳීමට දයාන් හුරුවිය."

https://en.wikipedia.org/wiki/Moshe_Dayan

එක්දහස් නවසිය හැට ගණන් අග භාගයේ දී, ලංකාව ඊශ්‍රායල්යේ හිතවතකු වූ අතර, පලස්තීන ප්‍රශ්නය පිළිබඳව ඇමරිකානු ප්‍රතිපත්තියට පක්ෂවූ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කෙරිණි. අපේ විදේශ ප්‍රතිපත්තින් නිර්ණය වුනේ අපේ උවමනා එපාකම් මතම නොවන බැවින් මෙහි හරි වැරැද්ද කෙසේ වෙතත්, ඒ දවස්වල පොත් පත්තර වලින් උකහා දැක්වූ දේ අනුව යමින්, අපේත් වීරයින් වූයේ, අරුම පුදුම වික්‍රම කරන ඊශ්‍රායල් හමුදාවන් හා ඔවුනට නායකත්වය දුන් මොෂේ දයාන් ය. නූතන ඊශ්‍රායල භූමියේ ඇරඹුණු පලමු කිබුට්සයේ දෙවන දරුවා ලෙස, එක්දහස් නවසිය පහලවේ මැයි විසි වෙනිදා උපන් මොෂේ දයාන්, ඊශ්‍රායලය ජෙරුසලම දක්වා රැගෙන ගිය මොෂේ දයාන්,  සිය ජීවිතය අවසන් කලේ 1981 ඔක්තෝම්බර 16 දා හෘදයාබාධයකිනි.

මොෂේ දයාන් මගේ ළමාකල වීරයෙක් වන්නට තවත් හේතුවක් තිබුණි. මොෂේ ට තිබුණේ දකුණු ඇහැ විතරය. මට තිබුණේ වම් ඇහැ විතරය. එකැස් කණෙක් වීරයකු සේ තවත් එකැස් කණෙක් තෝරා ගැනීමේ අරුමයක් තිබෙන්නට නොහැකිය.

දයාන්ට එකැස් ක‍ණෙකු වීමට ප්‍රංශ ස්නයිපර් භටයකුගේ උදව් අවශ්‍ය වූව ද, අපේ දේ අපම කරගන්නා සිරිතට අනුව හැඩ ගැසුණු මට උදව්වක් ලෙස අවශ්‍ය වූයේ පුංචි පිහියක් ණයට ඉල්ලා ගැනීම පමණි.


නවසිය හැට දෙකේ මාර්තු දාහතර වෙනිදා බදාදාවක් යැයි අන්තර් ජාලය කියයි. එදා හවස්වරුවේ, ගෙන් ගෙට ගොස් පුටු වියන මනුස්සයෙක්, ඔය පෙනෙන අපේ ගෙදර කෑම කාමරය පැත්තේ ඉස්තෝප්පු කෑල්ලේ වාඩි වී, ඉරුණු කැඩුණු වේවැල් පුටු පිළියම් කරමින් සිටියේ ය.

ජංගි කොටයක් ඇඳන් වත්තේ මිදුලේ දුවන පණින, ඉස්කෝලේ පළවෙනි පංතියේ උගත් අවුරුදු පහක දාංගලයෙක් වූ මගේ ඒ දවස්වල ආසාව වී තිබුණේ වැද්දෙක් වෙන්නට විය යුතුය. ඔය කියන කාල‍ේ, පේර කෝටුවක් පදම් කර හණ නූලකින් දුනු දිය බැඳි දුන්නත්, කෙළවරේ හැඩ කැපූ කෝටු ඊතලත් අපේ ප්‍රියතම ක්‍රීඩා භාණ්ඩයක්ව තිබුණු අතර, එයින් අවුරුදු දෙක තුනකට පසුව සාන්ත මරියා ඉස්කෝලේ වාර්ෂික ක්‍රීඩා උත්සවයකට වැඩිම උසට ඊතලය විදීමේ තරඟයකුත් තිබුණා මතක ය. එදා කොල්ලන් සියළුදෙනා එක රොත්තකට රොක්වී අහසට විද්ද ඊතල අතරින් උඩටම ගියේ, අයිවන් ගේ ඊතලයය කියා සිස්ටර් හෝලි ෆැමිලි දැක්කේ කෙසේදැයි තවමත් මට සිතා ගන්නට බැරිවී තිබේ. ඒක බොහෝවිට අයිවන්, ෂැම්ර‍ොක් මුදලාලිගේ පුතා වූ නිසා සිදුවූ දෙයක් ද කියාත් යාන්තං සැකයක් දැන් නම් තිබෙයි.

ඉතින් එදා ඒ මාර්තු හවස් වරුවේ, මගේ පේර කෝටු දුන්නේ හණ නූල වෙනුවට, වේවැල් වියන්නා ලස්සනට තීරුගසා පිරිමැද ඔප දැමූ වේවැල් නූලක් ගැට ගැසීමේ කල්පනාවක් කොහේදෝ තැනකින් මගේ සිතට ආයේ ය. කපා පසෙකට ලූ වේවැල් කැබලි දෙකක් පුරුද්දා, මගේ කුඩා දුන්නේ තත බඳින වෙලාව වෙද්දී, පුටු පිළියම් කිරිල්ල අවසාන කර සිටි වියන්නා ගේ කුලිය දෙන්නට මුදල් ගෙනෙන්නට නංගීත් වඩාගෙන ගෙතුලට ගිය අම්මා සමගම අයියාත් ගෙට ගියේය. දුන්නේ බැඳි වේවැලේ වැඩිපුර එල්ලෙන කොටස කපා දාන්නට, පුටු වියූ මනුස්සයාග‍ේ පුංචි වක් පිහිය මට උවමනා වූයේ හරියටම ඔන්න ඔය වෙලාවේදීම ය.

පැය දෙක තුනක් තිස්සේ, වේවැල් ගෑමත්, පුටු විවීමත්, බලා හිටි මට, වේවැල් වැඩ කිරීම පිළිබඳව මනා අවබෝධයක් තිබූ නිසා, දුන්නේ එල්ලුනු වැඩි වේවැල් කෑල්ල කපන ක්රමය, වැඩි තැනින් නවා තොණ්ඩුවක් හදා, පිහිතලය දමා ඇදීමය යන්න පැහැදිලිව වැටහී තිබුණි. ඇද්දේ ඉලක්කයට ය. පිහිතලයේ තුඩ නැවතුණේ දකුණු ඇහේ කළු ඉංගිරියාවේ බබා මාක් එක මතය. කෑ ගහපු සද්දෙට අම්මා එද්දී, පුටු වියන මනුස්සයා, මුදලුත් අමතක කර අන්තරස්දාන වී හිටියා යැයි අම්මා කියයි. බබා ඉල්ලූ නිසා පිහිය දීමේ ‍වැරැද්දට ඒ මනුස්සයාට දඬුවමක් නොලැබුණත් සමාවක් නම් නොලැබුණායි මම සිතමි.

පිහිතලය ඇහැට වැදුනත් ලේ එන තුවාලයක් සිදුව තිබුණේ නැති අතර, ලේ බිඳක් නොහෙලා ඇහැක් අන්ධ කරගත් අය තවත් ඇද්දැයි අදටත් පුංචි සැකයක් මට තිබේ. බිම් කරුවල වැටෙන ඒ වෙලාවේම වාගේ ගෙදර ආ තාත්තාගේත් අම්මාගේත් තීරණය වුනේ, ඒ කාලේ අපේ පවු‍ලේ හැමෝම බෙහෙත් ගන්නට ගිය මීගමුවේ දොස්තර ඇන්තනිස්ට ලෙඩා පෙන්නීමයි. අම්මා කියනවා මා අසා ඇති විදිහට නම්, ඒ වෙද්දී ඇහැ හරහට යාන්තං ඉරක් මිස වෙන තුවාලයක් පෙනෙන්නට තිබුණේ නැත. ලොකු නංගීට අවුරුද්දක්වත් නොවුනු හින්දා, මීගමු ගියේ මාත් තාත්තාත් ය. ඒ යන ගමනේ දී, නයිනාමඩමේ ආච්චිලාගේ ගෙදරටත් ගිය අතර, උන්දෑ වාහනය ලඟට ආවේ, ගෙදර සුරුවම ලඟ තිබුණ, ලූර්දු මෑණියන්ගේ හැඩයට හැදූ ප්ලාස්ටික්, ලූර්දු වතුර බෝතලයත් අරගෙන ය. ඉතින්, මගේ තුවාල වූ ඇහැට වැටුනු පලවෙනි ‍ ඖෂධය වූයේ ලූර්දු වතුර බිංදු කීපයකි. ඒ ප්‍රතිකාරයෙන් පස්සේ ඇහැ පිරික්සූ දොස්තර ඇන්තනිස් ගේ නිගමනය වූයේ බරපතලම තුවාලයක් නොවෙන නිසා පහුවදාට කොළඹ ගොස් අක්ෂි විශේෂඥයකුට පෙන්නන්ඩ කියාය.

පොඩ්ඩෙක් ලෙඩ වූ විට එයාට ගෙදර විශේෂ තැනක් ලැබෙයි. අනිත් කාටත් නැති සැලකිලි ලැබෙයි. ඉතින් එදා රෑ මට සාලේ තබා තිබූ ලණු වියපු ඇ‍‍‍‍ඳ‍ේ නිදාගන්නට ලැබුණි. අම්මා ඒ ලඟම හිටියා විය යුතුය. පහුවදා උදේ ඕ, බිත්තර සැන්ඩ්විච් සාදා දුන්නාය. ඒක රසම රස විශේෂ කෑමකි. ඉතින් අපි කොළඹ ගියෙමු. දොස්තර උඩිනුත් යටි‍නුත් තදවෙන රාමුවක මගේ මුහුණ රඳවා, අන්වීක්ෂ දුරේක්ෂා දී නානා විධ දේවල් අස්සෙන් ඇහැ ඇතුල බලනවා මට මතකය. ඉන් පස්සේ එදා හවස් වෙද්දී, ට්‍රොලියක තියා රැගෙන යනවාත්, බොහෝ වේලාවක් පඩි පෙලක් අයිනේ ට්‍රොලියේ දිගාවී ඉන්නවාත් මතකය.

අම්මාත් තාත්තාත් යාළු මිත්‍රයින්ට, නෑදෑයින්ට, කියූ කතා අසා සිට දැනගත් කරුණු කාරනා අනුව නම්, එදා උදේ වෙද්දී, අර ඇහේ හරහට තිබුණු පුංචි ඉරි කෑල්ල, ඈත් මෑත් වී තුවාලයක් මතුවී තිබී තිබේ. දොස්තර මුලින්ම කර ඇත්තේ, තුවාල වූ වහාම ඉස්පිරිතාලයකට ලෙඩා ගෙන නොයාම ගැන අම්මාටත් තාත්තාටත් බැණ වැදීම ය. ඉන්පස්සේ ශල්‍යකර්මයක් සිදුවූ අතර, ඇහැ ඇතුලේ මැහුම් හය හතක් දමා තිබේ.

මගේ ඇහැ බැළූ දොස්තරගේ නම පරරාජසේකරම් ය. එයා ඒ කාලේ හිටපු හොඳම ඇස් දොස්තරය කියා අම්මා කියයි.

ඒ මේ අන්තර්ජාල සටහනේ ලියවී ඇති පරරාජසේකරම් ය.
"During my medical student days and later it was taken as our special privilege to take a patient or present ourselves to the consultants, bypassing the queue. Once I went to Dr. Pararajasekaram’s clinic in the Eye Hospital. The place was heaving with people. Proudly wearing my stethoscope around my neck, I ignored the queue with an easy conscience and went straight up to Dr.P. I said I was a medical student and would like to see him. He was furious that I broke the queue. Dr. P barked at me “I don’t care who you are. You have got to join the queue.” Although it upset me deeply at the time I do appreciate his willingness to break with an outdated tradition. Many of the patients have come from far away and have been there since the break of dawn. It was totally wrong of me not to take my turn in the queue. I do admire and support his egalitarian attitude."

මාස දෙකක පමණ කාලයක් ඉස්පිරිතාලේ ගතකල දවස්වල මතකයන් අතර, එලිෆන්ට් හවුස් එකෙන් අයිස්ක්‍රීම් ටබ් හයක් හතක් අරන් මා බලන්නට එන ජෝන් බාප්පාත් එක්ක එකතු වී ඒ සේරම එකක් පස්සේ එකක් කෑ දවසුත්, දවල් කෑවාට පස්සේ අතුරු පසට දෙන කෙහෙල් ගෙඩිය එපා කියූවාම, පහුවදා හොඳින් කෙහෙල්ගෙඩි කෑලි තියෙන ෆෲට් සැලඩ් එකක් ලැ‍බුණු අයුරුත් මතක තිබේ. ඔය කාලයේ බෙදා හැරි පෝලියෝ එන්නත ගන්නට, බැසිල් බාප්පා මා වඩාගෙන කොළඹ නගර ශාලාවට ගියාත් මට මතක තිබේ. ‍සෙනග පෝලිමක කෙළවර පුටුවක වාඩිවී සිටි කෙනෙක්, රිදී පාටට මතක ඇති සීතකල සීනි බෝලයක් කට ඇතුලට දැම්මාත් මතකය.

ඉස්පිරිතාලෙන් ගෙදර එද්දී, මටත් මොෂේ දයාන්ට වගේම ඇස් ආවරණයක් ලැබුණු නමුත් ඒක රෝස දුඹුරු එකක් මිස දයාන්ගේ මෙන් කළුපාට පැච් එකක් නොවිණි. කාලයකට පසුව, අයිපැච් එකේ නවමු ගතිය අමතකව ගිය අතර, දකුණු ඇහේ එළිය නැති ගතිය මටත් අමතකව ගියේය.

කාට කෙලෙස අමතක වූවත් අම්මාට එදවසත් සිද්ධියත් ඒ මොහොතත් කවරදාකවත් අමතක නොවූවා විය යුතුය. එදා දවසේ ඈ හඬනවා මට මතකයක් නැත. එසේ වුනත් මා එතන තනිකර පුටු වියන්නාට ගාස්තුව ගෙවන්නට මුදල් ගෙනෙන්නට ගෙතුලට යාමේ වැරැද්ද, ඈ මුවින් දුක්මුසුව කියවෙනවා මම අසා ඇත්තෙමි. අවුරුදු දහය දොලහ කාලයේ දීත් ඉඳහිට දවසක, මගේ වම් ඇස අතින් වසා, යන්තම් වත් එළියක් පෙනෙනවා දැයි ඈ ඇසූ සමහර දවස් තිබේ. අද මෙන්ම එදාද මට දෙන්නට හැකි වූ පිළිතුර තනි අකුරේ වචනයම විය.

ලොකු මහත් වී විශ්ව විද්‍යාල සිසුවකුව ඉන්නා සමයේ ඇමරිකාවේ විශේෂිත පුහුණුවක් ලබා පැමිණි අක්ෂි වෛද්‍යවරයකු පිළිබඳව තොරතුරක් දැනගත් අම්මා, ඒ වෛද්‍යවරයා බලන්නට යන්නට පොර‍ොත්තු කර මා කැමති කරවා ගත්තාය. ඒ වෛද්‍යවරයාගෙන් ප්‍රතිකාර ගන්නා දං කොටුවේ දන්නා හඳුනන මහත්මයකු සමග මාත් අම්මාත් ගිය ගමනේ දී, ඇය කල කතා බහ තුල සැඟව තිබුණේත් එදා  මා කුඩා කල වම් ඇස වසා, යන්තම් වත් එළියක් පෙනෙනවාදැ යි අසද්දී ඇගේ කටහ‍‍ඬ‍ෙහි ගැබ්ව තිබූ බලාපොරොත්තුවම විය.

අක්ෂි වෛද්‍යවරයා විස්තර කර කියූ පරිදිම, ඇසේ අන්ධභාවයට හේතුව පිළිසකර කල නොහැකි අයුරින්, ද්‍රෘෂ්ඨි ස්නායුවලට හානි වී තිබීම බව දැන සිටියත්, යම් විදියකින් සියළු දේ යහපත් විය හැකිය යන බලාපොරොත්තුව අත හැරීමට ඇගේ සිත ඉඩ නොදුන්නා විය හැකිය.

එයිනුත් වසර කීපයකට පසුව, මගේ විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය අවසන් වන කාලයේ, ඇස් ආරක්ෂාව සඳහා අඳුරු අව් කණ්නාඩියක් භාවිතා කරන්නැයි ද, ඉර එළියට සංවේදීව වර්ණය වෙනස්වන පොට‍ෝක්‍රෝම් අව්කණ්නාඩියක් වඩාත් සුදුසු යැයි ද යම් ආකාරයක අක්ෂි වෛද්‍ය නිර්දේශයක් සොයාගන්නට අපේ අම්මා සමත් වූවා ය. මේවා වෛද්‍ය නිර්දේශ වලට වඩා, තම උපාධිධාරී පුතු පිළිබඳ අනාගත අපේක්ෂාවන් ඔස්සේ සිතා බලා හොයාගත් දේවල්ය යන්න ඉතාමත් පැහැදිලිව පෙණුනත්, අම්මා සමග තර්ක විතර්ක කිරීමේත් සීමාවක් තිබේ. අන්තිමේ කොළඹ විත් මා සමගම ඇස්කණ්නාඩි සාප්පු හතර පහක සවාරියකින් පසු මමත් කණ්නාඩි කාරයෙක් බවට පත් වූයෙමි.

එසේ වුවත් එදා අම්මාට සිතාගන්නට නොහැකි වූ කාරණයක් මානෙල් දැන සිටියාය. මගේ දකුණු ඇසත් දකුණු කම්මුලත් සිපගෙන, ඒ මගේ පැත්තයැයි කියාත්, ඒ ඇස අන්ධ වූයේ ඈ වෙනුවෙන් මා වෙන්කර තබන්නටය කියාත් ඕ කීවා ය. ඒ බොළඳ ප්‍රේමාලාපයක් නොවන බව මම දනිමි.

නවසිය අනූහත‍ේ ජනවාරි‍යේ හරියාකාරව රැකියාවක් ආදායමක් නොතිබුණු සමයක අම්මා බැලීමට යා යුතුමයැයි හිත කිවූ නිසා, ණයට ඉල්ලාගත් මුදලුත් එකතු කරගෙන ගෙදර ගිය ගමනට පසුව, මට අම්මා හමුවූයේ, ඒ අවුරුද්දේම සැප්තැම්බරයේ ප්‍රංශයේ ලූර්දු නුවර රෝහලක දැඩි සත්කාර ඒකකයක් තුලදී ය. ලූර්දු සිද්ධස්ථානයට වන්දනා නඩයක් සමග පැමිණි ඈ, එහි දී රෝගාතුරව, දුර්වලවූ ‍හෘදය නිසා ඔත්පලව සිටියාය. ඇගේ නාසය තුලින් බටයක් දමා තිබූ අතර, නිරන්තරයෙන් සේලයින් සමග සැපයෙන ඖෂධ මිශ්‍රණයකින් ඇගේ හදවතේ ක්‍රියාකාරිත්වය උත්තේජනය කල යුතුව තිබුණි. නාසයෙන් දැමූ බටය නිසා කතා කල නොහැකි නිසා, අපේ සංවාද සිදුවුනේ මගේ පැත්තෙන් වාචිකවත්, ඇගේ පැත්තෙන් ලිඛිතවත් ය.

ඒ දින ගණන තුල අප බොහෝ දේ කතා බහ කල නමුත්, අද ආපහු හැරී බලද්දී, මගේ ඇහේ වගකීම මගේමයැයි  ඇයට කියන්නටත් මට ලැබුණා නම් හොඳයැයි සිතෙයි.

නමුත්, ඈ මගේ ඒ සිතිවිල්ල එසේම බව දැන සිටි බවත් දැනෙයි.

Continue Reading...

Monday, January 13, 2020

කාලෝචිතය හිතෙන පරණ මුහුණු පොත් සටහන් තුනක්....!

------- එක--------

Ransirimal Fernando added 3 new photos.


පරණ කතාවල අළුත් පරිච්ඡේ ද....
71කේ සුද්ධ කිරිල්ලෙන් පසු එළඹෙන අපේ කාලයේ සරසවි මර්ධනය අැරඹෙන්නේ 1976 පේරාදෙණියේ වීරසූරිය ඝාතනයත් සමගයි. එදා කොළඹ සරසවිය අහල ඉන්දියානු තානාපති නිවසේ තාප්පයේ තාර අකුරින් ලියා තිබුනේ 'සිරිමාට ජපන් පොළු අපට බැටන් පොළු' කියාය. එ් නොවැම්බරයේ අැරඹුනු විරෝධතා රැල්ල, දේශපාලන සුනාමියක් වී නැගී බැසයන්නේ 70 වේ තුන්හවුල් අාණ්ඩුව හතර පහකට කඩා, ගෙදර යවා, ජේ.අාර්. ගේ ධර්මිෂ්ඨ සමාජය සිංහාසනාරූඨ කිරීමෙනි. වල්මත් වූ රටට අවශ්‍යය වන්නේ කෝවේ දමා මකා හැදීමක් බවත් එ්ක කරන්නට එ්කාධිපති ජේ.අාර්.ට පුළුවන් බවත් තරුණ අපේ කතා බහ අස්සේත් හුවමාරු වූ යුගයකි එ්.
එහෙත් ධර්මිෂ්ඨ සමාජයේ පොලිසිය හමුදාව හිටියේ නැත. කචල් දාන උන්ගේ අඬු කඩා, බෙලි කරකවා, සාමය අාරක්ෂා කලේ 'ජනතාවය'. ලංගම බස්වලින්, රජයේ අායතන වල වාහන වලින් ගමන් බිමන් ගිය, ජනතා අභිලාෂයන්ට එරෙහිව නීතිය රකින්නට ගිය අග විනිසුරු නිවෙස් වට කල ගල් පුජා කල 'ජනතාව' ය.
සරසවි සුද්ධය එදාත් අැරඹුනේ විදුලකරයෙනි. කැම්පස් හැතිකරයට ලොක්කෝ කවුද කියා දීමට පැමිණ, පුටු කකුල් වලින් පහරකා මියගිය, ක්‍රිස්ටෝපර් නම්වූ සිරිල් මැතිව් ගේ චණ්ඩියා ජනතා වීරයෙක් යැයි ජනාධිපති පැසසුම් ලැබීමෙනි.
එ්කට විරෝධයට කොළඹ සරසවියේ අසංග අබේසුන්දර අැටවූ ධර්මචක්‍ර තොරණේ, සම්මා අයි. අාර්. සී. කියා ත් තිබුණා මතකය.
තොරණ තිබුණේ දවස් දෙකක් විතරය.
තර්ස්ටන් පාරේ මාර ගස්යට සාක්කුවල ඩප්පිත් කලිසම් කකුල් අස්සේ කඩු කිරිචිචිත් වලින් සන්නද්ධ වී කල් මරමින් සිටි බොරැල්ලේ මොහමඩ් ගේ 'ජනතාව' ලංගම අාපදා රථ දෙකකින්, බස් එකකින් අැවිත්, වෙඩි තියා, කොල්ලන් කෙල්ලන් එලවා, තොරණ සුද්ධ කර පටවාගෙන යන තුරු විතරය. එදා රෑ ශිෂ්‍ය නායකයින්යැයි සැක කල තුන් දෙනෙක් බම්බලපිටියේ දී අත් අඩංගුවට ගත් මේ 'ජනතාව' බස් එකක පටවාගෙන ගෙන ගොස් රැයක් පුරා උන්ගෙන් කට උත්තර ගත්තේ සිරිකොතේ දීය.
අපි එදාත් මේ කතා ලියා තැබුවෙමු. කතාන්දර ලියා තැබීම, ඊළඟට නායකත්වය ගන්නා වුන්ට එ්වායින් ඉගෙන ගත හැකිවනසේ ජීවමානව තැබීම කවදාක හෝ එ් වැරදි හරිගස්සාගෙන රටක් ලෙස, හුස්ම ගන්නා ජනතාවක් ඉන්නා බව නායකයින් අවබෝධ කරගත් රටක් ලෙස අපේ රටට නැගිටින්නට රුකුලක් වේවියැයි සිතුවෙමු.
එ්ත් එ් කතන්දර උන් පාවිච්චි කරන්නේ කරන හැටි ඉගෙන ගැනීමට මිස, කරන දේ වෙනස් කරගන්නට, අඩුම ගානේ හිතන හිතිවිලිවත් වෙනස් කරගන්නට නොවේ.
කවුරු කොහොම කල්පනා කලත් කවර සිද්ධාන්ත සාධක ඉදිරිපත් කලත් ධර්මිෂ්ඨ සමාජය වර්ධනය වී ප්‍රවර්ධනය වී 83 එන්නේත්, එයිනුත් පසුව, 88-90 එන්නේත් මේ උද්ධච්ච කමම නිසායැයි මම සිතමි. අදත් මේ හිතිවිලි වල වෙනසක් වී නැත.
එසේ නොමැත්තේ නම්, සරසවි වල බල්ලන් බූරුවන් හරකුන් ගාල් කල හිටපු අැමැත්තයා තවමත් මේ කැබිනෙට්ටුවේ වාඩිවී ඉන්නේ නැත.
කොලු කෙල්ලන්ට එලව එලවා පොලුවලින් ගහන, ඔළු පලන පින්තූර මෙච්චර පෙන්නද්දී,
දැන් ඉන්න අධ්‍යාපන අැමැත්තයා ගේ හෝඩිපොතේ එස්කියුස් පත්තරේ යන්නේ නැත.
හිටපු ජනාධිපති තුමාගේ අතනින් මෙතනින් කිරි එරෙන්නේත් නැත.
ප්‍රශ්නයක් අැති කර එ්ක වල්කරගෙනත් එ් ප්‍රශ්නයෙනුත් හැකිතාක් දේශපාලන ප්‍රයොා්ජනම ගන්නවා මිස, උත්තර හොයා දෙන්නට, විසඳුමක් දෙන්නට කාටවත් තදියමක් පේන්නේ නැත.
එ් නිසාම අපට අායෙත් මේ කතාන්දර ලියා තැබීමට සිදුවී තිබේ. එසේ කල යුතු වන්නේ මේ ගුටිකන පරම්පරාවට එ් සිද්ධිවල සුලමුල මතක තබාගැනීමටය.
බලාපොරොත්තුව වනාහි මිනිසුන් ජීවත් කරවන සාපයකි.

------- දෙක--------

හැත්තැ අටේ සිරිල් මැතිව් ගෙ තගා, ගෝනවල සුනිල්ගෙ ගෝලයා, ක්‍රිස්ටෝපර් ජයතිලක කැළණිය සරසවියට ඇවිත් මැරුම් කාපු වෙලේ, කොළඹ කැම්පස් එකේ ධර්ම චක්කර තොරණක් ගහල තිබුණා. ඒකෙ අනිත් සම්මා පාඨ එක්ක ම ‘සම්මා අයි. ආර්. සී‘ කියලත් ලියල තිබුණා. මට මතක හැටියට තොරණෙ කැටයං කලේ අසංග අබේසුන්දර.
දවසයි හරියට තිබුණෙ. හවස ආව සම්මා කට්ටිය. ලංගමේ ආපදා ට්‍රක් වලින් තුවක්කුත් අරන්....
අපි දියුණුයි දැන්....!

------- තුන --------


අැයි දැන් රස්සාවක් ගන්න මේ වගෙ ලියුමක් අවශ්‍ය නැද්ද?
රසායන විද්‍යා විශේෂ සෙකන්ඩ් ක්ලාස් අපර් ඩිවිෂන් එකක් තිබිලත්, එයිට ඉහලින් සුදුසුකම් තියෙන එක්කෙනෙක් වත් ඉන්ටවිව් අැවිත් නොහිටලත්, මට ලුණුවිල පොල් පර්යේෂණායතනයෙ රස්සාව ලැබුනෙ නෑනෙ මේ ලියුම නැතුව....!
එ් විතරක් නෙවෙයි මගෙ ඉස්කෝල සගයා නිමල්ට උන්ගෙ අයියට පින්සෙන්ඩු වෙලා පක්ෂ කාර්යාලෙට ගිහින් මේ විදිහෙ ලියුමක් හදාල ඉදිරිපත් කරන කං, ලයිබ්රේරියන් වැඩේ හරිගියෙ නෑ සී.අාර්.අයි එකේ. කරුමෙ කියන්නෙ නිමල්ලගෙ ගේ සී.අාර්.අයි. අල්ලපු වැටේ. වෙන්නප්පුවෙන් අැග්රිකල්චර් ගිය දෙන්නගෙන් එකෙක් නිමල්.
අර මම ඉල්ලපු කර්මාන්ත රසායන විද්‍යා වේකන්සියට එ් පාර කොළඹ වයි.එම්.බී. එකේ දවස් දෙකක්ද කොහෙද තිබ්බ ඉන්ටවිවි එකෙන් කාවවත් ගත්තෙ නෑ. හැබැයි මාස හතරකට විතර පස්සෙ අායෙ අැඩ්වටයිස් කෙරුවා. එ් වෙද්දි වෙන තැනක රස්සාවක් තිබුණත් මම අැප්ලයි කෙරුව අායෙත්.
අායෙත් ඉන්ටවිව් ගියා.
ඉන්ටවිව් එක අන්තිම හරියෙ අහනවනෙ....
"ඩූ යූ හෑව් එනි කුවෙස්ටන්ස්..." කියල.
මං අැහැව්ව ඉතින්...
අහවල් අහවල් දවසෙ වයි.එම්.බී. එකේ මේ ජොබටම ඉන්ටවිව් තිබ්බ. මාත් අාව, ඔයාලත් අාව ප්‍රශ්නත් අැහුව.... කාවවත් ගත්තෙ නං නෑ.... දැන් මේ පාර කාව හරි ගන්නවද කියල.
මහාචාර්ය අබේවික්‍රම, අාචාර්ය පෙතියගොඩගෙ මූණ බලනව... එයා අබේවික්‍රමගෙ මූණ බලනව....
"යේස් යේස් අයි රිමෙම්බර් යූ කමින්... නොට් ෂුවර්....."
අද ඊයෙ වෙච්ච සංගදියක් නෙවෙයි 1980 හලෝ...
ජේ. අාර්. ගෙ කාලෙ.
අාරේ ගුණ නෑ රේ කිව්වලු.

ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට උසස් අධ්‍යාපන කැබිනට් ඇමතිවරයා විසින් තමාගේ ආධාරකරුවෙකුට අධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩල තනතුරක් වන විශ්ව විද්‍යාල කථිකාචාර්ය තනතුරක් ලබා දෙන්නැයි විශ්ව විද්‍යාල පරිපාලනයට ලිපියක් යවා තිබේ. කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යා අධ්‍යනාංශයෙ අංශාධිපති උපාලි හෙට්ටිආරච්චි මහතාට මෙම ලිපිය යවා ඇත්තේ උසස් අධ්‍යාපන සහ මහාමාර්ග අමාත්‍ය ලක්ෂමන් කිරිඇල්ල විසිනි. එම ලිපිය පහත දැක්වෙයි.
http://www.helabima.lk/read.php?as=14087

Continue Reading...

Sunday, January 12, 2020

අයියා සමග රැයක්...!

ජීවිතය ගෙවෙන්නාවූ දෙයකි. සූර්යයා වටේ බැමෙන පෘතුවිය ගමන් කරන්නාවූ වට රවුම් ගණනින් ජීවිතය මැ‍ණෙන අතර, ධනාත්මක ගණනයක් වූවත් ඒ ගැණෙන්නේ ක්ෂය වීමක්ය යන්න පසක් කරන්නා තරමට මෝරා පදම්වීමට අපට යම් කාලයක් ගතවෙයි.

නවසිය හැටේදී පමණ බිරිඳත් පුතුන් දෙන්නාත් රැගෙන අළුතෙන් හැදූ නිවසේ පදිංචියට ගිය අපේ තාත්තා, අසූ අ‍ටේ දී ජීවිතය අවසන් කරන විට, අළුත් ගෙදර උපන් දෝණියන් දෙන්නාත්, ලේලියන් දෙන්නෙක් හා බෑනෙකුත්, මුනුපුරන් හතර‍ දෙනෙකුත් ඇතුළුව ඒ ගෙදරට ගෙදරය කියූ ගණන දහතුනක් වී තිබුණි. නවසිය අනූහත අවසන් වෙද්දී, අම්මාත් ලොකු නංගීත් දෙන්නාම අප අතැර ගොස් සිටි අතර, මේ ගෙවුනු දශකය ඇරඹි දෙදහස් ‍දහයේ ජනේරුවේ, ඒ පැත්තට එකතු වුනු අපේ අයියාගේ ‍වියෝවට අද වෙද්දී දසවසක් ගෙවෙයි.

අම්මාත්. තාත්තාත්. අයියාත්, මමත්, නංගිලා දෙන්නාත් වශයෙන් හය දෙනෙක් වූ පවුල දෙන්නෙකුට පහත හෙළු‍නු එදා අපේ අයියා අපේ ගෙදර සාලයේ නිදා හිටි අන්තිම දවස වූ‍යේය. අයියා එක්ක තනියට ඉන්නට එදා රෑ අට දහය වෙද්දී ඉතුරු වූයේ පොඩි නංගීත්, අයියාගේ ලොකු පුතාත්, එයාගේ මිත්‍රයෙකුත් මමත් පමණකි. එයිනුත් රෑ ‍එකොලහ දොලහ වෙද්දී, දවස තිස්සේම එහා මෙහා දුව පැන මහන්සි වී සිටි පුතාත්, යාළුවාත් දෙන්නාටම නින්ද ගොස් තිබූ අතර, දෙක විතර වෙනතුරු, සාලය පිල අතුගගා නොනිදා ඉන්නට තැතනු පොඩි නංගී සිටියේ නින්දත් නොනින්දත් අතරේය. දරුවන්ව දුව පැන ගහ මරාගත් ගෙදර, බොහෝ කාලයකට පසුව අයියාත් මමත් තනිවී සිටි මුත්, අප අතර කිසි කතා බහකට නම් ඉඩක් නොවීය.

එක ගෙදර එකට ඉස්කෝල‍ේ ගිය දරුවන් වූ අපි, පවුල් පන්සල් වී ගෙදරින් දුරස් වී ගොස්, වසර දෙදහස් ගණන් වෙද්දී, නාඳුනන්නන් තරමට ඈත් වී සිටියෙමු. මේ විරසක වීම් වලට බොහ‍ෝ හේතු කාරණා කිව හැකිව තිබුණු නමුදු, ඒ කිසිවක් වෙනස් කරන්නට නොහැකි තැනකට පැමිණ සිටි එදා, මට කලහැකිව තිබූ එකම දෙය, රැය පහන් වන තුරු අවදියෙන් සිටීම පමණක්ම වී තිබිණි.

ලොකු නංගී ලැබෙන්නට ඉඳිද්දී අම්මාගේ ඇවටිල්ලට හවස ඔරසම් කියද්දී, දණ ගසා නංගියෙක්  දෙන්නැයි කියා අප දෙන්නා ඔරසම් කියූ හරි‍ය‍ේ පුටු දෙකක දිගාවී අයියාගේ පුතාත්, ඔහුගේ යාළුවාත් නිදා සිටී.

ඉන් කාලයකට පසුව, මගේ ළමා ජීවිතයේ මා අගය කල එකම එක තෑග්ග වූ, ජෝන් බාප්පා ගෙනැවිත් දුන් මවුත් ඕගනය, අපේ අයියා මොකක් හෝ කෝන්තරයකට බිම දිග‍ේ රූටවා එවා හප්පා කීතු කීතු කල බිත්තිය ද එතැනම වෙයි.

අප දෙන්නා එකතු වී, නත්තලට ගවලෙන හැදුවේත් ඒ බිත්ති කණ්ඩිය උඩ ජනෙල් උළු ‍වස්සේය. ඒ කාලේ 'විම්' සබන් කුඩු අසුරා ආ, සිලින්ඩර පෙට්ටියේ මතුපිට ඊයම් කොලයේ හැඩ කපා, මෝටරයකට යා කර කැරකවෙන්නට සලසා හැදූ ෆ්ලෑෂරයට වයර් අවුණා, වල්ග තරුවේ විදුලි බුබුළු රවුමට දිගට නිවි නිවී දැල්වෙන්නට හැදුවේත්, රඹසෙවනෙන් කළු කොල ගෙනැවිත්, ඇත්තම ඇත්ත තණ පිඩෙලි ඇල්ලූ නිම්නයකට ඉහලින් ගල්ලෙනක් අඹවා, ගවහලක් මැවුවේත් එතනය.

තාත්තාග‍ේ පේර කෝටු පහරවල් කා, අප දෙන්නා දණ ගසා සිටි සුරුවම යට දැල්වෙන ඉටි පහන් දෙකක් මැද අයියා තනියෙන් වැතිර සිටී.



මද සුළඟට සෙලවෙන ගස් කොලන් හැරෙන්නට ගෙදරට එන පාරේවත්, අහල දෙවටේවත් පණැති කිසිවෙක් නැත. වැහි දවසට, ගුල් අතරින් ගෝනුස්සන් මතුවන හැටි බලා හුන් ගෙදර මහදොර පඩිය යට මිදුලපුරාවට අද සිමෙන්ති පලසක් අතුරා තිබේ. මහපාර අයිනේ අයියාට මොක් සුව පතා එල්ලා ඇති බැනර් සොලවන සුළඟ, වත්ත පුරා වැටී ඇති ඒවායේ විසල් සෙවනැලි ද සොලවයි. මගක් දුර පාර පැත්තට ගොස් නැවතුණු මම, ඉස්සරහ ජනේලය ලඟ තාත්තා බලා ඉන්නවා දැයි ආපසු හැරී බලමි. කිසිවෙක් නැත. මිදුලේ තබා ඇති හිස් පුටු හදිසියේ අවදිවී මා දෙස බලා සිටිති.



අප දෙන්නා අතර වයස් පරතරය වසර එකහමාරකට නොවැඩි වූව ද, අපේ පාසල් පංති අතර වෙනස වසරක් ව තිබිණි. වසරකට ඉහල පංතියක අක්කෙක් අයියෙක් හිටි හැමෝටම මෙන්ම, මටත් බොහ‍ෝවිට ලැබුණේ අයියාගේ පාඩම් පොත් ය. මේ කාරණයේ නරක පැත්ත මෙන්ම හොඳ පැත්තද ‍වූයේ, වසරකට පස්සේ ලැබිය යුතු පාඩම් පොත්, විශේෂයෙන්ම සිංහල පොත, අවුරුද්දක් පුරාම අත පත ගාන්නට අවස්ථාව ලැබීමයි. එසේ වුවත් ඒ අවස්ථාව ස්ථාන‍ෝචිත ප්‍රඥාව යොදවා කල් යල් බලා ලබා නොගැනීමේ අවාසනාව ද එයට ලැබෙන අච්චු කිරීම් ද විඳින්නට සිදුවෙයි.

ඒ ලපැටි සමයේ, මාස දෙක තුනකට සැරයක්, වත්ත පිටියේ කුණු දමන්නට තරමක වලක් කැප්පවෙන හැටිත්, සතියක් හමාරක්, ඒ විසල් වල‍ අප‍ේ නිවහන වන හැටිත් මට සිහිපත් වෙයි. රතට රතු පසේ අළුතෙන් කැපුණු වල ඇතුලත නැවුම් සුවඳක් තිබෙයි. අපේ නොවැසුනු උඩුකය, හවස ගෙදර එද්දී, රතුපසින් රතුවී තිබෙයි. ඒ  අයියාත් මමත් වත්ත කෙළවරට වෙන්නට කැපූ කුණු වල ඇතුලේ පොල්කටු අඟුරු ගිනිමැලයක් ද සහිත කම්ම‍ලේ යකඩ කම්බි රත්කර තලා ඉස්කුරුප්පු නියන් හදනාකාරය මට පෙනෙයි.

වසරක පරතරයක සිටියත්, ළමා කල ගෙවා තුරුණු විය වැළඳගන්නා උසස්පෙල සමයේ දී අප දෙන්නාම උගත්තේ එක පන්තියේ ය. බයිසිකලයේ ර‍ෝද වලට පෑගෙන වැලිකැට සිරි සිරි ගානා හඬත්, බයිසිකලය පදින අයියාග‍ේ හුස්ම වැටෙන හඬත් මට ඇසෙයි. යම් පමණක දුරස් වීමක් තිබුණ ද, එකම පන්තියේ එකම යාළුවන් සමග උගත් ඒ වසර දෙක එක්තරා අයුරකින්, අප දෙන්නා සමීපවම සිටි කාලයය කියාත් මට සිතෙයි.

කිසිම දවසක හරි විස්තරය හරියාකාර කියන්නට නොහැකි වූ, අයියා අයියාගේ පෙම්වතිය සමග හවස්යාමේ ඇගේ නෑ ගෙදරක හමුවන බව තාත්තාට ආරංචි වූ දා වූ සිද්ධිය කියන්නට ඕනෑයි සිතා සාලයට ගියත්, දැන් ඒ කතාබහට පරක්කු වැඩි බව මට හැඟ‍ේ. කෝපයෙන් ගෙදර ආ තාත්තා, අම්මාට බණින්නට පටන් ගත් සැටිත්, අම්මා මට කතා කර ගිහින් බලන්නැයි කිවූ සැටිත්, එදා නෑ ගෙදර මිදුලේ දී, තාත්තා පාරේ ඉන්නවායි කියා කැන්දාගෙන ආවත්, අම්මාටත් තාත්තාටත් කිව්වේ අයියාව පාරේදී හමුවුනාය කියා බවත් කියන්නට ආයේත් ඉතින් වෙලාවක් එන්නේ නැති බව මට මතක් වෙයි.

අපේ ජීවිත වල අප මුහුණ දෙන්නාවූ බොහ‍ෝ ප්‍රශ්න ගැටළු එකට එකතු කර වර්ග කලහොත් ඉතාමත් සරලව විග්‍රහ කල හැකි ගොඩවල් කීපයකට ගොඩ ගසන්නට පුළුවන් වේ යැයි මට සිතේ. ඒවාට සරිලන සාධාරණ හා තර්කානුකූල විසඳුම් ද එවැනිම සරල ගොඩවල් කිහිපයක එකතු කරන්නට පුළුවන් විය යුතුයැයි හඟිමි. ඒ එසේ වූවත්, කිසිම දෙදෙනෙක්, ඒ ‍එක් එක් ගොඩට එකම නමක් නොදෙනු ඇත. එකම විග්‍රහය හෝ එකම විසඳුම නොතෝරනු ඇත. බලාපොරොත්තු හා අප‍ේක්ෂාවන් අවසානයේ එකම ලක්ෂ්‍යයක් වෙත යොමු වූව ද, එතැනට යන්නට අපේ අපේම වූ ස්වාධීන මාර්ග හොයන්නේත්, ඒ නිසාම, තරඟයක් ඇතිකරගෙන රේස් දුවන්නට අප පෙළැඹෙන්නේත්, මේ නොදැක්ම නිසාමයැයි මට සිතෙයි.

යාන්තම් උදා ඉර මෝදු වී එද්දී, අවදිවූ පොඩි නංගී, මා වෙත එයි. එක්තරා අයුරකින්, අප දෙදෙනා තනිවී ඇතැයි හැඟුනත්, මගේ සිතට තනිකමක්වත් පාළුවක් වත් නොදැනෙයි. ඇයටත් එසේම යැයි මට ‍සිතේ.


Continue Reading...

Wednesday, December 11, 2019

‍ඇවිත් ගිය අඩි ලකුණු තිබුණා



හීන් ඉඳිකටු ඇඟිලි තුඩු අග හිම කඳුළු අවුණා
හීන් සර සර හඬින් කොඳුරන තුරු අගිසි නැවුණා
සුදුම සුදු හිම පොකුරු වැටුණා
කඳු වටේ සුදු සාළු ඔතලා
සුළඟ නැවතී බලා උන්නා
හඳ ඇවිත් මග ලකුණු පෙන්නා
අහස මුදුනේ බලා උන්නා
නෙත් වසා‍ දුර ඈත තරුවක්
නිදා ඉන්නා වගේ උන්නා
‍‍
හීන් ඉඳිකටු ඇඟිලි තුඩු අග හිම කඳුළු අවුණා
හීන් සර සර හඬින් කොඳුරන තුරු අගිසි නැවුණා
‍ඇවිත් ගිය අඩි ලකුණු තිබුණා
සුදු හිමේ රතු තිත් තියා ඔබ
ජීවිතේ ගෙන ගිහින් තිබුණා
Continue Reading...

Thursday, December 5, 2019

විසි එකයි හතලිස් හත



එයා මට කියන්නෙ ටුක්කි කියල. ඒක හැබැයි මමම දා ගත්තු නමක්. මං පුංචි කාලෙ ඉඳල මට අම්මි හුරතලේට කියන්නෙ චුට්ටි කියල. ඉතින් මං පුංචි කාලෙ කවුරු හරි මගෙ නම ඇහුවම මං කියනවලු මගෙ නම ටුක්කි කියල. ඒ කතාව මම මුලින්ම කිව්ව දවසෙ එයා මගෙන් ඇහුව මාත් ඔයාට ටුක්කි කියන්න ද කියල. ඉතිං මං හා කිව්ව. එයා ටුක්කි කියල කියන විදිහ හරීම ආදරණීයයි. හුඟක් වෙලාවට එයා කියන්නෙ මගෙ ටුක්කි කියල. ඒ විදිහට එයා මගෙ කෑල්ල අමුණල කියද්දි.... අනේ.... ඒක තවත් ආදරණීයයි. මම ඇස් පියාගන පාවෙලා යනව එතකොට.

අපි හරියටම මුණ ගැහුනෙ පෙරේදා. මම ‘කල්පනා 1’ අභ්‍යවකාශ ජනාවාසයට ඇවිත් සති දෙකකට පස්සෙ. ඒත් අපි අඳුනගත්තෙ නම් එයිට හුඟාක් කලින්. එදා වුණේ මුණ ගැහුණු එක විතරක්ම නෙවෙයි. ඒ වෙද්දිත් අපි දෙන්න ආදරවන්තයො වෙලා ඉවරයි. හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්...... ඔව් මම ආදරෙයි... දරාගන්න බැරි තරමට ආදරෙයි. දැන් ඒක ස්ථිරයි. ඒකෙ ආපහු යාමක් නෑ...! කවදාවත්ම නෑ...!

කල්පනා 1 නම් තවම පර්යේෂණයක් විතරයි. මං හිතන්නෙ නම් ඒක සාර්ථකයි කියල. ඒක මුලින්ම ජනාවාස කළේ අවුරුදු පහළොවකට විතර කලින්. මම මොන්ටිසෝරි යන කාලෙ. මුලින්ම ඒක පර්යේෂණාගාරයක් හැටියට විවෘත කළේ මං උපන් අවුරුද්දට පස්සෙ අවුරුද්දෙ. දෙදාස් එකසිය විසි තුනේ. කල්පනා 1 මගෙ වයසෙ වුණාට, එයා හැබැයි එයිට වඩා ‍හුඟක් වයසයි. එයා නැතිනම් කල්පනා 1 තවම හීනයක් විතරයි මුළු ලෝකෙටම. කල්පනා 1 හැදුවෙ එයායි කිව්වත් මං හිතන්නෙ වරදක් නෑ. තාත්ත නම් ඒක කෙලින්ම කියනවා.

මෙච්චර කාලෙකට පස්සෙත් කල්පනා 1 සාර්ථකයි කියල කියන්න තව සාක්ෂි ඕන ද? ඒත් සමහරු තවම ප්‍රශ්න කරනව. එයාල හිතන්නෙ මිනිස්සු ජීවත් වෙන්න ඕන, පෘථිවියෙදි වගේම ග්‍රහ වස්තුවක මතුපිට විතරයි කියලයි. ඒ ‍ගොල්ලන්ට ‍එකඟ වෙන්න අමාරුයි, කල්පනා 1 වගෙ අභ්‍යවකාශයෙ කක්ෂගත කරපු සංවෘත යානයක ඇතුළත පෘථිවිය මතුපිට වගෙම ජීවත් වෙන්න පුළුවනි කියල. මං හිතන්නෙ එයාලගෙ ගැටලුව මිනිස්සුන්ට කොච්චර වෙනස් වෙන්න පුළුවන් ද කියන එක තේරුම් ගන්න බැරි කම. කිසිම දෙයක් වෙන්න පුළුවන් මේ විදිහෙන් විතරයි කියල සීමා දාගන්නෙ ඇයි? කල්පනා 1 වගෙ අභ්‍යවකාශයෙ කක්ෂගත කරපු ‍යෝධ සිලින්ඩරයක් ඇතුළෙ, පෘථිවිය මතුපිටදි වගෙම මිනිස්සුන්ට ජීවත් වෙන්න, හුස්ම ගන්න, කෑම කන්න, ළමයි හදන්න මේ සේරම කරන්න පුළුවන් කියන එක කරලම පෙන්නල තියෙද්දිත් මේ කට්ටියක් තවම කියන්නෙ ජනාවාස ඇති කරන්න ඕන ග්‍රහ වස්තු මතුපිට විතරයි කියලයි. ඒත් අපි කට්ටිය දැන් හිතන්නෙ ඊළඟ අභ්‍යවවාසය; ඒක තමයි අලුත් වචනෙ මේ වගෙ කක්ෂගත ජනාවාසවලට; කල්පනා දෙක කියල නම් කරනව ද, නැත්නම්, හයිලි එක කියල නම් කරනවා ද කියලයි.

හයිලි.... හ්ම්ම්ම්ම්ම්.... ඒ තමයි එයාගෙ නම. මං ආසයි... ‘මගෙ හයිලි’ කියල කියන්න... කියලත් තියනව මම... එයාට කතා කරද්දි. ඒත් මං ආස ඒක රහසක් ව‍ගෙ තියනවට. අපට හිත්වල තියන දේවල් හරියටම තේරුම් කරන්න බෑ නේ කොයිතරම් උත්සාහ කළත්. මං හිතන්නෙ ඒකට හේතුව තේරුම් කරන්න බැරිකම නෙවෙයි. අපිට අනිත් කෙනෙක්ගෙ හිත තේරුම් ගන්න බැරිකම. මොකද අපට අපේ හිතේ අනිත් කෙනාගෙ හිතේ මතුවෙන හිතිවිලි ඒ විදිහෙන්ම මතු කරගන්න බෑ. ජීවීන් හැටියට, අපට අපේ හිත් හැදිල තියෙන නියුරෝන් සම්බන්ධතා ඕන ඕන විදිහට කඩල ආයෙත් හදාගන්න බෑ. ඒකෙන් හිතන්න තියන නිදහස සීමා වෙනවා. ඇත්ත, මේව මම දන්නෙත් හයිලි ඒව විස්තර කරල පැහැදිලි කරල දුන්නට පස්සෙ. එයාට පුළුවන් හිත් දකින්න, තව කෙනෙකුගෙ හිත එයාගෙ හිතේ ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න. ඒ හැකියාව එයාට තියෙන නිසා තමයි, කල්පනා 1 ජනාවාසයක් විදිහට මේ විදිහට සාර්ථක වුණෙත්. නැත්නම් එතන කට්ටිය කාණ්ඩ හැදිල රණ්ඩු හදාගන හදිසි තීරණ ගන්න වුණු හැම වෙලාවකම ප්‍රශ්න ඇති කරගෙන මුළු ජනාවාසයම විනාශ වෙන්නත් ඉඩ තිබුණ.

මම එයා ගැන දන්නෙ චුට්ටිම චුට්ටි කාලෙ ඉඳලා. මං මොන්ටිසෝරි යන කාලෙත් චිත්‍රයක් ඇන්දත් ඇන්දෙ එයාගෙ රූප සටහනක්. මම රචනා ලියල තියනව එයා ගැන. මම පංතියෙ රැස්වීම්වල කතා පවත්වල තියනව එයා ගැන. කොටින්ම මම එයා ගැන ඒ කාලෙ ඉඳලම පිස්සුවෙන් හිටියෙ. මම විතරක් නෙවෙයි, මගේ වයසෙ ළමයි හැම දෙනාම වගෙ එයා ගැන දැනගන හිටියා. ඒ හුඟක් අයට එයා ගැන පිස්සුවක් තිබුණා. ඒත් මං කවදාවත් හිතන්නෙ නෑ මං විතර එයාට කවුරුවත්ම.... කවුරුවත්ම මේ වගෙ ආදරේ කරන්න ඇති කියල. හ්ම්ම්ම්ම්...... මං ඒක එයාටම කියල තියනවා.

“දන්නව ද... ඔයා මගෙ පණ...!” කියලා.

ඒ වගෙ දේවල් කිව්වම හයිලි හිනා වෙනවා. යන්තමට හුම් හුම් සද්දෙට. මං ආසයි ඒකට. මම දන්නව එයාට මාව දැනෙනවා. එයාත් මට ආදරෙයි. ඔව් එයා කියල තියනවා මට එහෙම. මං හිතන්නෙ නෑ එයාට විතර ආදරය කියන වචනෙ තේරුම තේරෙනවා දැනෙනව ඇති කියල වෙන කිසිම කෙනෙකුට. මොකද එයාට තියෙන කල්පනා ශක්තිය ‍දැනට වෙන කාටවත් නැහැ. ඒක තමයි ඇත්ත. ඒ බව බොහෝ දෙනෙක් දන්නෙ නැහැ. බොහෝ දෙනා හිතන්නෙ එයා දන්නෙ තාක්ෂණයයි විද්‍යාවයි විතරයි කියල. ඒත් මම දන්නවා. මම දන්නව එයාව පුංචිම පුංචි කාලෙ ඉඳලම. මම කිව්වනෙ. මුණ ගැහුණෙ නැතුවට මම ඒ කාලෙත් එයා එක්ක කතා කරනවා.

මම එයා ගැන මුලින්ම දැනගත්තෙ තාත්ති නිතරෝම කියවන කතාවලින්. තාත්ති එයා ගැන කතා කරද්දි තාත්තිගෙ ඇස් දීප්තිමත් වෙනවා. දිගට දිගට කියවගෙන කියවගෙන යනව තාත්ති. එයා තාත්ති අහන අහන දේ ලස්සණට විස්තර කරල දෙන හැටි, එයාගෙ නිමක් නැති දැනුම මේ සේරම පැය ගණන් කියවනව තාත්ති.

“ක්‍රිෂ් ඔයා මේ චුට්ටිගෙ ඔළුවට ඕනැවට වඩා බරපතල දේවල් දාන්නෙ ඇයි? මං ආස නෑ එයත් ඔයා වගෙ ප්‍රෝගැමර් කෙනෙක් වෙනවට...”

අම්මි නෝක්කඩු කියනව එහෙම වෙලාවට....

“නයෝ.... ඔයා ඔය කතා කරන්නෙ ඉරිසියාවෙන්... ගිහින් මූණ බලන්න කණ්නාඩියෙන්....”

තාත්ති හිනාවෙනවා.

“නැහැ ඉරිසියාව නෙවෙයි. මම ආස චුට්ටි මං ළඟම ඉන්නවට. එයා ඔය කතා අහල දවසක ඔයා ව‍ගෙම මාව දාල යන්න යයි”

“නයෝ... නයෝ... නයෝ...”

තාත්ති එහෙම කියන්නෙ හරිම හුරතල් විදිහට.... සමහර වෙලාවට අම්මිට තරහ ගියාම මමත් දැනටත් එහෙම ඇදල පැදල ‘නයෝ.... නයෝ... නයෝ...’ කියනවා. එයාට ඒ වචන ඇහුණම හිනා නොවී ඉන්න අමාරුයි. ඒත් පෙන්නන්නෙ නෑ. නිකම් ඔරවනව වගෙ පෙණුමකට මූණ හදාගන බලාන ඉන්නව අම්මි.

අන්තිමේ මම හයිලි ළඟටම ඇවිත්. කල්පනා 1ට ආව මමත්; තාත්ති කල්පනා 1 හදන කාලෙ ගියා වගේම. අම්මිවත් තාත්තිවත් හරියටම හරියටම දන්නෙ නෑ ඇයි මම ආවෙ කියලා. මං දන්නව එයාල මගෙයි හයිලිගෙයි සම්බන්ධය දන්න බව. මං හිතන්නෙ මම රෑ තිස්සෙ මෙසේජ් යව යව අලුත් කෝඩ් කෑලි ලිය ලිය හයිලි එක්ක කතා බහ කරන කොට එයාල ඒ ගැන සැක කරන්න ඇති. ඒත් හරිම හරි හේතුව එයාල දන්නව කියල නම් මම හිතන්නෙ නෑ. දන්නව නම් තාත්ති මෙච්චර මට උදව් කරන්නෙ නැතුව යයි මේ රස්සාව අරගන්න. එයාල මේ සම්බන්ධය දන්නෙ ප්‍රෝගැමර් කෙනෙකුයි පරිගණක යන්ත්‍රයකුයි අතර තියන සම්බන්ධකමක් හැටියටම විතරයි.

(නාසා ආයතනය මඟින් 2005 පැවැත්වුණු අභ්‍යවකාශ ජනාවාස සැලසුම් තරඟයක දී විශ්වයේ ප්‍රථම අභ‍්‍යවකාශ ජනාවාසය, කො‍ලොම්බියා යානා අනතුරින් මිය ගිය, ඉන්දියානු ජාතික කල්පනා චව්ලා ගගනගාමිනිය නමින් නම් කිරීමට තීරණය වී තිබේ.)

රන්සිරිමල් ප්‍රනාන්දු

දිණමින කැෆේ:  http://www.dinamina.lk/2016/07/02/18630
Continue Reading...

විසි එකයි විසි එක



"මට ඔයාව පේන්නෙ නෑ. එළිය මදි. ලයිට් එක හරවන්න ටිකක්" නයෝමි ‍කොඳුලාය.
තප්පර දහයකට පසුව ක්‍රිෂාන්තගේ මුහුණ ආලෝකමත් විය.

"දැන්..... ?"
"හ්ම්ම්ම්...."
පරිඝණක තිරයට මුව තබා දුන් හාදුව ඉතිරි කල තොල් ආලේපන පැල්ලම දෙස ටික වේලාවක් බලා හුන් නයෝමි කඩදාසි පිස්නයක් ගෙන එය පිසදමන්නට වූවාය. ලා රත් පැහැය ඉවත් වූවත්, පැත්තෙන් බැළූවිට පෙනෙන ලා තෙල් පැල්ලමක් තවමත් ඉතිරි වී තිබේ.

"ඒක ස්ක්‍රීන් ක්ලීනර් එකට යනවා...."
ක්‍රිෂාන්ත සිනාමුසු ස්වරයකින් කියයි.

"විසිඑකයි විසිඑක.... මතකනෙ"
නයෝමිගේ හඬ තීරණාත්මකය.

"දැන් යන්නෝ නැ...."
හිස පැළඳ සිටි හැඟීම් සන්නායක වලල්ල ඉවත් කරමින් ඕ නැගිට සිටියාය. ඇගේ නෙත් වල තිබුණේ කුසීත නමුත් පැහැදුනු බැල්මකි.
"හ්ම්ම්ම්ම්..... හෙට?"
"බෑ... හෙට වැඩ.... අනිද්ද.... හ්ම්ම්ම්?"

"විසිඑකයි විසිඑක.... විසිඑකයි විසිඑක" සෙමින් තොල් මැතිරූ ක්‍රිෂාන්ත පරිඝණක තිරය දෙසම නෙත් හෙලා ටික වෙලාවක් බලා සිටියේය. තිරයේ පසකින් ත්‍රිමාණ කාල සටහනක් බැමෙමින් තිබෙයි. අන්තර් ග්ලැක්සි පිවිසුමට අද දවස තුල සේන්දු විය යුතු යානා විස්සක පමණ සංඥා ලකුණු එහි සටහන් ව තිබේ. ඒ අතර පෘතුවියට ආපසු යන යානා තිබුණේ දෙකක් පමණකි.

සිහින් සිනහවක් සමගින් සුලැඟිල්ල දිගු කල ක්‍රිෂාන්ත ත්‍රිමාණ කාල සටහන ස්පර්ශ කර එය තවත් වේගයෙන් බැමවීය.

"විසිඑකයි විසිඑක.... විසිඑකයි විසිඑක.... හරි මං පොරොන්දු වුනානෙ ඔයාට..."

අන්තර් ගැලැක්සි පිවිසුම පෘතුවියට සමාන්තරව ආලෝක තප්පර හතරක දුරිනි. ආලෝක වේගයෙන් අඩක තරම වේගයෙන් ගමන් කරන වෝප් යානාවකට ඒ දුර යන්නට ගතවන්නේ තප්පර දහයක තරම කාලයක් වුවත්, යානය උපරිම වේගයට එන්නටත් පෘතුවි පිවිසුම අසල දී නැවත වේගය අඩු කරන්නටත් පැය හතරක පමණ කාලයක් ගතවෙයි.

"හුහ් වෝප් සහතිකේ තිබුණ නම් පැය පහයි...." ක්‍රිෂාන්තට ඉබේම කියවිනි.

‍විසිඑකයි දහනවය වසරේ සිට අයදුම් කර තිබුණත් වෝප් යානා ගමන් සහතිකය ලැබෙන්නට නම් තවත් අවුරුදු හතරක් වත් ගත වෙයි. එතෙක් එය දවස් අටක ගමනකි. වසර දෙකකට පසු ලැබෙන මාස හයක නිවාඩුවට තවත් මාස අටක් තිබේ.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

අධි ශීතකල පාර්සලය කුමක්දැයි, කවුරුවත් ඇසුවේ නැත. වෛද්‍ය පරීක්ෂණ සඳහා යැවෙන අධි ශීතකල පාර්සලවල අඩංගු දේ රහසිගත ලෙස සැලකීම සිරිතකට වඩා නීතිය ව තිබිණි. ප්‍රධාන රෝහලක ලිපිනය ලියූ පාර්සලයක් ගැන කෙසේවත් සැක සිතන්නට කාරණයක් ද නොතිබිණි.

ක්‍රිෂාන්ත තවත් වරක් පාර්සලයේ කෙලවරක වු කළු බොත්තම තද කර, තිරය මත දිස්වූ උෂ්ණත්වය පිරික්සා බැලීය. වෝප් යානාවට ඇතුළුවන සියලු දේ එකතු කරගන්නා රොබෝ යන්ත්‍රයට පාර්සලය ඇතුළු කල ක්‍රිෂාන්ත එහි පියන වසා, යානයේ තොරතුරු පරිගණක තිරයේ ලකුණු කලේය.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

නයෝමි කාමරයට පිවිසියේ අධි ශීතකල පාර්සලය නයෝමිගේ මේසය මත තැබූ රොබෝ ලියුම් බෙදන්නා කීක් කීක් යැයි දෙවරක් නාද කර ඉවත්වී යනවාත් සමගය. පාර්සලය පසක කළු බොත්තම පාර්සලයේ උෂ්ණත්වය සෙන්ටිග්‍රේඩ් ඍණ 197 ක් බව පෙන්වීය. සිහින් සිනාවක් සමග නයෝමි පාර්සලය සිය අත් බෑගය තුලට දැම්මාය.

හ්ම්ම්.... විසිඑකයි විසිඑක.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

වසර අවසානයට තිබුණේ දින පහකි. රෝහල් ‍ගොඩනැගිල්ල වර්ණවත් එළි විහිදුවමින් තිබිණි. අවට අනෙක් ගොඩනැගිලි වලට වඩා උස් නො වූවද, රෝහල වඩාත් කැපී පෙනුනේ එහි බිම සිට උඩට විහිදුනු ලා රතු පැහැ ආලෝක ධාරාවන් නිසාය. බිම් මට්ටමේ සිට සෙමින් සෙමින් ඉහලට පැතිරෙන රතු පැහැය එක මොහොතක මුළු ගොඩනැගිල්ලම වසාගෙන බොඳවී යයි. ඉන් පසු තප්පර හතරකට පමණ මුළු ගොඩනැගිල්ලම රක්ත තප්තව දිලිසෙයි. කෙමෙන් මැකී යන රතු එළිය නැවතත් බිම් මට්ටමේ සිට සෙමින් සෙමින් ඉහලට පැතිරෙන්නට ගනී.

නයෝමි කාමරයේ ජනේලයෙන් මෑත්ව ජනේලයට පිට දී සිට ගත්තාය. මුළු කාමරය පුරාම ඇගේ ඇස් දිවයයි. සියල්ල තිබිය යුතු තැන් වලම තිබේ. ක්‍රිෂාන්තගේ සිනාසෙන සේයාරුව දිග සෝපාවට ඉහලින් සිනා‍සීගෙන බලයි. එයට පහලින් ඇත්තේ තාත්තාගේ හා අම්මාගේ සේයාරුවකි. තාත්තාගේ මුහු‍ණෙහි සිනාවක් නැතත්, පැහැපත් සතුටු හැඟීමක් සලකුණු වී තිබේ. කවදත් මෙන් අම්මාගේ මුහුණ නම් පිරී ඉතිරෙන සිනාවකි. ඒ මුහුණු තුනෙහි වෙනස් කම් හා සමානකම්‍ තෝරන්නට නයෝමි වෙහෙස ගත්තාය. ඈ ක්‍රිෂාන්තගේ මුහු‍ණේ සිනාවට ඇළුම් කලාය. යන්තම් වක ගැසෙන කම්මුල් වලට ආදරය කලාය. එහෙත් ඇයට ප්‍රියමනාපම මුහුණ වුයේ නම් අම්මාගේ මුහුණය. අම්මා සිනාසෙන විට ඇගේ නෙත් යන්තම් කුඩාවෙයි. එය ඇගේ මුහුණෙහි ප්‍රියමනාප ගතිය තවත් උපුටා දක්වන්නේයි නයෝමි සිතුවාය. තාත්තාගේ මුහුණෙහි ඇත්තේ තරමක ගාම්භීර පෙනුමක් යැයි ඇයට සිතෙයි. ඊට වඩා ක්‍රිෂාන්තගේ මුහුණේ ඇති උතුරා යන සිනාවට ඈ කැමතියි ඇය සිතුවාය.

"මෙහෙමයි.... ජීවිතේ අපි තීරණය කරන්න ඕන දේවල් තියනව තමයි. ඒත් සමහර දේවල් තීරණය කරන්නෙ ජීවිතයයි නයෝමි, අපි නෙවෙයි"

"දැන් ඔයා හදන්නෙ ජීවිතය තීරණය කරල මෙසේජ් එකක් එවන කල් ඉන්න ද? ඔයා කියන ඔය ජීවිතය කියන්නෙ අන්තර් ග්ලැක්සි පිවිසුමේ පාලක සභාව ද ක්‍රිෂාන්ත?"

"හරි මම පොරොන්දු වුණානෙ..... ඒක නිසා මම එවන්නම්. හැබැයි ඔයාත් හිතල බලන්න ආයෙත්... හරි?"

සිතූ සැලසුම් ඒ විදිහෙන්ම අකුරක් වචනයක් නොවෙනස්ව කිරීමේ සිරිත ලැබුණේ තාත්තාගෙන් බව නයෝමි ට සිතෙයි. අම්මා හැමදාමත් කලේ තාත්තාගේ සැලසුම් වලට තීරණ වලට අනුකූල වීම බව ඈ සිතුවාය. එසේ කිරීම බොළඳ යටහත් වීමක් ලෙසත් ඒ අතින් අම්මා දුර්වලයෙකු ලෙසත් සිතන්නට ඈ පෙළඹී සිටියාය.

සෝපාව මත දිගාවී සිටි ෆ්‍රේඩෝ එයින් බැස අවුත් දොර දෙසට මුහුණ දිගු කරන තුරුම නයෝමි අම්මාගේත් තාත්තාගේත් ක්‍රිෂාන්තගේත් මුහුණු දෙස වරින් වර බලමින් සිටියාය.

"අපි යමු ෆ්‍රේඩෝ...." පහත් වී උගේ මුහුණ සිපගත් නයෝමි ‍දොර අසල තිබුණු හම් පටිය බල්ලාගේ කරපටියේ ගාංචුවට ඇවිණුවාය.

උයන් මගෙහි දැනුනේ සිසිලසකි. යාන්තම් ඇදී යන සුළඟක් ගස්වල පත් සෙමින් සොලවමින් තිබිණි. රෝහල් ගොඩනැගිල්ලෙන් විහිදෙන දැල්වෙන දිලිසෙන නිවෙන රතු එලිය පදික මග පුරාද දිදුල් දෙමින් තිබුණි.

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

ඈ සිටියේ ක්‍රිෂාන්තගේ නිරුවත් පපුව මත මුහුණ ඔබාගෙන, ඝනව වැඩුණු රෝම සිඹිමිනි. ඇගේ ඇස් පියවී තිබිණි. ඕ හෙමින් දිගු හුස්මක් ගත්තාය.

"මට ඕනෙ අවුරුදු විසි පහ ඉවරවෙන්න කලින් බබෙක් හදන්න..."

"ඔයාට විසිපහ.... විසිපහ ඉවරවෙන්නෙ ‍විසිඑකයි විසි එකේ ජුනි විසිහතර.... හ්ම්ම්....."

ඒ එක්කම ඈට ඊයේ සවස ඇසුණු ක්‍රිෂාන්තගේ ලයාන්විත කට හඬ ඇ‍සෙයි.

"අපි කෘත්‍රිම වෙලා මදිද නයෝ... ?"

"නැහැ අපේ සැලැස්මක් තියෙනව. ඔයා පොරොන්දු වුණා"

"සැලසුම් කියන්නෙත් කෘත්‍රිමයි කියන්නෙත් එකම දේ නේ ද නයෝ?"

+ ------ + ----- + ----- + ---- +

පදික මග අසල බංකුවක වාඩිවූ නයෝමි, අත් බෑගයෙන් අධිශීත කල පාර්සලය ගත්තාය. පියනෙහි අගුළු හැරි ඈ, මොහොතක් එහි ඇතුලත වූ වීදුරු කෝෂය දෙස බලා සිටියාය. පාර්සලයේ පසෙක වූ රතු පැහැති යතුර ඇද දැමූ ඈ බංකුව පසුපස ගල් බැම්ම මතට එතුල වූ වීදුරු කෝෂය වැටෙන සේ, පාර්සලය ඇල කලාය.

"අපි යං ෆ්‍රේඩෝ...."


රන්සිරිමල් ප්‍රනාන්දු 

පලවූ අනෙක් තැන්:
කතන්දර බූන්දි
දිණමිණ කැෆේ
Continue Reading...

පැවතීම

ඇල් මැරුණු වසන්තය
සිල් සාළුවෙන් වහන
සරතයේ මල් වැස්ස
හෙලන හිම බිඳු ඔබය

නිසල නිල් අහස වෙත
ඉරුණු අත් දිගු කරන
පොප්ලරයෙ අත් සිඹින
සිහින මදනල ඔබය

විලේ හිම පුවරුවේ
තුරු රටා මල් මවා
ආදරේ කවි ලියන
හිරුමලේ පෙති ඔබය

කවුළුවේ පියන් මත
සීරුවෙන් හොට තබා
තට්ටු කර ඉගිල යන
බටිති රංචුව ඔබය

පැවතීම නම් ඉතින්
නැවතීමමය නිසල
කිසිදිනක නොනවතින
ආදරිය ඔබ අසල....!





Continue Reading...

Monday, October 14, 2019

පපුවෙ අමාරුව.....!


අපේ ගෙදර දඬුවම් ක්රම කීපයක් තිබුණි. ප්රධාන දණ්ඩනය පේර කෝටුව වූ අතර ( වත්ත පුරාම පේර පැල තිබීමත් මේකට හේතුවක් වෙන්නට ඇත), දීර්ඝ කාලීන දඬුවම් අතර සාලේ සුරුවම ඉස්සරහා දණගසා සිටීම ප්රචලිතම එකක් විය. තාත්තා තඩි ගන්නා තුරු ඔළුව නොසොල්වා සිටීම හෝ පහුකලක තාත්තාගේ හිසේ සුදු කෙස් ගස් ගැලවීම හෝ තාත්තාගේ පිටේ කසන තැන හරියටම කැසීම වැනි භයානක දඬුවම් නොවුවත්, දණගසා පමනක් නොව අත් දෙකත් දික්කරාන දණගසා සිටීම නම්..... ඔය සමාර අපේස්සක⁣යින් රැස්වීමක කතා කරනවාට වඩා අසීරු එකක් බව කිවමනා නොවේ.
පාසල් නිවාඩුවට වරක්වත් මේ ඉරියව්වෙන් රතු ලාම්පුවෙන් එළියවුනු ක්රිස්තු තුමන්ගේ දිව්‍ය හෘදය එක්ක තනිපංගලම් වීම අපේ පුංචිකාලවල මිහිරිතම මොහොතවල් සේ සදා සිහිපත් කරන්නට පුළුවන.
ඉතින් ඔහොම දණගහලා කුරුසේ ඇණ ගහලා හිටපු දවසක, අනෙක් උන් හැම එකාම සීසීකඩේ වත්තේ පිටියේ ගෙදර ඉස්තෝප්පු දිගේ දුව පනින සද්ද අහලා අහලා ඇතිම වුනු වෙලාවක අහල පහලින් ගිය පොඩි නංගීට කතාකර, පපුව රිදෙනවා කියා අම්මාට පණිවිඩයක් යැව්වෙමි.
එසැණින් මා එතෙක් කල සියළු යාච්ඤාවන්ට පිලිතුරු ලැබුණේය.... ⁣"කෝ කොතනද?" අහාන ආපු අම්මාට පෙන්නූ පරිදිම, මුළු පපුවම පුරා සිද්ධාර්ථය ගාලා, එදා රාත්රියම සාලේ පැදුරක නිදා ගන්නටත්, පහුවදා දොස්තර ෆීලික්ස් ප්රනාන්දුගේ ක්ලිනික් යන්නටත් තරමට මට දේවාශිර්වාද ලැබී තිබුණි. එයා නම් "මේක මසල් පේන් එකක් වගේ, වින්ටජෙනෝ ටිකක් ගාලා දවසක් දෙකක් බලන්ඩ" කිව්වා මිස මං හිතාන උන්නු හැට්යට, එක්ස්රේ අරගෙන ශල්‍ය කර්මයක් කරන්නට හෝ නේවාසිකව රෝහල් ගත වන්නට නිර්දේශ කලේ නැත.
තව දවසක් දෙකක් විතර ඒ රිදිල්ල තියා ගන්නට මා සමත් වූ නිසා, හවසට කරෝලිස් මුදලාලිගේ කඩෙන් පාන් ගෙනියන බැසිල් බාප්පා කැට බනිස් අරන් අපේ ගෙදරත් ආයේය.
ළමයෙක් වුණාම සිද්ධාර්තෙ ගාගෙන පැදුරක ඇලවෙලා ඉන්නෙකේත් සීමාවක් ත්යෙන හින්දා...ම ලෙඩේ සනීප කරගන්නට සිද්ධ වුණත්, සතියකට විතර පස්සේ ආච්චිලාගේ ගෙදර ග්ය වහාම උන්දෑ ඇහුවේ "ඇන්ජලා පපුවේ රිදිල්ල හොඳටම හොඳැයිද දැන්" කියලාය.
අපටත් දේවාශිර්වාද තිබුණු කාලයක් තිබුණා මෙයා....!
Continue Reading...

Tuesday, August 6, 2019

දෙලක්ෂයක් ජීවිත බිලිගත් පොඩි කොල්ලා....!




දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ යුරෝපා අවසානය සනිටුහන් කරන ජර්මනියේ යටත් වීම 1945 මැයි 8දා ලෙස සැමරුණ ද, ජපානයේ හිරෝෂිමාවට විශ්වයේ ප්‍රථම වරට මිනිස් අතකින් නිපැයුණු පරමාණු බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල වන්නේ, අදින් වසර හැත්තෑ හතරකට පෙර 1945 අගෝස්තු හයවෙනිදාය. හිරෝෂිමාව අත්දුටු මේ ඛේදජනක අවසානය ගින්දර පරිහරණය කිරීමට උගත්තායින් පසු මිනිසා විසින් මෙල්ල කරගනු ලැබූ එකම ශක්ති ප්‍රභවය වන න්‍යෂ්ඨික බලයේ ශාපලත් වැඩිවිය පත්වීම ද වන්නේ ය.

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයට අත්පොත් තැබුණු 1938-39 සමයේ දී ජර්මානු ජාතික ඔටෝ හාන් සහ ෆ්‍රිට්ස් ස්ටාස්මාන් විසින් නිරීක්ෂණය කරනු ලදුව, ඔටෝ ෆ්‍රිට්ෂ් සහ ලීසා මෙයිට්නර් විසින් කරනු ලැබූ සෛද්ධාන්තික විශ්ලේෂණයකින් පහදා ගනු ලැබූ, න්‍යෂ්ඨික විඛණ්ඩන ක්‍රියාවලිය, බලගතු යුධ අවියක් නිපදවීමට යෙදවිය හැකිය යන්නත්, එය හිට්ලර්ගේ ජර්මානු හමුදාව සතු වුවහොත් ඔවුන් අපරාජිත වනු ඇති බවත් එවකට ඇමරිකානු එක්සත් ජනපද ජනපති වූ ප්‍රැන්ක්ලින් ඩී. රූස්වෙල්ට් හට ලියා දන්වන්නේ ද ජර්මානු සම්භවයක් ඇති, ඇල්බර්ට් අයින්ස්ටයින් ඇතුළු විද්‍යාඥයින් පිරිසකි. මේ දැන්වීම මත ක්‍රියාත්මකව ඇරඹෙන මෑන්හැටන් ව්‍යාපෘතිය, න්‍යෂ්ඨික විඛණ්ඩන ක්‍රියාවලිය පදනම් කරගත් ප්‍රායෝගික යුධ අවියක් නිපදවීමේ සාක්ෂරතාවය දක්වා ගෙන යාමට ඔවුන් සමත්වන්නේ 1945 ජූලි මසදී ය.

ඒ වනවිට යුරෝපා යුධ පෙරමුණ අක්‍රියව තිබුණද, අමෙරිකාව යුද්ධයට ඈඳාගත් ජපානය යටත්ව නොතිබීම මත, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ගත් තීන්දුව වූ, 'ලිට්ල් බෝයි' (පොඩි කොල්ලා)යි නම් කල පරමාණු බෝම්බය රැගත් 'ඉනෝලා ගේ'' B-52 ගුවන් යානය 1945 අගෝස්තු හය වෙනිදා, උදාසන අටයි කාලට, හිරෝෂිමාවට සේන්දු වන්නනේය. නගරයට අඩි එක්දහස් නවසීයක් ඉහල අහසේ පිපිරූ පොඩි කොල්ලාට හැත්තෑ දහසක් හිරෝෂිමා වැසියන් ක්ෂණයකින් මරු තුරුළට යවන්නටත්, එහි පසු විපාක ලෙස මියගියවුන්ද සමග දෙලක්ෂ තිස්හත්දහසකට අධික මිනිස් ජීවිත ගණනක් බිලි ගන්නටත් හැකිවිය.

පොඩි කොල්ලා ක්‍රියාත්මක වූයේ සුපෝෂිත යුරේනියම් 235 සමස්ථානිකයෙන් සෑදූ, රාත්තල් 85 ක, මධ්‍යම සිදුරක් සහිත සිලින්ඩරයක්, රාත්තල් 55ක් වූ යුරේනියම් 235 සමස්ථානිකයෙන්ම සෑදූ ඝන ශූලයක් මතට කාල යතුරකින් ක්‍රියාත්මක වූ (timer switch) තුවක්කු යාන්ත්‍රණයක් මගින් ප්‍රක්ෂේපණය කිරීම මගිනි. සිලින්ඩරයේ මධ්‍යම සිදුර තුල ඝන ශූලය තැන්පත්වීමෙන් යුරේනියම් 235 සමස්ථානිකයේ දාම විඛණ්ඩන ක්‍රියාවලිය පණ ගැන්වෙන අවධි ස්කන්ධය (critical mass) සම්පූර්ණ වන අතර, ටී.එන්.ටී. කිලෝටොන් පහලවකට සමාන වූ ක්ෂණික පිපිරීමක් එයින් ජනනය වෙයි. එපමණ ශක්ති ප්‍රමාණයක් ජනනය කල මේ ප්‍රහාරයේ දී දැවීගියේ බෝම්බයේ අන්තර්ගත වූ විඛණ්ඩය කල හැකි යුරේනියම් ප්‍රමාණයෙන් සියයට දෙකකටත් අඩු ප්‍රමාණයක් බව ගණනය කර තිබේ.

ප්‍රාමාණිකව පොඩි කොල්ලා අඩි දහයක් පමණ උස් වූ අතර, අඩි දෙකකට වඩා (අඟල් 28) මහත් විය. එහි මුළු බර රාත්තල් 9700 ක් වූයේය.. එය ඉනෝලා ගේ යානයේ බඳින් නික්මී තප්පර පණස් හතකට පසු තුවක්කු යාන්ත්‍රණය ක්‍රියාත්මක වූ අතර, ඒ එදා උදාසන හිරෝෂිමාවට හිරු බැසගිය මොහොතයි.

කොන්දේසි විරහිත යටත්වීමක් සඳහා ජපානයට බලකිරීමේ ඇමෙරිකානු අධිෂ්ඨානය, එතැනින් නොනැවතී, එයින් දවස් තුනකට පසු, අගෝස්තු නව වෙනි දා, නාගසාකි නුවර අහසේ පිපිරුණු ෆැට් මෑන් (තර මිනිසා) දක්වා ව්‍යාප්ත විය. නාගසාකියේ මරණ සංඛ්‍යාව අසූ දහසක් පමණ වෙතැයි ඇස්තමේන්තු කෙරෙයි.

ජපානය ඇමරිකානු මිත්‍ර රාජ්‍යයක් ලෙස පැවතුන ද, හිරෝෂිමාවට පය තැබූ ප්‍රථම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ඇමරිකානු ජනාධිපති වරයාවූ බැරක් ඔබාමා එහි යන්නේ 2016 මැයි මාසයේ දීය.
1958 දී හිරෝෂිමා නගර සභාව, බෝම්බය හෙලීමට අවසාන තීරණය දුන් (මේ තීරණය, යුධ ගිවිසුම් ප්‍රකාරව එංගලන්තයේ ද අනුමැතිය ලැබූවක් වෙයි) හැරී ටෲමන් ජනාධිපතිවරයා හෙලා දකිමින් නිකුත් කල ප්‍රකාශයකට පිළිතුරු දෙමින්, ජපානය ඇමරිකාවට එල්ලකල පර්ල් හාබර් (මුතු තොට) ආක්‍රමණය පසුපසින් පැමිණ වෙඩි තැබීමක් ලෙස සඳහන් කල ටෲමන්, හිරෝෂිමා හා නාගසාකි බෝම්බ හෙලීම් හේතුවෙන් හමුදා ආක්‍රමණයක් වැලැකීම නිසා, දෙලක්ෂ පණස් දහසක් මිත්‍ර හමුදා (Allied Troops) භටයින් ගේත්, දෙලක්ෂ පණස් දහසක් ජපන් ජාතිකයින්ගේත් ජීවිත සුරැකුණු බවත්, ප්‍රහාරයට අණ දුන් විධායක නිලධාරියා ලෙස හිරෝෂිමා හා නාගසාකි ජනතාවගේ ජීවිත පරිත්‍යාගය මිත්‍ර පාක්ෂික රටවල හා ජපානයේ අනාගත සුබ සිද්ධිය උදෙසා, හදිසි හා අත්‍යවශ්‍ය වූ කාරණයක් ලෙස තමුන් සිතන බවත් සඳහන් කළේය.


2019 හිරෝෂිමා ප්‍රහාර සැමරුමේ සේයා රූ මෙතැන.
Continue Reading...

Sunday, July 21, 2019

නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් නොදන්නා හැත්තෑ නවයේ චන්ද්‍ර සංචාරය...!




අපේ යෞවනයේ ගායකයා වූයේ මිල්ටන්ය.
අපේ මිල්ටන් නම්, ජේ. ඒ ය. ජේ. ඒ. මිල්ටන් පෙරේරාය.
මිල්ටන්ගේ සිහින දෙව් දුවට පෙම් බැන්ද අපට වෙන කිසිවකුට ආදරය කරන්නට හිතන්නටවත් කාලයක් තිබුණේ නැත. ඇයගේ නාමය නම් ඉතින් ආදරයම විය.

ලපැති සඳත් කටු රැඳි මලුත් අතරින්, වන වදුලු, ගිරි කඳුරු, රුදු කතර පීරා හඹා ගොස් නලලත අත තබා ලෙයින් ලියා පවරා දිවි බඳුන පුද කරන්නා වූද, ඕ දෙපා අබියසම ගිනි නැතිව දැවී හළුවී ජීවිතයෙන් සමුගන්නා වූද, අමරණීය ප්‍රේම කළ්‍යාණියක් පිළිබඳව සිහින දකින්නට අපට ඉගැන්නුවේ කරු අයියාගේ පදමාලා වලට සිය හෘදයාංගම කටහඬ මුසු කල මිල්ටන් ය. 

සිහින දෙව් දුවේ ඔබට තුන් ලොවේ
එකම නමයි මා දන්නේ  ඒ නම ආදරේ...

සඳෙහි ලප තියේ මලෙහි කටු තියේ

උපමා නෑ සසඳන්නේ ඔබේ නම ආදරේ
චන්දන දියෙන් දොවාලා ඔය නළලෙ අත තියාලා
මම ඔබ ලඟයි කියාලා දෙමි ලේ වලින් ලියාලා

කල්යාණි නමට අම පෙම් දිවි බඳුන පුදකරන්නම්
ඉපදුනිද බවෙක කිසියම් මුලු සසරෙදිම ඔබෙයි මම්
අවසාන මොහොත වේවා ඔබ ලඟදි ලඟා වේවා
ගිනි නෑතීව මා දෑවේවා සිහිවටන එහි මෑවේවා



https://www.youtube.com/watch?v=YWQn0JbS9is  

හීන දෙවොල්වල දේවතාවියන් පිදීම එකකි, දන්නා කියන කතා නොඇසූ කල්යාණියන් සොයා ගැනීම නම් ඒ තරම් ලේසි පහසු නොවෙයි. ඒකත් සිහිනයක්ම වීමේත් රසයක් තිබෙයි.

කල්යාණියෙ ඔබ නෑසූ කතාවක් කියන්නම්
ඇත්තයි එය මම දිව්රා හිසේ දෑත් තියන්නම්

මතු කවර දිනකදී හෝ මට ඔබව අහිමි වේ යැයි...
ගැන භීතිය සැක මාගෙ හිතේ තිබුණි දිගා කල්
හිමි වී ඇත අද ඒ දුක ගැන සෝක සුසුම් වැල්

මගෙ හිතට එකඟවයි මේ මා කියන දෙය කියන්නේ...
ඔබෙ ආදරබර මහිමයටයි ගී ලියවෙන්නේ
රස උල්පත සිඳ ඇයි හදවත සසළ කරන්නේ

https://www.youtube.com/watch?v=cRiDLjE85IU  


ඉල්ලීමත්, සොයා යෑමත් කෙසේ වෙතත්, මේ පුදුමාකාර ජීවිතයේ දී නොඉල්ලන දේ නොහිතූ ලෙසින් ලැබීමට වෙලාවක් කලාවක් නැත. කතාවේ හැටියට පතාගෙන ආ  ආදරය නෑඹුල් සිනාවක ආදරයෙන් ඔතා අතට ගෙනැවිත් දුන් එදා දවසේ සිදුවූ වික්ෂිප්ත වීමත් මිල්ටන්ගේ සිංදුවකටම කරු අයියා ලියා තිබුණත්, 

ඔබ කවුද ප්‍රියේ මන්ද මෙසේ
රන් රස සේ ඉන්නෙ බැඳී
ඈත භවයෙදී හුරු වූ දේකි මේ සුදූ
හුරු වූ දේකි මේ සුදූ

ඔබ මා වෙනුවෙන්මද ලොව දිණුවේ
මට මේ සෙනෙහස නෑ ඈ පිදුවේ
මගෙ ගීත නිධානය ඔබම තමා
පෙරලා දෙනු මැන මුව ගලන අමා

අද මෙන් හෙට ඔබ ළඟ එකට ඉමී
සැනසුම සුව සහනය රැඟෙන එමි
ඔබ අමතනවිට මම සිනාසෙමී 
ගෙමිඳුල ළඟ වැටි වැටි සිඟා කමී


ඒක නම් ඉස්සෙල්ලාම කියා තියෙන්නේ මොහමඩ් රාෆිය....


https://www.youtube.com/watch?v=2-hTvBEAOpk 
සිංදු කීමේ කලාව බිංදුවක්වත් ඇඟේ ගෑවී නොතිබීමේ හේතුවෙනුත්, අවුරුදු හතරක දහදිය මහන්සියෙන් අස්වැද්දූ කෙත් වතුවල බැත කපා පාගා හුලංකර ගන්නා අවසාන විභාග සමය හොම්බ ලඟම දිව දික්කරමින් සිටි බැවිනුත් අර විහාරමහා දේවියේ සිමෙන්ති බංකුවක දී හමුවූ සිහින දෙව්දුවත් සමග ඔවැනි සීරියල් දර්ශනයක් රඟපෑමේ වාසනාවක් තිබුණේ නැත.

ඒ වෙනුවට සිදුවූයේ නවකතා පොතේ වෙනවා වගේම, ඒ අදහස අතහැර දමන්නට දෙන්නාම තීරණය කිරීමකි.
ඉතින් මිල්ටන් ඒ ගැනත් කියා තිබූණි. සිද්ධ වූ දේ සිද්ධ වූ හැටියෙන්ම කරු අයියා ලියා මිල්ටන් ලවා කියවා තිබුණි.

ඇස රැඳුණ  රැඳුණ  තැන්වල 
මුව මඬල හිනැහුණා
ඔබ මතක නැති කරන්නට 
මට මතක නැති වුණා ..//

දුක්‌ පැදුර දිගැර අලසව ඇත - හද ගිමන් හලේ
නින්දකට නොවැටි තැවි තැවි - මුලු රැය පහන් කලේ ..//

රෑ කවුද හෙමින් එළැඹී - මගේ කනට මුව තියා
මින්දදගෙ දුන්නෙ මල් හී - පහකැයි කියා ගියා ..//

වැසු විමන් පියන් පියවා - රඳවන්න මට හිතයි
උඩු හිතට වැඩිය ඔබ ගැන - විමසන්නේ යටි හිතයි ..//




ඒ ආදරය උතුරා අපේ හිත් වලට හඳ පෑව්වේ, කළුවර පෝයට දවස් තුනක් වූ මුත්, හැත්තෑ නවයේ ජූලි මාසේ විසිඑක්වෙනිදා, හවස හතට හතාමාරට විතර, කැප්පෙටිපොල පාරේ, ඉන් පස්සේ කවමදාකවත් අපට හරියාකාරව අඳුනාගන්නට නොහැකි වූ ගහක් යට දීය. ඒ ඔය නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් හඳේ පැල්ලමක් තැබූ අවුරුද්දට හරියටම අවුරුදු දහයකට පසුවය. අදය අපි කියන අද දවසට අවුරුදු හතලිහකට කලින් ය...!

මට ගයන්නට බැරි නමුත්, කරු අයියා ලියා මිල්ටන් ගැයුවේ කා ගැනදැයි අද නම් මට ඇස් පියාගෙන වුවද පෙන්වන්නට පුළුවන.

සුරැකීමට හෝ නැතිවී යනු පිණිස මා කෙරේ
එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

මගෙ ජීවය ගල් ලෙනකී එහි පහන ඔබ තමා - එය දල්වනු මැන හිනැහී හද පෙම් ගිතෙල් දමා
වැලපීමට හෝ සැනසීමට මතු සැරින්සැරේ - එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

අඩකී පිරිලා ඇත්තේ රස මිහිර මීවිතේ - පුරවා දිය හැකි ඔබටයි අඩු කොටස ජීවිතේ
පිටුපෑමට ලං වීමට භවයේ වරින්වරේ - එක කීමට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

අද හෝ හෙට කරුණාකොට වියැළුනු දෙතොල් තෙමා  - දිවගෑමට සැනසීමට ඔබ දිය යුතුයි අමා
ඔබගේ නෙත කඳුළැලි මත පාවෙන තරම් ප්‍රියේ - දරුණූ නැත මගෙ හදවත හොඳ සිහිය මට තියේ

සෙලවීමට නොහැකී වැද බාධක සුළං සැරේ - එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ
සුරැකීමට හෝ නැතිවී යනු පිණිස මා කෙරේ
එකකී මට ලොව ඇත්තේ ඒ ඔබගෙ ආදරේ

ආදරෙයි අම්මා....!



Continue Reading...

Blogroll

About