Wednesday, March 20, 2019

විලේ නෙළුම්...!

"දාසය දාහත වෙද්දීම, ලව් ඇෆයාර්ස් නිසා කෙල්ලො අතරමං වෙනවා ඇති පදං ගම්වල. හැබැයි අපේ ගමේ ඔහොම කරපු හුඟක් කොල්ලො ඒ කෙල්ලන්වම කසාද බැඳලා බලා කියාගෙන ඉන්නවා"
 - ගමෙන් නගරයට විත් කවි ලියන තරුණයෙක්

නින්දගම් අතැර විත් පිය උරුම පරපුරේ
ගෙන්දගම් පොළව මත කවි ලියන සුමිතුරේ
මල් කපන වක් පිහිය රැඳුනාට බඩතුරේ
මගෙ හිතත් ඔය වගෙයි පිරෙනවා ආදරේ

සුවඳ නම් ගස් ගඳය ගඟ දියට නොසේදෙන
හිසට නං පොල් තෙල්ය ජෙල් ක්‍රීම් නොපෑහෙන
අතට අහුවුනු මලත් නෙළුමකිය මඩ පිපුණ
රෝස මල් සුවඳමය නටුවෙ නැත කටු ඉහුණ

අල්ල පා හිඟාකන ගම් වැද්දො අපි තමයි
ඒ  අපේ මල් වලත් තවම මල් පැණි පිරෙයි
කන්ද උඩ මහ ගෙදර ලොකු කෙල්ල මගෙ තමයි
නින්ද නැත රෑ දවස් තවම හිත් දඟ කරයි

දං ගෙඩිය පළු දෙකට කඩා හංගා ගෙනැත්
කිරිල්ලට කවනවා බිජු රකින ගිරවුනුත්
කැලේ වන වදුළු තුල නිදිමරන හාවුනුත්
දන්නවා විඳිනවා හාවියගෙ දොල දුකත්

ගං වතුර ගිං ගඟේ මල් කෑර මල් දවා
ගිනි වතුර වී ගලන ඉල් මහේ මැද පවා
මල් පැලක් වූ හිතක පෙම් පහන අවුලුවා
පින් කඳක් මගෙ පැලෙත් මට කියා ඉන්නවා

ආදරේ ලියන්නේ මොණර කොළ වල නොවේ
ගින්දරේ දැවෙන්නේ විස බඹර තුඩු නොවේ
මන්තරේ ජීවිතේ පොතක කවියක් නොවේ
යන්තරේ වගේ අත් වලත් දේදුනු මැවේ




Continue Reading...

Friday, March 15, 2019

ගලන ගඟකට වුවත්...

ගලන ගඟකට වුවත්
නවතින්නම හිතෙයි මොහොතක්
මල් පිපුණු තැන්නක
විලක් වී නිදහසේ ඉන්නට
සරන සියතකු වුනත්
ගිම් නිවා නවතීය මොහොතක්
මල් පිපුණු අත්තක
නෙතු පියා ගීයක් ගයන්නට
හෝරාව ගෙවෙයි බිඳු බිඳූ
වලාකුලකින් වැටෙන වැහි බිඳු
මල් පිපුණු අත්තක්
මල් පිපුණු තැන්නක
හිඳී තවමත් මග බලාගෙන

March 21, 2018

Continue Reading...

Thursday, March 14, 2019

අයාලේ ගිය වසන්තය...!

හීන් හුළඟක් ඇවිත්
අයාලේ බිම වැටුණු
හිම කැරලි අවුස්සයි
උඩ දමා වීසි කර
මල් වගේ වට්ටවා
බොල් හඬින් සිනාසෙයි
අයිස් පලසක් යටින්
ගඟ හෙමින් ගලායයි
‍හිසත් මුහුණත් වැසූ
කබායක් අයිස්මත
සීරුවෙන් අඩිතබයි
බිලිකටුව සිදුරකින්
රිංගවා කල් බලයි
දලුත් නැති කොලත් නැති
ඉපල් අග මල් පිපෙන
වසන්තය තුඩින් ගෙන
හෙමි හෙමින් තටු ගසා
ඈත ඈතක දුරක
කිරිල්ලක් පියාඹයි...!

මාර්තු 13, 2014



[පින්තූරය - මංජුල වෙඩිවර්ධනගෙනි]
Continue Reading...

Wednesday, March 13, 2019

අද වසන්තයේ දවසක්....!

ලිහිල් වූ දුහුල් දුල්
සාළුවකි රැලි ලිහුන
පාර දිගටම හැලුන
කල් ඉකුත් මල් තුහින
මකුළු දැල් කෙඳි වැන්න
ලා පාට රිවි කිරණ
ඇල්මැරුණු අවපාට
වලාකුලකින් බහින
උලා වත්සුණු සුසුදු
සිටි නොසෙල්වී තුරු
මනමාල වසන්තය
කවදාක හෝ වඩින තුරු....!
[මාර්තු විසි එක, 2018]


Continue Reading...

ශිල්ප සොඳින් දැන ගන්න ගිහින් නුඹ....



නවසිය හැත්තෑ නවය වූ කලී, මගේ සරසවි දිවියේ අවසාන අධ්‍යයන වර්ෂයය. ඒ වසර පුරා කල කී දෑ කුරුටු අකුරු වලින් සටහන් වූ දින පොත අදටත් මා සතුව තිබෙයි. එහි මැයි මස හයවෙනිදා පිටුව පුරා ලියැවී ඇත්තේ වසන්ත කුමාර කොබවක ගේ කවි පෙලකි.

ශිල්ප සොඳින් දැන ගන්න ගිහින් උඹ
යහතින් දෝ පේරාදෙණියේ
ඉන්න නොවෙයි මියැදෙන්න දුකයි මට
උඹ නැති හින්දා අද තනියේ

බංකු කොණේ උඹ දැක්කද නංගෝ
තුරුළු වෙලා ඉන්නා ජෝඩූ
රංචු මිසක තනියෙන්ම නොයන්නේ
සිදාදියට උඹ කිරි කෝඩු

නාමල් සුවදක් වෙනදා වාගේ
අද නෑ නොවැ අපෙ ගම් පැත්තේ
නාමල් සුවඳට බඹරු ඇදේදෝ
උඹ ඉඳිනා කල මල් වත්තේ


කොබා සරසවි ආවේ නවසිය හැත්තෑ අටේ නැවේය. මේ කාලය වෙද්දී නා නා විධ හේතූන් මත ලියන කියන දෑ බෙදාගන්නට තරම් වූ ලෙංගතු කමක් අප අතර ගොඩනැගී තිබුණේය. මේ කවි පංතිය මගේ දිනපොතේ ලියවෙන්නේ, කොබා ඒ පද වැල ලියාගෙන ඇවිත් එදා නවකලා ගාරය අහල සිමෙන්ති බංකුවක් උඩ මා සමග එ් ගැන කතාබහ කරන අතර තුරය. පසු දවසක, පේරාදෙණිය කොලොම් පුරේ වී, සුනිල් එදිරිසිංහයන් හඬින් ගැයෙන්නේ මේ පද වැලය. ඉතින් මේ සටහන ලියවෙන්නේ මේ අකුරු පිටිපස්සේ කතාව කොබාම වචන කරන පහල අවුණා ඇති වීඩියෝ සටහන යූ ටියුබ් අඩවියෙන් දැක ඇවිස්සුණු මතකය නවතා තබන්නටය.






ඒ දවස් සරසවි පෙරදිග සංගීත සංගමය වෙසක් බැති ගී පුරුදු පුහුණු වෙන දවස් විය. ඒ අවුරුද්දේ බැති ගී සමූහයට කොබාගේ දායකත්වය නොඅඩුව ලැබී තිබුණි.  මගේ දින පොතේ සටහන් අතර නැවතී ඇති මේ පද අතර, කොබවක ගේ බුහුටි පද ගැලපුම් වල අපූර්වත්වයෙන් අපේ සිත් වශීවූ ඒ දවස්වල වෑහුණු සුවඳ තවමත් මම විඳිමි.

හඹා දුවන ලෝ සත වෙත යොමා නිවන් පුර මං පෙත
යලිත් වඩිනු මැනවි මෙදෙස ගෝතම බුදු පියා ණනි

ඉන්ද්‍රචාපයයි මට ඔබ චන්ද්‍ර බිම්බයයි මට ඔබ
ඔබ මුදු සිරිපා සෙවනත දූලි රලක් වෙමි අද මම
යලිත් වඩිනු මැනවි මෙදෙස ගෝතම බුදු පියාණනි

තූර්ය රාවයෙන් පුදනෙමි වීර්ය පාරමී පුදනට
ආර්ය මහ සඟුන් සේ මතු කසාවත් පිදුම ලබනට
අදත් වඩිනු මැනවි මෙදෙස ගෝතම බුදු පියාණනි.

මේ සියල්ලට වඩා කොබා ගේ නිරහංකාර කමත්, අව්‍යාජ මිතුරු සිනහවත් අදටත් සෙනෙහසින් අපේ සිත් වල රැඳී තිබෙයි. මෑත කාලයකදී හමුවී කතා බහ කරන්නට, අවකාශයක් නොලදත්, ජීවිතය නම්වූ මතක සාගරයේ මේ මතක බිඳු, පෙණ කැටිතිව තවමත් මද සිනා නංවමින් තිබෙයි.



හමුවන පැය දියවෙලා

මියැදී යන හිතිවිල්ලක
හෙට දිනයක ප්‍රාර්ථනා
ඉපදී සිත නලියන මුත්
එක්වන දින නොපෙනෙනා

මේඝ වලා වියන් යටින් - කනේරු මල් පීදිලා
කොපුල් තලා පොපියන මුත් - මන්දාරම ඉහිරිලා
වැහි පින්නේ පා ගොළුවී
හමුවන පැය දියවෙලා

පෑල වියට නෙතු හමුවී - පෝය හතක් ගතවෙලා
හීන රඳන් උන්නා මිස - කාලය ඇත පියඹලා
වියපත් මේ කුළු දුහුලක
සිකුරු තරුව සැඟවිලා

- වසන්ත කුමාර කොබවක

(1979 ජූනි 4 දා මගේ දින පොතේ සටහන)

[කොබවක ගේ සේයා රුව දයාන් විතාරණ ගේ මුහුණු පොත් පිටුවෙනි]



Continue Reading...

Friday, March 1, 2019

ඩාලිං ගේ රෝස මල




කොණ්ඩේ රළින් රළ පීරා මුදුන් කර
මල් පටියෙන් බැඳලා
කෝ මගෙ ඩාලින්... කෝ මගෙ ඩාලින්
මං දුන්නු රෝස මල....
මම්මාට බය වී
පප්පාට බය වී
මූදට වීසි කලා
මූදේ රළින් රළ
නැග එන මහ රළ
ඒ මල ගිල ගත්තා
මල මගෙ නොවෙමයි
ඩාලිං මගෙමයි
මට ඕනැ ඩාලිං තමයි....!
අපේ තාත්තා කලා කාමියෙකි. ඉහතින් එහෙන් මෙහෙන් මට මතක තියන තරමින් ලියා ඇති ඩාලිං ගේ රෝස මලේ සිංදුව, එයා ඉඳ හිට කියන නූර්ති සිංදුවකි. ඉඳ හිටය කියන්නේ සිංදු කියන වැඩේට කෑම බීමත් සර්පිනාවක් හෙමත් එක්ක කාණ්ඩයක් සැදී පැහැදුනු වෙලාවට ය.

හොඳටම සැදී පැහැදී තාත්තා මේ සිංදුව සර්පිනා සංගීතයත් එක්ක කියනවා මට අන්තිමට අහන්නට ලැබුණේ රස්සාවට එතනෝල් නිෂ්පාදනය කරන එක්කෙනෙකුගේ ගෙදරක තිබුණු සාජ්ජයක දීය. සර්පිනාව ගැහුවේ බාත් ඛණ්ඩේ උපාධි කාරයෙක් වූ ද, ඒ කාලේ අපේ ඉස්කෝලේ සංගීත ආචාර්ය වරයා වූ ද, සිතාර් වාදක, ජස්ටින් සිල්වා මහත්තයාය. ඩොල්කිය ගහන්නත්, මේස හැඳි තට්ටු කරන්නත් තවත් දෙන්නෙක් සිටියෝය...

සිංදුව මොන නූර්තියේ ද නොදනිමි. ඒත් කතාව යුනිවර්සල් ය. කොල්ලා ආසාවෙන් ගෙනත් දුන්නු රෝස මල, ඩාලිං ගේ අතේ නැත. මම්මා පප්පා ගේ උදහසට, කොල්ලාගේ චිත්ත ප්‍රීතිය යටය. මල රළට බිලිය. ඒත් ඉතින් හිත හදා ගන්නවා ඇරෙන්න මේ වෙලාවේ කොල්ලාට කරන්නට අන් කිසිවක් නැත.

රෝස මලේ පෙතිවත් පේන්නට නැතත්, මෝඩ කතාවක් දෙකක් කියා හැමෝම ලජ්ජා කෙරුවත්.... අවුරුද්දකට ඉස්සරින් දවසක, මූදු රැල්ල දිගේ පීනා ගෙන ආ, අළුත් ඩාලිං ගැන රටේ ජනතාව තියාපු බලාපොරොත්තුව තාම බිංදුවටම බැහැලා නැතිය කියා මට තාමත් හිතේ.

[රෝස මල ලුණුගලිනි. අපේ නැන්දම්මාගේ ගෙවත්තෙනි.]

January 6, 2016
Continue Reading...

සිංහයාගේ මගුල් ගෙදර !




තරුණ සිංහයෙක් කරකාර බඳින මංගල උත්සවයක් ඉතා ඉහලින් පවත්වන්නට දෙන්න දෙමාල්ලෝ දෙවගම වග බලා ගත්තෝය. මේ මගුල් ගෙදර සිංහ රාලලා, රාලහාමිලා, රාලහාමිනේ ලා, කේසර ලා, කේසරී ලා, ග්ලාස් හප්ප හප්පා ඩාන්ස් දාන අස්සේ, ටිකක් තඩි මී රාල කෙනෙක්, අතට නොසෑහෙන අසෝක වීදුරුවක් උස්සාගෙන,

“අපේ සිංහ්ස් ට ජය වේවා...
ජය මංගලම් වේවා...
කරල පැහේවා...
අඩේ ඩෝ
අද තමයි දවස ඩෝ...
නටමු ඩෝ...
එන්ඩ එන්ඩ ඩාන්ස් කරන්ඩ... 

සිංහ ලීලෙ ලීලෙ වනන්න....“
මෙකී නොකී චියර් දාමින් ඩියර් වෙන්නට පටන් ගත්තේය.

සිංහස් ලාගේ ගාත් අස්සේ මෙරිගො රවුන්ඩ් යන්න පටන් ගත් මේ ඔල්මාද මවුස් දිහා ටිකක් වෙලා බලන් හිටපු කාලක් දාගත්තු ලයනල් කෙනෙක්... මීයා මුල්ලකට වෙනතුරු බලා හිඳ චකස් ගා රයිට් පෝ එකින් ඩෑෂ් පාරක් දමා වල්ග කොටයෙන් උස්සා ගත්තේය.

“යෝ... මවුෂර්....මොක ඩ ඩෝ මේ ‘අවර් සිංහ්ස්‘ ටෝක්ස් එක...? මීයා මීයා ඩෝ... තෝ කාගෙ එන්. ජීයෝ එකට ද කහින්නෙ ඩෝ...? නැට්ට අඹරල ගහනව ඩෝ...“

යනාදී වශයෙන් ලයන් ලාගර් ලෙසන් එකක් දෙන්නට පටන් ගත්තේය...

මීයා පුංචි උනාට කට ලොකු... සද්දය තියන සතා හින් දා ඌ ත් ඩුවට් එකටම සෙට් උනේය.

“අඩෝ... කේසල යා... පරිස්සමින් අල්ල ගනින් මගෙ නැට්ට... වොලියුම් තිබ්බට කටේ... නිකං බේස් වැඩි කරලා කේස් හදා ගන්ඩ එපා ඩෝ... පොරවල් ගෙ සයිස් එක ෆේස් එකේ ෂයින් එකෙන් ගෙස් කරන්ඩ එපා ඩෝ... තොපි විතර ද සිංහ්ස් ලා ඩෝ....“

යනාදි වශයෙන් පිළිතුරු කතාව කරන්නට පටන් ගත්තේය.

“පල ඩෝ යන්ඩ... තෝ මීයා.. ඌරු මීයා.. කොෂ්ෂැට යා... තෝ මිනියා ගෙ පුතා... තොගෙ බාප්ප මිකියා...
 මෙතන සිංහ්ස් පාට් ඇක්ටිං දාන්ඩ එනවා... කරකෝල යවනවා ඩෝ නෝ රීසයිකල් බින් එකට....“

මේ ආදි සුනඛ ලෙවල් පාච්චල් නහුතෙට කියවෙද් දී නං මීයාට ඇත්තම කියවුනේය.

“කරල බලපන් ඩෝ... කරල බලපන්... කොස්සෙන් කන්ඩ වෙයි තොට ෂිංගගෙ පුතා...
 මේම මීය වගේ ෂපාන් වෙලා හිටියට ඩෝ...
කසාද බඳින්ඩ කලියෙන් නං
 මාත් කේෂර ලයන්ස් කිං තමයි ඩෝ....“

Continue Reading...

Sunday, February 17, 2019

ජාතිවාදී ගින්නෙන් දැවුණු ලුණුගල කුඩාමල

"නිවාඩුවට එන සෑම විටකම ආච්චි අම්මාට කියවන්නට කුමක් හෝ පොතක්, පත්තරයක් රැගෙන ඒමේ පුරුද්ද මවෙතින් ගිලිහී නොයේ. ඒ මා පෙන්වමින් සිටියේ 'විමුක්ති මග පණ පිදුවෝ' පොතේ මේරි ඇග්නෙටා සිස්ටගේ සේයා රුවය. ඈ මගේ සෝයුරියකැයි කිව හැකි තරමට ඒ සේයා රුව සහ මගේ පියවි රුව අතර සමානකමක් ඇත. මිනිසුන් සමග උරෙනුර ගැටෙමින් ඉටුකළ ඇගේ සේවාවද, ඇගේ ඇවතුම් පැවතුම් ද මගේ සිත් ගති.

"අප්පේ සීදේවි සිස්ට කෙනෙක්. කොහෙද පුතේ ඒ සිස්ට ඉන්නෙ? පුතාගෙ යාළුවෙක් ද?"

ආච්චි අම්මා මගෙන් විමසන්නී ය.

"ඒ සිස්ට දැන් ජීවතුන් අතර නෑ ආච්චම්මේ. එයා මැරිලා."

"සන්තානම් මෑණියනේ! ඒ මොනව වෙලා ද?" 

වික්ෂෝප මාතාව ඈ විස්සෝපයට පත්වන්නී ය.

"අසූ තුනේ කළු ජූලිය වෙලාවෙ ලුණුගල කොන්වන්ට් එකකදි සිස්ටව මරාදාල"

"හපොයි, හපොයි, ඒ මොන අහස පොළව නුහුලන වැඩක් ද? ඒ සිස්ට දෙමළ කෙනෙක් ද?"

"නෑ, ආච්චි අම්මේ, ඒ සිස්ට සිංහල. ඒ වුණාට අසූතුනේ කලබල වෙලාවෙ ඒ සිස්ට දෙමළ මිනිස්සුන්ට උදව් කරල තියනවා. එයාලව බේරගන තියනවා. එහෙ ඒ වෙද්දි ඉඳල තියෙන්නෙ දෙමළ ෆාද කෙනෙක්. ඒ ෆාදටත් මරණ තර්ජන තිබිල තියනවා. ඒ ෆාදව බේරගන්නත් සිස්ට මහන්සි වෙලා තියනවා. ඒ හින්ද වෙන්න ඇති සිස්ටවත් වෙඩි තියල මරන්න ඇත්තෙ."

"රටම ගිනි ඇවිළුණානෙ ඔය කාලෙ. මේ ගම්වල නම් ඉතින් දෙමළ මිනිස්සු උන්නෙ නෑ. ටවුමෙත් කඩ කඩල කෝලහාල ඇති වුණා වගේ මතකයි. අනේ පව් .... සීදේවි සිස්ට. සිස්ටර්ල උණාම ඉතින් මිනිස්සුන්ට උදව් කරන්න ඕන නේන්නං"

"අසූ තුනේ ජූලි විසි හත් වෙනිදා රෑ තමයි සිස්ටට වෙඩි තියලා තියෙන්නෙ, ලුණුගල කොන්වන්ට් එකේ ඉද්දිම. බදුලු ගෙනිහින් පස්සෙ කොළඹ මහ ඉස්පිරිතාලෙටත් ගෙනැල්ල දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ තමයි සිස්ට නැතිවෙලා තියෙන්නෙ. ආණ්ඩුව කලබල ඇතිවෙච්ච මුල් දවස් ටිකේ මොනවත්ම කළේ නැහැලුනෙ. ඇති තරම් මරන්න කොල්ලකන්න ඉඩ දීලා බලන් උන්නලු නෙ. මැරුණු අය භූමදාන කරන්න ගෙනියන්නත් ඉඩ දීල නෑ. සිස්ටවත් පොලිසිය මුල්වෙලා වලදාන්න හදල තියෙන්නෙ. පස්සෙ සිස්ටගෙ නෑ වෙන හාමුදුරු කෙනෙක් මැදිහත් වෙලා තමයි මිනිය අරන් තියෙන්නේ"

"අපිත් පරම්පරාවෙන්ම යූඑම්පී කාරයො තමයි පුතේ, ඒත් ඒ වෙලාවෙ නම් වැඩ සිද්ද වෙච්ච හැටි අන්තිම නරකයි...."

- දේශද්‍රෝහියා ගේ නිර්මල හෘදය (තරංගනී රෙසිකා ප්‍රනාන්දු - තරුරසී) පිටු 181-183


ලාංකේය කතෝලික ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය තුල විශේෂිතව වරනැගෙන්නේයි මා සිතන වචන දෙකක් තිබේ. එකක් බැහැපත්කමය. අනෙක කැපවීමය.

බැහැපත්කම යනු බැගෑපත් කමවත්, ව්‍යාජයෙන් මවා පෙන්වන්නාවූ අසරණකමක්වත් නොවේ. එය තමුන් පහත්ය අසරණය දුගී ය දුප්පත්ය කියා මවා ගන්නා වූ හීනමානයකුත් නොවේ. බැහැපත්කම කිසිවෙක් කිසිවකුට වඩා වැදගත් නොවන්නේය යන සිතිවිල්ල ඔස්සේ සිය මමංකාරය සිඳලීමක් යැයි මම හඟිමි. සමාජයේ අල්පේච්ඡය සැලකෙන්නාවූ ආත්මයක් වුවද සිය හදවතට සමීප කරගන්නට ශක්තිය ඇත්තේ බැහැපත් වූවේ වෙයි.

කැපවීම වර්ණ ගැන්වීම මෙයටත් අසීරුය සිතමි. එය එතරම්ම අධ්‍යාත්මික වූ බැම්මක් සේ මා හඟින හෙයිනි. බාහිරව බලන කල කැපවීම, යම් යම් වරනැගීම් තුල මිත්‍යාවක් යැයි සැලකෙන, අදෘශමාන වූ දෙවි කෙනෙක් වෙනුවෙන් කෙරෙන ජීවිත පරිත්‍යාගයක් යැයි කෙනෙකුට පෙනිය හැකි වුවත්, කැපවීම යන වචනයේ ප්‍රායෝගික අරුත, මානුෂිකත්වයේ උත්තරීතර පිටාර ගැලීමක්ය සැලකිය හැකි තරම් ගැඹුරට විහිදෙන්නේයැයි සිතවන සාධක අතරට ගිනිය හැකි, තරුරසී ගේ කතා පොතේ සඳහන්වන්නා වූ අතුරු කතා අතරින් එකකි මේ.

පේරාදෙණියෙන් ඇරඹී චෙන්කලාඩි දක්වා විහිදෙන A5 ප්‍රධාන මාර්ගය බදුල්ල, පස්සර, ‌හ‌ොප්ටන් පසුකර කඳුුුුකරයේ අවසානය සටහන් කරන ආසන්නයේ ලුණුගල නගරයට එළැඹෙයි. ලුණුගල නගරය සනිටුහන් කරන කඩ සාප්පු ද ප‌ොලිසියද පසුකර කුඹුක්කන් ඔය පසුකල ඇසිල්ලේම දකුණු පස කුඩා කඳුු ගැටයක් මත ලූර්දු මාතා ‌‌‌‌දෙව් මැදුර පිහිටා තිබෙයි. ඒ අසලින් කන්ද ඉහල ලුණුගල කුඩාමල කන්‍යරාමය ‌ය.




"කලින් ඇතුල්වෙන දොර තිබුණෙ මෙතනින්.... ෆාද ව මරන්නනෙ ඇවිත් තියෙන්නෙ. ෆාද හිටියෙ නැති නිසා කොන්වන්ට් එකට ඇවිත්. දොර ඇරපු තැනම......."

සිස්ටර් තනුෂියා හිස මදක් ඇලකර සුසුමක් හෙලයි. හිරු එළිය දිදුල්දෙන ජනේලය ඒ කුඩා කාමර කැබැල්ල, ස්වර්ගීය දීප්තියකින් පුරවාලයි.

"ඔය සිස්ට ඇග්නෙටාගෙ පින්තූරෙ...."


කණට කොඳුරන නිහඬතාවය කියන්නේ කුමක්දැයි තේරුම් ගැනීමට මම තැත් කරමි. මේ දුරස්තර නගරයක පිහිටි මේ පුංචි කන්‍යාරාම ගොඩනැගිල්ලක් තුල නවසිය අසූතුන තරම් ඈත කාලයක ජාතිවා දී වියරුවෙන් උන්මාද වූවකු ගේ ගිනි අවියකින් පිටවූ මරණ වරෙන්තුව තුරුළු කරගෙන බිම හෙලුනු, තරුණ දේව දාසියකගේ මරණය, තවත් එක සිද්ධියක් ලෙස, 'කී දෙනෙක් මලා ද.... තව එක්කෙනෙක් ඉතින්' වශයෙන් දකින්නට හිතන්නට මගේ සිත ඉඩ නොදෙන්නේ මන්දැයි මම සිතමි.

"සිස්ට.... ඇයි සිස්ට කෙනෙක් වුණේ?"

මම සිස්ට තනුෂියාගෙන් අසමි. ඈ සිනාසෙයි. ටිකක් දිගු කතාවක් අතර ඇගේ පිළිතුර ගොනුවෙයි.

මඩකලපු ප්‍රදේශයේ උපන් ඇයට, උසස්පෙල කාලයේ රට තොට ඇවිදීමටත්, මිනිසුන්ට සේවය කිරීමටත් තිබූ ආශාව හා බලාපොරොත්තුව, ගෙදර පවුලේ දේව භක්තිය හා මුසුව මේ මගට යොමුවීම මේ ගමනේ ආරම්භය බව ඕ කියයි.



මේරි ඇග්නෙටා කන්‍ය සොයුරිය ජීවිතය දුන් කුඩාමල, පෙරපාසලක්, යොවුන් හුරුකම් මධ්‍යස්ථානයක් මෙන්ම, අධ්‍යාපනික උදව් පන්ති පැවැත්වෙන පසු පාසලක් ලෙසත් තවමත් විකසිතව තිබේ. පෙර පාසලේ දරුවන් ගැනත්, වැඩිවන සිසුන් ගණන ගැනත්, ගොඩනැගිල්ල තරමක් විශාල කරන්නට තමන් ගන්නා වෑයම ගැනත් සිස්ටර් තනුෂියා මට කියයි.



අවුරුදු තිස්හයකට පෙර, මෙතැනට ආවා නම්, සිස්ටර් ඇග්නෙටා ගේ මුවින් මේ වචනම මේ ලෙසින්ම වාගේ අසන්නට තිබුණා නේ දැයි මට සිතෙයි.

ලේ වලට මිලක් නැත. එහෙත් බලහත්කාරයෙන් බිම හෙළූ සෑම ලේ බිඳුවක්ම සදාකාලිකව පවත්නා සුවඳක් ඉතිරි කර තබයි. බලහත්කාරයෙන් උදුරාගත් සෑම ජීවිතයක්ම, වෙසෙසින්, සිස්ටර් ඇග්නෙටා වැනි, මනුෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන්ම කැපවූ ජීවත, නොමැරෙන, නිහඬ නොවන කතාවක් ඉතිරි කර තබයි.

මේ සටහන කියවන ඔබ කෙදිනක හෝ ලුණුගල හරහා ගමන්කරන්නේ නම්, හැකියාවක් ඇත්නම් මදකට නැවතී, කුඹුක්කන් ඔය අසබඩ, ලූර්දු මාතා දෙව්විමන අසල, කුඩාමල කන්‍යාරාමයට ගොඩවැදී යන්නට මම ආරාධනා කරමි. එපමණකින් නොනැවතී කන්‍යාරාමයෙන් කෙරෙන, විශේෂයෙන් ප්‍රදේශයේ තේ වතු කම්කරු දරුවන් වෙනුවෙන් කෙරෙන සේවාවටත් සම්මාදම් වීමට ඔබට හැකි වේ නම් ඉතාමත් අගනේය.

[ඔබ කිසිවකුට මේ පිළිබඳව වැඩි විස්තර ඇවිසි නම් ලබාදිය හැකිය]



Continue Reading...

Thursday, February 7, 2019

තරු...

පියස්සකි අහස යට
කුළුණු හතරක උරිස් මත
හෙවනැල්ලක් ඇතත් හෙවණට
පෙනේ අහසත් සඳ තරුත් විනිවිද

අත වනමි සකුණට
පෙම් බඳිමි මද සුළඟට
අසෙනි සර කෙළවර
දිදුල් දෙන සිළුවට

එක දෙක හැලෙන කඳුලක
හෝ ගා වැටෙන හැඬුමක
බොඳව යන සිතුවමක
අඳිමි හැඩතල පිසදමා මීදුම

පිරෙන දිය බඳුනක
මුවවිට පුරා ඉහිරෙයි
ඉරිතැළුණු පොළවක
හි‍ඩැසි පුරවා ගලයි

තණ බිමක් වී අහස
බැටළු පොව්වෝ පි‍රෙත්
වියගහක දෙකෙළවර
හිරු සඳුය පියවර මනින

පලා පැහැ මිලින වී
රන්වනින් පිරෙන
වියැට එකින් එක සොරාගෙන
පියාඹති ගිරව් රැල

නින්ද නැති සැඳෑවල
තරු පිපෙයි වළාකුළු යට
නොපියවෙන නෙතුපිය අග
මෝදුවෙන හෙන්දිරික්කා මල්වල
තවරන්න යන්තමට හීනයක මුදු සුවඳ...!

15 ජනවාරි 2014



Continue Reading...

Tuesday, February 5, 2019

සිහින සියයක අංශු පිරියම් කර නිමැවූ ගුප්ත දහමකි නුඹ , උග්‍ර බැතිමතියකි මම ! - වින්ද්‍යා අාරියරත්න




ඇහේ වැදෙනා කඳු තරම් සාධක 
නොදැක්කා සේ හි
ඳිමි
නේක සාධාරණ තර්කයන්
නෑසූනා සේ හිඳිමි
අවිශ්වාසය පාපීය !


කෙඳි තරම් ප්‍රේමයේ සළකුණු
පුන පුනා සිහිකරමි
හදවතේ මැද කඳු තරම් ගොඩ ගසමි
ඇදහිල්ල නොසෙල්වෙන සුළුය !


අපහැදිලි ස්වප්නමය හේතුමත
රහස් හිස්ටීරියාවක ගිලෙමි
මදහසක මැද්දෑවෙ කඳුළු වගුරා හඩ
මි!
ප්‍රාතිහාර්යයක සළකුණු සොයා වෙහෙසෙමි!

නිමක් නැති මුඩු වියළි නිම්නයක
නමක් නැති දනව්වක වන්දනාවක යමි!
සුපිපි මල් සියක් මිලියනක් මැද
සිහිනයකදී වෙහෙසින් නිවෙමි!

ඔබේ ප්‍රේමය
මිහිරි මිත්‍යාදෘෂ්ටියක් වන විට
මේ උමතු වෘතයෙන්
මිදෙන'යුරු නොදනිමි!
ඔබ හදවතින් ගෙන මම තනිව ඇවිදිමි!
සංසාර මාවතේ දිග නොසළකා හරිමි!






වින්ද්‍යාගේ මුහුණු පොතේ සටහනට
Continue Reading...

Monday, February 4, 2019

පෙරලෙන ගලේ පාසි නොබැඳේ

සකුන්තගේ තාත්තා, යන්තර සූත්තර වලට හිතැතිය. දැන් එයාලගේ ගෙදර පිටිපස්සේ, අළුත් වැඩක් කෙරෙයි..... එහෙන් මෙහෙන් ලඟපාතින් ඈතින් එකතුකර අරන් එන නානා වර්ග නානා වර්ණ ප්ලාස්ටික් තෝරා වර්ගකර, සෝදා පිරිසිඳු කර, කට කට ගා කැපෙන යන්තරයකින් කොස් මදුළු ගානට කැපී, තවත් යන්තරයකින් උණුවී නූල් සේ ඇදී ඇවිත්, පුංචි ප්ලාස්ටික් කැට කැට වලට කැපී, මළුවලට ඇහිරෙයි.
ඒ ආයෙත් ප්ලාස්ටික් භාණ්ඩ සාදන කම්හලක මැෂිමකට අමුද්‍රව්‍ය වෙන්නටය.
ප්‍රතිචක්‍රීය කරණය කතා කරන විතරක් නෙවෙයි, කරන්නත් පුළුවන් දෙයක් බව පසක් කරගත් තුන්දෙනෙකුගේ වැඩක් මේ.












Continue Reading...

Monday, January 7, 2019

දොර ඇරපන් අමල් බිසෝ..... (2019)

නිවුණු ගිණි අඟුරුය
තැන තැන තවම දැල්වෙන
අඳුරු අහසේ විසිර
දිදුළු දෙන තරු කැට
අවර්ණය ලෝකයම
පාට කරනා තුරු
ඇතිල්ලී හිරු රළ

සුගති උයනේ ඇපල් ගස මුල
දිරායයි හැව සර්පයා ඉතිරි කල
බිම හෙවුණු තුරු බඳක ඇණ තියා
සුසුම් ලයි විටින් විට
සූරා නහය
වීසීකර සෙම් සොටු

පිසදා ලේන්සුවකින්
බලාගත් අත බලා ඉන්නා
කකුල් ඉදිමුණු දෙවියෝ

දිරා ගිය යකඩ ගේට්ටුව ලඟ මුරය
කුදු ගැහුණු ගබිරියෙල්
ඉඳ හිටක මිරිකයි කඩු මිට
ගිනි දළුව විද දවා
පන්නා දමන්නට
මැස්සෙක් මදුරුවෙක්...

පහල පාරේ වංගුවෙන් එපිට
ආදං ගේ කඩේ වයර්ලැස් එක
පාව එයි 
උඩු හුළඟ දිග
කම්මැලි කමට 
ගාට ගාටා හමන

"කවාලා විළඳ ජාතී...
ඇති කලා...ත් රන්...
කූ...ඩු වේ ගිරවා

දමාලා... 
යන්නෙ ඉගිලී
රැව් දි දී ලබ...
නාසෙ වන සැපතා....."


ජනවාරි 5, 2019



Continue Reading...

ස්වර්ණාට.....!



ඔයා දන්නවද ස්වර්ණා....?

හඳේ එළිය⁣ට එළිය මැකුනට
ඔය පුංචි තරුවත් ස්වර්ණා...
මහා ඈතක තියන
තවත් ග්‍රහ මණ්ඩලයක
ග්‍රහ ලෝක ගොඩකට
එළිය දෙන ඉරක්...!

එහෙත් ඇති මෙහෙ වගෙම
පොළවක් වටේ කැරකෙන හඳක්
අපි වගෙම ලංවෙලා
ඒ පොළවෙ හඳ බලන
අපි වගෙම දෙන්නෙක්...!


නෑ ස්වර්ණා...

ආලෝකය උපදින්නේත්
අන්ධකාරයෙන්මයි නේද?
මං අහන්නේ අන්ධකාරය නැත්තං
ආලෝකයට පැවැත්මක් ඇද්ද?

ඉතින් හිතන්න...
සියල්ලට කලින්
සියළු දේටම කලින්
තිබුණේ පැවතුනේ ඇතිවුනේ
අන්ධකාරයම නේ ද?

අනික ස්වර්ණා...

ඔය කතාවට කිව්වට
පහනක් දල්වලා
අඳුර නසනවයි කියලා
පුංචි හුළඟකට පුළුවනි
ඔය පහන් සිළුව මරන්න...

ආන්න එතකොට පේනවා නේද
අන්ධකාරය හිනාවෙවී ඉන්නවා
සද්ද නැතුව අපිව වැළඳගන්නවා...

ඔය පහන නිවන්න ස්වර්ණා...


පාෂාණ කිව්වාට ස්වර්ණා...

ඔව්වා වුනත්
දියවෙලා වතුර වගේ
ගලාගන යන
උෂ්ණත්වයක් තියනවා

මහ පොළව පතුලේ
හිරවෙලා
තදවෙලා
ගිනියම් වෙලා
දියර වෙලා
ගිනි කන්දක මුදුන
පසාරු කරගෙන
ලෝදිය වගේ ගලාගන යන
මොහොතත් තියනවා

එ් ලෝදිය ගංගාව මූණට මුලිච්චිවෙන
හැම දෙයක්ම සතා සිව්පාවා වුනත්
ගිනි වද්දලා අළු දූවිලි කරලා
ගලාගන යනවා...

අායේත් නිවිලා...
පාෂාණිභූත වෙලා
අහිංසක විදිහට
නිසොල්මනේ ඉන්නවා...

මතුපිට එහෙම වුනාට ස්වර්ණා...
පොලෝ කුහරේ මැද්දෑවේ
මහා ලෝදිය කල්දේරමක්
පැහි පැහී පැහි පැහී තියනවා....!


මලක් නේ ස්වර්ණා...!

ඒක කොහොමද දන්නේ
කටු තියන නටුවකයි
පිපුණෙ කියලා?
ඒකට නැවිලා කැරකිලා
අතගාලා මිරිකලා
බලන්ඩ බෑනේ...

රෝස මල වුනත්
පතොක් මල වුනත්
පිපෙන්න ගත්තාම
නවත්ත ගන්නේ කොහොමද?

පිපිලා පරවෙලා පෙති හැලෙන තුරු
කොහොම ගැලවිලා පියඹලා යන්නද?

ඒකනේ අර කවිපදේත් කියන්නේ
නටුව නොවේ මල සිඹිමි කියලා...

බොහෝ දේවල්
ඔය වගේ තමයි ස්වර්ණා...
ඔය වගේ තමයි.

හඳ බලන්න ස්වර්ණා....!

ඉර හඳ තරු අහස ...
හැම දේම රවුම් ස්වර්ණා

ගහක කඳක් වුනත්
වතුර බිංදුවක් වුනත්
ඔය ඔයාගෙ ඇස්
හැමෙකක්ම රවුම් ස්වර්ණා...

ඔයාගෙ ඇඟිලි තුඩු
කන්පෙති තොල් වුනත්
මට දැනෙන්නෙ රවුමට

හැම දෙයක්ම රවුම්
ගෝලාකාර වෘත්තාකාර
චක්‍රාකාර වක්‍රාකාර...

ඉතින් මේ හතරැස් කොටු?

ඒව අපිම ඇඳගත්තු හැඩ
අපි හදාගත්තු හැඩ

නේද ස්වර්ණා....?


මහ මූදත් අසරණයි ස්වර්ණා...!

ඔය තියන කළුගල්
හේදුනත් රළ පාරට
වේලුනත් අව්වට
ඔතනම තමයි නේ ද

කොහොම නැගිටලා
කොහේ යන්න ද?

වෙරළේ වැලි කැට සිප්පි කටු
හිනාවෙනවා තමයි රැල්ලට
පාවෙලා නටනවා තමයි පෙණ කැට මත
එ්ත් අවනතයි මුහුදු රැල්ලට
උස්සලා විසිකලොත් අෑතට
වේලි වේලි තියෙයි අව්වට
අැද අරන් තුරුළු කරගෙන ලයට
සිඹියි සනසයි සෙල්ලනුත් කරයි
මූදට හිතුණු වෙලාවට

එ්ත් මහ මූදත් අසරණයි ස්වර්ණා
එ්ක නිකම්ම වතුර බේසමක් විතරයි
ඔය රැළි පෙරලන්නේ
දඟලවන්නේ දුවවන්නේ
මහ මූද නෙවෙයි ස්වර්ණා...
දුවන දඟලන
දැනෙනමුත් නොපෙනෙන
සුළඟ...!


කළුගලක් කියන්නේ කළුගලක් ස්වර්ණා...

කොච්චර සුමට කෙරුවත්
කොච්චර ඔපේට තිබුණත්
කොච්චර සිනිඳු
කොච්චර ශාන්ත වුනත්
ඒක කළුගලක් ස්වර්ණා

මෙහෙම ගස්කොලන් වැවිලා
සුවඳ හමන මල් පිපිලා
නිල් අහස යට
වැව් පොකුණු
සයුරු සාගර
මේ මොනවා තිබුණත්

මේ බිත්තරේ කහමදේත්
කොදිච්චි වෙන
ලෝදිය හැලියක්නෙ ස්වර්ණා

ඉතින් අතපත ගාන්න
අගේ කරන්න
සුමට කම
සිනිඳු කම
හැබැයි
ඔළුව ගහගන්න එපා

කළුගලක් කියන්නේ කළුගලක් ස්වර්ණා...!

ඇත්තටම ස්වර්ණා...

සැලස්මක් හැදෙන්නෙත්
සැලැස්මක් නැතුව නේද?

රටාවක් පේන්නේ
රටාවක් ඇඳුණාම නේද?

වලාකුළු වල වුනත්
තියනවා නේද හැඩයක්
ඔහේ නොදැනිම පාවෙලා යන
හුමාලය එකතුව හැදෙන

සැනසෙන්න ස්වර්ණා
සිද්ධ වෙනදේ සිදුවෙලා
කතන්දරේ අවසානේ
පෙනුණාම කතාවේ සැලැස්ම
අපටත් හොයාගතෑකි
සංසාරේම පතා ආ
ප්‍රාර්ථනාවක්...


රැල්ලකට වුණත් ස්වර්ණා...

ඇරඹුමක් අවසානයක් තියනවා.
රැල්ලක් කියන්නෙම
නැගල
බැහැල
ක්ෂය වෙලා යන
සංසිද්ධියක් ස්වර්ණා...

සුනාමියක් වුනත්...
ලොකුයි තමයි
බයංකරයි තමයි
දුවන දුර වැඩියි
කරන විනාශය වැඩියි...

ඒත් ඒකත් රැල්ලක් ස්වර්ණා...!


රැවටෙන්ඩ එපා ස්වර්ණා...

පේලියට සීරුවට ඉන්නවා වගේ පේනවා තමයි
හරියට කෝදුව තියලා මැනලා
පැන්සලෙන් ඉරක් ඇඳලා
පුංචි ඇණ ගහලා එල්ලුවා වගේ තමයි

ඒත් ඔය තරු තුන
ඔරායන්ගෙ බඳපටිය
තියෙන්නේ කොහෙ කොහෙ ද?
එකකට එකක් කොයිතරං ඈත ද?

එක පෙලට හැමදාම පෙනුනත්
එතන තියෙන්නේ තරු තුනක්
හැමදාම එක පෙලට පෙනුනත්
එක එකක් තනි තනිම තරුවක්

රැවටෙන්නෙපා ස්වර්ණා
එකට බැඳ නැති තරු තුනක්
කවදාකවත් නොවෙයි බඳ පටියක්....!


අරලියා මල් ස්වර්ණා...

මහ විශාලෙට ගස් හැදෙන
පොකුරු පොකුරු මල් පිපෙන
සුදට සුදේ සුවඳ දෙන
අරලියා මල් ස්වර්ණා

කීයක් නම් වැටෙනවාද බිම
කීයක් නම් පෑගිලා
පරවෙලා අතුගෑවිලා
කුණුගොඩක හැංගිලා
නැතිවෙලා යනවාද

සුදුපාට පෙති මැද්දෙ
කහපාට තැවරිච්ච
ඒ අස්සෙ කිතිකැවෙන
සුවඳ බිඳ හැංගිච්ච
අරලියා මල් ස්වර්ණා

එකක් ඉම්බාම ඇති නේද?
හැම මලම ඒ සුවඳම තමයි.


අන්ධකාරය ගලන්නෙ නෑ ස්වර්ණා

ආලෝකය තමයි ගලන්නෙ
එළිය විහිදෙන තැනක ඉඳලා
යන්නේ කොහේද නොදැන
ගලාගන යනවා ආලෝකය

ගැලීමක් නැතිතැන
ආලෝකයට පැවැත්මක්
නෑ නේද ස්වර්ණා
නැවතීමම දිවි නසා ගැනීමක්

නැවතීම ගැලීම නිසා නේද
මරණ⁣ය නැවතීම නිසා නේද
ගැලීමක් නැති මරණයක් නැති
අන්ධකාරය සදාකාලික ඒකයි

ආලෝකයට මුලා වෙන්න එපා ස්වර්ණා
ඒ තමයි මරණයේ උපත....!


ගහක් කියන්නේ ස්වර්ණා...

මේ පොලොව මත
ස්වයංපෝෂිතය කියන්න පුළුවන්
එකම ජීවියා නේ ද?

උවමනා කලමනා
තමුන්ම හොයාගෙන
තමුන්ගෙ දේ තමුන්ම හදාගෙන
වැඩිමනත් දේ
අනුන්ටත් ඉතිරි කරනවා
ගස්......

ඇවිදින්න පාද නෑ
උස්සන්න අත් නෑ
කොඳුරන්න කටක් නෑ
අඬන්න ඇස් නෑ

ඒත් හිතලා බලන්න...

පොලෝගැබට කිඳා බැහැලා
වතුර පොහොර හොයා ගන්නවා
අහස් ගැබට හිස ඔසවා
අංගාරිකාම්ල උරා ගන්නවා
පුංචි පෙත්තකින් දෙපෙත්තකින් පටන්ගෙන
මහා වෘක්ෂයක් වෙනතුරු සියල්ල නිපදවා ගන්නවා...

ගහක් වෙන්න ස්වර්ණා
ගහක් වෙන්න...


ඒත් හුමාලයම තමයි ස්වර්ණා....!

ලස්සණ පුළුං රොදවල් වගේ
නිල්පාට ආකාසෙ පුරාම
සුදු තීන්ත ගෑවා වගේ
ඉහිරිලා පැතිරිලා යන වළාකුළු

ඉරේ රස්නෙට වාෂ්ප වෙලා ගිහින්
අඩමානෙට ඝනීභවනය වුනු
මුදු වතුර ස්වර්ණා
හුමාලයම තමයි

නිකංම හුළඟෙ එල්ලිච්ච
හුමාල පැල්ලං ස්වඒණා
ඝනකමක් නැති පැවැත්මක් නැති
එහෙටද මෙහෙටද නැති
පාදමක් නැති හීන

ඒකයි ස්වර්ණා
වලාකුළුවල
ගෙවල් හදන්ඩ බැරි....!


ගිලිහෙන දේ ගිලිහෙනවා ස්වර්ණා...

ගහක් වැවෙන්න
ඒ.ගහේ කොල
කීයක් නම් ගිලිහෙනවාද ස්වර්ණා...?

ලදළු ව මෝදුවෙලා
ඉර එළිය උරාගෙන
විහිදිලා වැඩිලා
අංගාරිකාම්ල බීඳලා
අළුත් අණු හදලා
මහළුවෙලා මැලවිලා
ගිලිහිලා හැලෙන පත්
කීයක් නම් ඇද්ද ස්වර්ණා...

ගහක් අහසට උස්සන
ඒ පුංචි අත් වලට
අහස අල්ලන්න
ලැබෙන්නෙ නෑ නේද?

ගිලිහෙන දේ
ගිලිහෙනවා ස්වර්ණා...


පා වෙන්නෙ මල් පෙති ස්වර්ණා
සමහර විට මල්, 
බොහෝවිට ගිලිහුණු පෙති
ගලන ගඟක නම්
හැඩපාරත් එක්කම
නැවතුණු විලක
නැගෙන රළත් එක්ක
පා වෙන්නෙ මල්පෙති ස්වර්ණා

ගල් එතැනමයි
වැටුණු තැන දියයට
හැංගිලා ඉන්නව නෙවෙයි
නෑ, මලක පෙති ඉහිරුව
වරදකාරී හැඟීමකුත් නෙවෙයි
ගල් ස්වර්ණා,
පා වෙන්නෙ නෑ....!

ගින්දර නිවෙනවා ස්වර්ණා
පහන් දැල්ලක් නෙවෙයි
මහා ලැව් ගින්නක් වුණත්
නිවෙනවා ස්වර්ණා

තෙල් බිඳක් දැවිලා
එළිය විහිදන පහනත්
මහා වනාන්තරයක්
දවාගෙන ගලන ලැව් ගින්නත්
යැපෙන්නේ අම්ලකර
උරාගෙන ස්වර්ණා

අපි කවුරුත් එහෙම නේද?

කටින් පිඹලා පහනක් නිවනවා වගෙම
හුලඟ සැරවෙලා ලැව්ගිනිත් නිවෙනවා තමයි
ඒත් එහෙමයි කියලා
බෝතලේක දාලා වැහුවොත්
ඒත්,
ගින්දර ගිවෙනවා ස්වර්ණා...!
Continue Reading...

Tuesday, July 3, 2018

අපේ මේ මන්දාකිණිය ආදරිය...

ක්ෂිර පථය යැයි කීව ද
මහා ඝනඳුරක විසුරුණ
සියක් බිලියන තාරකා වදුලකි
බිඳු බිඳුව බිඳි එළිය බිඳු මිස
අනවරත ආලෝකයක් නම් නැති
තවත් මන්දාකිණි තිබේ අර
විශ්වයේ සෑම මානයකම
ඉමක් කොනක් නොහැඟෙන ඈත
පැතිර විසිරුණු අඳුර තුල
සියක් බිලියන දස දහස් බිලියන
බිඳු බිඳුව බිඳි එළිය බිඳු රොක්වුන
සත්‍යයය එසේ වූ කල
ආලෝකයම හඹා යනු කිම
සොයන්නට පරම සත්‍යයය
අඳුරෙන් උපන් කිසිවකට
අඳුරම මිස අන් යමක්
කෙලෙසක නම් වේද සත්‍යයය?


Continue Reading...

Sunday, June 24, 2018

විශ්වය කාලය හා ඒකාත්මිකතාවය

අද වෙද්දී ප්‍රචලිත විද්‍යාත්මක මති මතාන්තර වලට අනුව, මුළු මහත් විශ්වයේ පැතිරී විසිරී දිදුලන නොදිදුලන පෙනෙන නොපෙනෙන සියල්ල ඇරඹුනේ සියල්ල කැටිකොට සම්පීඩනය කොට දරා සිටි ගැලපෙන වෙනත් වචනයක් නොමැති කමින්ම ඒකාත්මිකතාවක් යැයි මා සිතන, ඉංග්‍රිසියෙන් singularity යැයි ලියැවෙන යමක මහා පිපුරුමකිනි.

එසේ ඇරඹුණු විශ්වය, තවමත් තවදුරටත් ප්‍රසාරණය වෙමින් පවත්නා බවත්, ඒ ප්‍රසාරණ කාර්යාවලිය අතර තුරත්, බිලියන ගණන් තාරකා මියෙමින් උපදිමින් පවත්නා බවත් විද්‍යාඥයෝ උපකල්පනය කරති.

එහෙම බැළුවාම විශ්වය කියන්නේ, එක විදිහකින් නොනවතින ගිණිකෙලි සංදර්ශනයක් මෙන් යැයි මට සිතෙයි. එක් අහස් වෙඩිල්ලකින් විසිරෙන ගින්දර මල් පිපී නිවී යන්නාහාම තවත් අහස් වෙඩිල්ලක් අහසට නැග පුපුරා අලුත් මල් පුබුදුවයි. මේ ගිණි කෙළිය අවසන් වන්නේ, විශ්වයේ ප්‍රසාරණය අන්තයකට ගොස් නැවත සංකෝචනය වීමට පටන් ගැනීමෙනියි කියති. ඒ සංකෝචනය අවසානයේ නැවත මුළු මහත් විශ්වයම, කතාවට කියන්නා සේ අල්පෙනිති හිසක් තරමේ ඒකාත්මිකතාවයකට ගොනු වෙයි. ඒත් ආයෙත් නැවත පිපිරෙන්නටම විය යුතුමය. එනයින්, අර සැලියේ කකුළුවාත් අපත් පමණක් නොව මේ මහත් විශ්වයේ පැතිර ඇති සියළු ග්‍රහ තාරකාත්, දිය පැසෙන තුරු දිය කෙලින්නෝම වෙති.

මේ මොහොත අතිශයින් වැදගත් වන්නේ ඒ නිසාය. මන්දයත් මේ මොහොත ආපසු කවරාකාරයකින්වත් කොහේ කොතැනකදීවත් නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය නොවන නිසාය. එසේ නිර්මාණය කරන්නට කවරෙකුට හෝ හැකිවන දවසක් පැමිණියද, ඒ මේ මොහොත නම් නොවන්නේමය.

එසේ ප්‍රතිනිර්මාණය කරනු තබා, සිතේ සිතුවිලිවත් නැවත එලෙසින්ම මවා ගත නොහැකි මොහොතවල් අටෝ රාසියකට අපි ජීවිතය යැයි කියමු. අර විශ්වය අැරඹුණාක් මෙන්ම අපේ ජීවිතවලටද ඇරඹුමක් තිබේ. විශ්වය මෙන්ම අපේ ජීවිතත්, හැදී වැඩී නොනවත්වා ප්‍රසාරණය වෙයි. ඒවායේත් අහස පුරා, නොනවැතීම, අහස් වෙඩි පුපුරා එළිය වෙයි.

පුංචි දරුවන්ට හැමදාම පුංචිවුන් වාගේම ඉන්නට පුළුවන් නම් යැයි අපට හිතුණු හිතෙන වාර ගණන නිමක් නැති මුත් උන් කවදාවත් එසේම සිටින්නේ නැත. එසේ සිටිනවා නම් මෙසේ මෙවැනි සටහන් ලියවෙන්නේත් නැත. සෑම මොහොතකම වටිනාකම රැඳී ඇත්තේ නොනැවතී වෙනස් වීම නම් වූ මේ පුංචි රහසේ ය.  මේ ගලායාම තුල වසරකට වරක් අපි අපේ සිත්වලට බලකර සංකෝචනය වී නැවතත් අපේ විශ්වයේ උපතට හැරී බලමු.

ඉතින් අද දවස, අද මේ මොහොතේ මගේ සිතේ මතුවන්නාක් මෙන්ම, එදා මෙදාතුර ඔබේ විශ්වයේ අහස පුරා පිපුණු දිලිසුණු සියලුම ආලෝක බිඳිති වල ආලෝකය විඳින්නටත්, ඒ සතුට මැද සැනසෙන්නටත් තරම් වාසනාවන්ත දවසක් වේවා.

අම්මා, සුබ උපන්දිනයක්.
Continue Reading...

Blogroll

About