Thursday, January 19, 2017

දීපාල්- ගැලරියට ඇහුණේ නැති ගැලරියේ ගායකයා [ සරද සමරසිංහ]

බූන්දියේ උපුටාගැනීමක් - http://www.boondi.lk/article.php?ArtID=5079

දීපාල්- ගැලරියට ඇහුණේ නැති ගැලරියේ ගායකයා
බූන්දි, බදාදා, ජනවාරි 18, 2017 21:34:57

පසුගිය දා දිවි සැරියෙන් සමුගත් දීපාල් සිල්වා නම්වූ ගායකයා ගැන අපේ රටේ මාධ්‍ය තුලින් ඒ හැටි යමක් කථා නොවෙන්නේ අහම්බෙන් හෝ වැරදීමකින් නොවේ. රටේ කලාකරුවන්ගේ ධූරාවලියේ ඔහු වැනි අය ප්‍රබුද්ධ හෝ අප්‍රබුද්ධ පමණක් නොවේ අඩුම වශයෙන් පීචං කැටගරියේවත් ස්ථානගත කරන්නට බොහෝ දෙනා කැමති නැත. රටේ එළිමහන් සංගීත ප්‍රසංග වේදිකාවේ නැතිවම බැරි ගායකයෙක් වී රටේ මහා ජාතියේ ගැලරියට ලැජ්ජාවෙන් අඬන්නට හිතෙන ගැලරි පන්නයේම සින්දු කියපු දීපාල්ගෙ සින්දු අසා කවුරුත් ඇඬුවේ නැත. ඒ වෙනුවට ඒ සින්දු වලින් ගැලරිය පුළුවන් තරම් ආතල් ගත් අතර අවසානයේ දීපාල් ද ඒ ආතල් අතරම සැඟව ගියේය.

ගායකයෙක් නොඑසේනම් කලාකරුවෙක් ලෙස අපේ සමාජය විසින් ස්ථානගත කරන කැටගරියට අයිති වන්නට නම් යමෙක් කළ යුතු ‘ගෙදර වැඩ’ බොහෝ ප්‍රමාණයක් තිබෙයි. ඔහු හෝ ඇය නිර්මාණ නිෂ්පාදනය කළ යුතු අතර ඒවා හුදී ජනයා අතර ඉතා ප්‍රබුද්ධ ලෙස හුවමාරු කරගත යුතුය. මාධ්‍ය හෝ වෙනත් සමාජ අවකාශ වල එම කලා නිෂ්පාදනයට ඉඩක් ලැබෙන්නේ එවිටයි.

දීපාල් සිල්වා හිටියෙ මේ ‘වැදගත්’ ගනුදෙනුවෙන් එළියෙ. ඔහු තනු නිර්මාණය කර නොමැති තරම්. ඒ වෙනුවට ඔහු අනුන්ගේ ජනප්‍රිය තනු වලට වචන එකතු කරලා කොචිචි කරල් වගේ සිංදු හැදුවේය. මේ සිංදු වලට වේදිකාවක් හදල දෙන්න අපේ රටේ සමනල වර්ණ මාධ්‍ය වලට පුළුවන් උනේ නෑ. මොකද මධ්‍යම පන්තියේ වැදගත් සිවිල් සමාජ මාධ්‍යයේ ලිට්මස් පරීක්ෂාවෙන් ඔහු අසමත් වෙලයි හිටියෙ. ඉඳල හිටලා අමාරුවෙන් ඔහුව සමත් කරලා ගීතයක් දෙකක් ගුවන්ගත කරලා දැම්මත් සමස්තයක් වශයෙන් දීපාල් සිල්වා මාධ්‍ය ලෝකය තුල කුස්සියේ මුල්ලකට කරලයි තිබුනේ.

‘ප්‍රසංග වේදිකාව’ කියල උජාරුවෙන් හදුන්වන සංගීත බිස්නස් ගෝරනාඩු ප්‍රසංග තමයි දීපාල් වගේ ‘ගැලරියේ’ යැයි හංවඩු ගසා ඇති කලාකරුවන්ට ජිවත් වෙන්න හුස්ම ටිකක් හොයලා දෙන තැන. සිස්ටම් එක විසින් වට්ටෝරු ගත කරණ ලද ජනතාවකට කන බොන රමණය කිරීම සහ පන්සල් පල්ලි වලට යෑම හැර සමාජ ජිවිතයක් ගැන මෙලෝ අලයක හැගීමක් නැති බොහෝ හුදී ජනයා තමන්ගේ ‘සමාජ ජිවිත විනෝදය’ හොයාගන්නේ ප්‍රසංග වේදිකා වටා රැය පහන් කරමින්.

දීපාල් සිල්වාගේ ගීත සමාජගත නොවී ඒවා ගැලරිගත වීම නිසා ඔහු ප්‍රසංග වේදිකාවේ ගායකයෙක් වෙනවා. ප්‍රසංග වේදිකා ආතල් වෙලඳපොලේ සුරතාන්තය එළඹෙන පැයේ වේදිකාව මතට ගොඩවදින දීපාල්ගෙ ආතල් ජනතාවට හෙමින් සීරුවේ වචන වලින් ටොකු අනිනවා. දෙමළාගේ ප්‍රශ්ණය අමු සිංහලෙන්ම සිංහලයා ඉදිරියේ එළියට දානවා. අවාසනවකට වගේ ගැලරියේ සිංහලයාට ඒවා ඇහෙන්නේ නෑ. ‘ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නේ පිස්සු’ කියල දීපාල් කියනකොට ගැලරියේ සිට රජගෙදර දක්වා ඔක්කොම ‘බක බක ගා’ හිනා වෙමින් ගීතයට පාද ඇල්ලුවේ ‘අපිනම් ඔය කියන රටේ නෙමෙයි’ කියන්නා සේය.

නගර සභාවේ ලොරියේ වැඩකළ සුවඳරත්න විශ්‍රාම ගියා
අවුරුදු විස්සක ටෙම්පරියේම හිද කුණු ලොරියේම රස්සාව කළා


මේ වගේ ගීත ප්‍රහාර වලින් දීපාල් දමා ගහනකොට ඒවාවල ගීත සාහිත්‍යය නැති නිසා අධිපතිවාදී මාධ්‍යයට ඒවා අහුවෙන්නේ නෑ. ඒ නිසා ඒවා ගැලරිය තුල අතුරුදහන් වෙන අතර ඒවා අහුවෙන්නේ සුවඳරත්නලාගේම ‘ආතල් කලාපයට’ පමණයි.

තීරණාත්මක ලෙස දෙමළාව පරාජය කිරීමෙන් අනතුරුව හන්දියක් හන්දියක් ගානේ කිරිබත් කෑමට තරම් බයාදු ලෙස සහාසික උණු ජනතාවක් ඉන්න රටක, එම සහාසික කම් නිර්මාණශීලි ලෙස යළි යළිත් ප්‍රතිනිර්මාණය කර ගනිමින් තබාගැනීමට සමත් මාධ්‍ය - දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඇති ‘රසික සමාජයකට’ දීපාල් සිල්වා ඇවිත් ඉතා කර්කෂ සංගීත බසකින් මෙසේ ගැයුවේය.

ආනන්ද භවන් එකට ඇවිත් තොසේ ගිලිනවා
එළියට ඇවිදින් යාපනේ දෙමලාට බණිනවා


කළු ජූලියත් සමග ඉතා සංවිධානාත්මකව දෙමළාව මහා සමාජයෙන් එළවා දැමීම නිසා ඔවුන් තුල ඇති වූ කම්පනය සහ මේ ක්‍රියාවලිය හා සම්බන්ධ ‘ගැලරියේ මිනිසුන්ගේ’ උභතෝකෝටිකය ඔහු තමාට සුපුරුදු රළු භාෂාවෙන්ම ඉදිරිපත් කළේය. තමාගේ කඩය ගිනිගත් පසු පදික වෙළෙන්ඳෙක් බවට පත්වූ දමිළ ව්‍යාපාරිකයෙක් ගැන ඔහු කියන්නේ මෙහෙමයි.

කන්න නැතුව හරි එකතු කරනවා - සවු හැලියට මම වැඳලා කියනවා
මෙතනම මම බිල්ඩිමක් ගහනවා - ආයෙත් මම මුදලාලිම වෙනවා
මටම ගහපු අය ළඟට ඇවිල්ලා - ආයෙත් මට මුදලාලි කියනවා
ලජ්ජා නැතුව මුන් ආයෙත් මට මුදලාලි කියනවා 


සිංහල ජාතිකවාදී මතවාදයට නිය පිටකින් හරි අභියෝගයක් වෙනවා දැක්කොත් මහ ජාතියේ සංඝ-මාධ්‍ය-දේශපාලන බලකායෙන් තැන නොතැන බලන්නේ නැතිව ‘ඕල් අවුට්’ වර්ගයේ ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ලවෙන හැටි පහුගිය කාලයේ සමාජය අත්දුටු සුලබ අත්දැකීමක්. එහෙත් දිපාල් නම් ඒවගේ අකරතැබ්බයන් වලට පත්වුණු බවක් නම් අප අසා නැත. ඔහුගේ ගනුදෙනුව තිබ්බේ ගැලරියේ සමාජය සමග. ඒ සමාජයේ තියෙන්නේ වෙනම නීති රීති. මේ වෙනම නීති රීති ඉවෙන් මෙන් හඳුනාගැනීමේ හැකියාවක් දිපාල්ට තිබෙන්නට ඇති. ගැලරියෙන් එහා තමාගේ සීමාවන් දුටු ඔහු සමාජය අමුවෙන්ම විවේචනය කිරීමෙන් ලබාගත් ‘සිවිල් බලය’ පුළුවන් තරම් ටොෆි සිගරට් වෙළෙන්ඳන්ට විකුණමින් ගතමනාවක් හොයාගන්න යහසුළු උනේ තමන් විවේචනය කරන ක්‍රමයේ ‘කපටි ගොදුරක්’ බවට තමන් ද පත්වී ඇති බව නොකියා කියමින්.

මෑත කාලයේ දීපාල් සිල්වා ජනප්‍රියත්වයට පත්වුනේ ‘පොඩි ළමයා’ යන අන්වර්ථ නාමයෙන්. එයට හේතු උනේ ගංජා නොහොත් ‘මල්’ ගැන ඔහු ප්‍රසංග වේදිකාවේ ගායනා කරපු ගීතයක්. 'පොඩි ළමයා' සංකල්පය දිපාල්ට හැම අතින්ම සම්බන්ධයි. ඔහුගේ ගීත පොඩි ළමයෙකුගේ පෝතක වැඩ ලෙස සලකා සමාජයේ අධිපතිවාදී මාධ්‍ය සංස්කෘතිකයෙන් ඔහුව එළියට කර තැබෙයි. ඊළඟට ඔහු පීඩිත දෙමළාගේ සහ මුස්ලිම් මිනිසාගේ ප්‍රශ්ණ අමුවෙන්ම මහා ජාතියේ පීඩිතයන්ගෙ ගැලරිය හමුවේ ගයන විට ඔවුහු පුංචි ළමුන් සේ ඒ ගීත වලට ‘රැප් ඩාන්ස්’ දමති. අවසානයේ ඔහුත් පුංචි ළමයෙක් බවට පත්වී ක්‍රමය විසින් සමාජය මත ඇති කරන ප්‍රශ්ණ වල ගැලරි ප්‍රකාශයෙකු බවට පත්වී ළමා විනෝදයක කොටස්කාරයෙකු බවට පත්වෙයි.

හන්දි ගානේ කිරිබත් කෑම නිසා අමන්දානන්දයට පත්ව ඇති මහා ජාතික ගැලරියේ ආතල් නිර්මාණය කිරීමේ සහ ආතල් කැඩීමේ සීමාවන් හොදින් අවබෝධ කරගෙන සිටී දීපාල් සිල්වා, තමන් මුල් කාලයේ ගැයූ මෙවැනි ගීත කිසි දිනක ප්‍රසංග වේදිකාවේ ගායනා නොකිරීමට ද වගබලා ගත්තේය. පහත දැක්වෙන්නේ එවන් ගීතයක පදමාලාවක්.

මුංඇට කන්ජි - මික්ෂර් කන්ජි
මික්ෂර් කන්ජි - ලාබයි සවු කන්ජි

අසු තුනේ මගේ කඩවල් සේරම
කලබල කාරයෝ කුඩු කෙරුවා
මැනේජර් මගේ මල්ලිගේ පුතාට
හොදටම ගුටි දී මැරුවා
අනෙක් නෑයෝ ටික වීසා හදාගෙන
එංගලන්තයට පැනල ගියා
කන්ජි පුරෝගෙන කරත්තේ දාගෙන
කන්ජි පුරෝගෙන මං ආවා

කන්න නැතුව හරි එකතු කරනවා
සවු හැලියට මම වැඳලා කියනවා
මෙතනම මම බිල්ඩිමක් ගහනවා
ආයෙත් මම මුදලාලිම වෙනවා

මටම ගහපු අය ළඟට ඇවිල්ලා
ආයෙත් මට මුදලාලි කියනවා
ලජ්ජා නැතුව මුන් ආයෙත් මට මුදලාලි කියනවා

යාපනේ තම්බි මොකද කරනවා
කොලොම්බු තම්බි පරිප්පු කනවා
තරුණ කොල්ලෝ ටික නිකං මැරෙනවා
කවදද අප්පා සාමය එනවා

ඉස්සර වාගේ බසෙක නැගිලා
යාපනේ යන්නට ආස හිතෙනවා
ආඩවනේ මුළු ලංකාවට ශාමය ඕනෑ






Continue Reading...

සමනලුන්ට සමාවෙන්න....!


තබා මුදු පා සිනිඳු මල් පෙති මත රැඳී මොහොතක්
රොන් සුණුද සිඹ මල් පැණිද රස කර අසයි රහසක්

"පෙර දිනක දුර ඔබට මතකද
මේ වැනිම මොහොතක්
සමනලෙක් විත් මෙහෙම දවසක
ඇහුවා ද රහසක්?"

"ඉගිලුනත් නිල් අහස් තලයේ
සුළං රැළි මත දැවටිලා
ජීවිතේ එක දිනක් වත් නෑ
මගේ අම්මා දැක බලා"

"මගේ අම්මා ඇවිත් දවසක
මේ ලෙසම විමසන්නැතී
මතක නම් ඒ දවස ඔබ ලඟ
අම්මගේ මව් සුවඳැතී" 

- සමනල්ලු සුදුසු ගසක පත් මත බිත්තර රඳවා ඉගිල යනවා මිස දරුවන් දුක සැප නොබලති. බොහෝ සමනල වර්ගවල පැටවුන් දළඹු විය ඉක්මවා සමනලුන් බවට පත්වන අවධිය වන විට උන්ගේ මාපියන් මියගොස්ය

ජනවාරි 19, 2017

Continue Reading...

Sunday, January 15, 2017

ප්‍රිය දර්ශනී



මට අවුරුදු හත අට වූ කාලේ අපේ ගෙදරට මිටි කරගත් පුංචි රෝසපාට ඇඟිලි අස්සේ ලස්සණ හා ප්‍රීතිමත් වූ බොහෝ දේ හංගාගෙන පුංචි දේව දූතියක් ආවාය.

අපේ ගෙදර ළමයින් හතර දෙනාම මුලින්ම නිදාගත් සිඟිති කොටු ඇඳ අළුතෙන් රෝසපාට තීන්ත ගා අළුත් කර, අළුත්  රෝසපාට මදුරු දැලක් එල්ලා තිබුණි. එතෙක් ඒ ඇඳ අයිතිව සිටි ලොකු නංගීට ලොකු කොටු ඇඳ අයිති වුනු අතර, මටත් අයියාටත් ඉස්සරහ කාමරයේ ඇඳන් දෙකක් සින්නක්කර ලැබුණි. ඉතින් ගෙදර පුරාම ආයෙත් බබා සුවඳ විය. මීගමුවේ රෝහලක උපන් හෙයින් අපේ අම්මාට මීගමු අළුවා කෑල්ල වූ මේ පුංචිම පුංචි කෙසඟ කෙල්ල නාවන වෙලාවට අත් උදව් කාරයා වූයේ මමය.

කවදා කෙලෙස මතක් කලත් ආදරණීය සතුටක් සමගම මතක් වෙන අපේ පුංචි නංගී ගැන මගේ මුල්ම මතකය එහෙමය. ඒ පුංචි රෝසපාට ඇඟිලි වල ඈ සඟවාගෙන පැමිණි ලස්සණ හා ප්‍රීතිමත් වූ බොහෝ දේ මගේ ළමා කාලය පුරාත් අද දවස පුරාත් විසිරී විහිදී තිබේ.

ඕ එදත් අදත් කවදාටත් ප්‍රිය දර්ශනී ම වුවා ය. අපේ මඟුල් දවසේ දෙවැනි මනාලිය වූ ඇගේ මේ මුහුණ, රටින් පිටවී පැමිණි දිනවල මා රැගෙන ආ මුහුණයි. ඒ පැමිණ දශක දෙකකට පසු දෙදාස් ගණන්වල ගිම්හාන සවසක ලියවුණු පහත පද ටික අදත් හැඟුම්බරව මසිතට දැනෙයි.

සුබ උපන් දිනයක් නංගී.



ජනවාරි 16, 2017









Continue Reading...

Wednesday, January 11, 2017

හිස් හිස් [සන්නස්ගල ගේ මල්බර දෙරණ]



මතක හැටියට එක් දහස් නවසිය හැත්තෑ ගණන් මුල අට වෙනියේ නවවෙනි යේ උගන්නා කාලයේ අපේ බාප්පාගේ පත පොත අත පත ගෑමේ අතුරු ඵලයක් ලෙස මා අතට පත්වූ සිරි සීවලී හාමුදුරුවන්ගේ සිංහල ධම්මපදයේ පිටපතක් අදටත් මගේ අත දිග හරියේ ගැවසෙයි. මේ පොත් පිංච මෙතෙක් කලක් රැක බලාගෙන අතපත ගාන්නට 'වචනයක්' කියා සිරිසීවලී හාමුදුරුවන් එයට ලියන පෙරවදනේ වචන ටිකක් වඩාත් හේතු වූයේයි මම සිතමි.

"උපසම්පදා වෙද් දී සාමණේරවරුන්ට පාඩම් තිබිය යුතු බණ දහම් වලට ද ධම්මපදය ඇතුලත්ය. මට වයස දොළහ වෙද්දී මාගේ ආචාර්ය පාදයෝ ධම්මපදය පාඩම් කර වූහ. ඒ කාලයේ මට ඒ ගැන දැනුම් තේරුම් නැති විය. ඒ නිසා "ධම්මපදය පාඩම් කරවීම සඳහා මට බල කරන්නේ මන්ද?" යි දිනක් මම උන්වහන්සේගෙන් ඇසීමි.

"ඔය ධම්මපදේ තම යි බුදු බණ පිඬ! ඔය පොත පාඩම් තියෙනවා නම් වෙන මොකවත් ඕනැ නෑ! තමුසේ දැනමුතු උණා ම ඔය පොතෙන් තම යි බණට රජෙක් වෙන්නේ! උප සම්පදාවටත් ධම්මපදේ ඕනෑ කරනවා. උපසම්පදා වෙන දවසට තමුසේ ඔය පොතේ වර්ග විසි හය ම පාඩම් දෙන්න ඕනෑ!" යනුවෙන් ආචාර්ය පාදයෝ මට කරුණු පැහැදිලි කර දුන්හ."

පහු කලක දෙදාස් එකේදී දෙකේදී පමණ ලියවුණු පද වැලක් 'හිස් හිස්' වුණේ ත් මේ පුංචි පොත් පිංච නිසාමයි.



මේ ටික මෙහෙම ආපහු හිතට ආවේ පහුගිය මල්බර දෙරණක උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල හා සංඛ අමරජිත් අතර වූ සංවාද සටහන යූ ටියුබ් සබැඳියක් හරහා නිවී හැනහිල්ලේ එහා මෙහා ඇද ඇද අහන්නට බලන්නට අවකාශයක් ලැබුණු වෙලාවෙියි.

අවුරුද්ද අැරඹෙන මුල් සතියේ දෙදාස් දාහතේදී "අපි ලඟා කරගත යුතු සහ බැහැර කරගත යුතු" දේ ගැන කථා කරන සාකච්ඡාවක් වුණත්, දහ දොලොස් වතාවක්, නිෂ්පාදක වරයා 'මාතෘකාවට එන්න' 'මාතෘකාවට එන්න' කියමින් ඉල්ලනවායි කිව්වත්, ඇහුණු ප්‍රශ්න හා ලැබුණු උත්තර එක අතකින් උපුල් ශාන්ත මතු කරන්නට, හුවා දක්වන්නට උත්සාහ කල කරුණු කාරනා වඩාත් හොඳින් පැහැදිලි කලායි මට සිතෙයි.

මට හිතෙන හැටියට අද දවසේ මෙවැනි සංවාදයකට, විශේෂයෙන් ආරාධිතයා පෙන්වා ප්‍රශ්න විචාරකයා හඳුන්වා දෙන ජාතියේ සංවාදයකට, බුදුන් වහන්සේ හෝ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පැමිණියත් වඩාත් වැදගත් ප්‍රශ්න වන්නේ, අනේ පිඬු සිටාණන් ජේතවනාරාමය දන් දීමේ ගනුදෙනුව හෝ කානා නුවර වයින් කල වතුර වලින් ඉතුරු එව්වා බාර් එකකට වික්කා ද වැනි ප්‍රශ්නම වන්නේය. අප ජීවත්වන්නේ අදහස් හෝ දැණුම මූලික වූ සමාජයකය යන මතය සීයට දෙසීයක දුර්මතයකි. නොඑසේ නම් දැණුම හා අදහස් යනු කුමක්දැයි අවබෝධ කර ගැනීමට තරම් දැනුමක් ඇත්තෝ ලංකාවේ මාධ්‍යවල නැත්තේ විය යුතුය.

අතහැරිය යුතු දේවල් ගැන කතා කරන සන්නස්ගල එක් තැනක දී අද සමාජ යථාර්ථය හුවා දක්වමින්, "බුදුන් වහන්සේ සියළු දේවල් අත ඇරපු බෝධි රුක්ෂය පාමුල සියළු දේවල් දෙන්ඩ කියල ප්‍රාර්ථනා කරන" බව සඳහන් කරයි. මේ සරල ප්‍රකාශය බොහෝ දේ සම්පිණ්ඩනය කරන්නේයි මම සිතමි. වඩාත් සිත කලකිරෙන කාරණය වන්නේ, මෙසේ කරන්නේ බුදුන් දෙසූ සත්‍යය නිර්මලව රකින්නාවූ දේශයේ, ඒ කාරණයසඳහාම නොයෙක් අයුරින් සථප වන්නාවූ ජනතාවක් විසින්ම වීමය.

ධර්මය වනාහී දැණුමයි. දැණුම වනාහි අවබෝධයෙන් ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගත යුතු දෙයක්ම මිස, විශ්වාසයෙන් හෝ ඇදහීමෙන් සුරැකිය යුත්තක් නොවේ. අවබෝධය හා ප්‍රත්‍යක්ෂය යන වචන අහලකවත් විශ්වාසය හෝ ඇදහීම තිබිය හැකි නොවේ. අවබෝධය නිරතුරුවම අවබෝධ කරගත් දෑ පවා ප්‍රශ්න කරයි. අවබෝධයේ ගැඹුර මැනෙන්නේ ඒ ප්‍රශ්න කිරීම තුලිනි.

ඉතින් අප බැහැර කළ යුතු දේ අවබෝධයෙන් බැහැර කරන්නේ නම් ලඟා කරගත යුතු දේ නිරණුමානයෙන්ම අමුතු වෙහෙසක් නොවීම ලඟාවෙයි. අවබෝධයෙන් බැහැර කරගත හැකි බොහෝ දේ මේ කතාබහ තුල තිබෙයි. ඒ අවබෝධය අවබෝධයක්ම මිස, සන්නා කියන දේ විශ්වාස කිරීමවත්, සංඛ කියන දේ ඇදහීමවත් නොකර ගැනීමේ අවබෝධය ඇතිකර ගැනීමත් අපේම වගකීමක් වෙයි.



මල්බර දෙරණ - 1 https://www.youtube.com/watch?v=0MeHn6lz6k4


මල්බර දෙරණ - 2 https://www.youtube.com/watch?v=Uqi9Mk2i2Ww


මල්බර දෙරණ - 3 https://www.youtube.com/watch?v=7NDEZnLEdmA
Continue Reading...

Sunday, January 8, 2017

වෙනස් නොවන අකුරු [බාල්දිය සහ වාල්දිය ]



බාල්දිය සහ වාල්දිය
බූන්දි, බදාදා, ජුනි 3, 2009 22:24:13
ලසන්ත වික්‍රමතුංග අපේ කටට හුරු බාසාවෙන් කියනවා නම් නොම්මර එකේ බාල්දි කාරයෙකි. ලසන්ත බාල්දි දැම්මේ පුංචි අප්පුහාමිලාට නොව මහජනතාවටය. මෙතැන්දී මහජනතාව කියා අදහස් වන්නේ මහාම මහා ජනතාව මිස, පාරතොටේ පයින් යන සිල්ලර මිනිස්සු නොවෙති.
කෙසේ නමුත් මේ බාල්දි දැමිල්ල එක්තරා අන්දමක වාල්දි දැමිල්ලක් ලෙස දැක අඳුනාගත් කට්ටියක් පහුගිය දවසක ලසන්තට වැඩක් දුන්හ.

කරත්ත රෝදය ගොනා පස්සේ එන්නේ ගොනා කරත්තයට බැඳ තියේනම් පමණකි. අත් කරත්ත වලනම් ගොනා යන්නේ බොහෝවිට රෝදයට පසුපසිනි. ධර්මයේ එන කර්මයට අනුකූලවම මේ වැඩේ සිද්ධ උනාද නැද්ද කියා බොහෝමයක් පොදු ජනතා හිත්වල මේ නිසා යම් යම් කහටවල් තිබේ.

ටිකක් ඈත හිඳ බැළුවාම, ලසන්ත යනුත් මහ’ජනතා පුත්‍රයෙක් හෝ උන්ගේම නෑදෑයෙක් මිස, පොදු ජනතාව හෝ සිල්ලර මිනිසුන් අතරම ගැවසුණු කෙනෙක් කියා හිතන්නට සාධක අඩුයැයි හිතේ. එහෙම හිතුවාම මේකත් එක්තරා විදිහක මණ්ඩලේ කචල් එකක් කියා නොහිතන අයත් නැත්තේම නැති වග දහ අතේ මොරදෙන ලවුස් ස්පීකර් වලට කන් දෙන විට හැෙඟයි.

රබර් බට වාගේ නැවෙන ලපටි උඩ අතුවල සෙල්ලං කරන්නේ රිලව් මිස ඔරං ඔටන් ලා නොවෙන බව කාටවත් ඉලේට ඇ ඟිල්ලෙන් ඇන කියා දෙන්නට ඕනෑ කමක් නැත. මෙවන් පිරිස් බොහොමයක් ලසන්තගේ මලගමේ දීත් සෙල්ලම් පෙන්නූ හැටි පෙණුනි. සමහර බෑන් චූන් කාරයින් නම් මේ මල ගෙදරත් පිම්බේ ම ඟුල් අවමඟුල් නොබලා ඒ අය කවදත් පිඹින පපර නලා හා පපර චූන් ම පමණකි. නොදන්නා දේ කරන්න යනවාට වඩා තමුන්ට පුළුවන් දේ කර කර බාගෙන ඉන්නා එකත් අගේ නොකල යුතුම දෙයක් නොවේ. එසේ වුණත් සියළු කාරණා එකතු කර සලකා බලන විට මේ කිසි දෙයක්, අත්තඩියේ මහ පාරක් මැද මහ දවාලේ සිදුවූ ලසන්තගේ ඝාතනයත් ඇතුළුව, අපේ රටේ සිදුවෙන්නට බැරි අමුතු දේවල් ය කියාත් හිතෙන්නේ නැත.

අපේ බොහෝ දෙනෙකුට සදාචාරයත් ශිෂ්ඨාචාරයත් සාධාරණයත් අසාධාරණයත් මතක් වෙන්නේ තමුන්ගේම ඔළුවලට කපුටු වර්චස් ටිකක් හෝ වැටුණාට පසුවයි. තමුන්ගේ ජනේලයෙන් වීසි කරන ඉඳුල් වතුර ටික ඇඟට වැදුන එකා ගේ ගෝරනාඩුවට උඩින්, ඉඳුල් විතරක් නොව පැහැරූ මලපහත් තමුන්ට ඕනෑ විදිහට විසි කිරීමට තමුන්ට ඇති අයිතිය ගැන කතා කරන්නට තරම් උගුරු දඬු හයිය හත්තිය ඇති කම අපේ ජන්මයෙන් ම අපට උරුම වී ඇත.

මේ සිද්ධිය, පුංචි පන්තිවල හිට වාද විවාද මාතෘකාවක් වන පෑනද කඩුවද කතාවේම කොටහක් ලෙසත් අපට පෙන්වන නාටක කාරයෝත් සිටිති. කඩු ගත්තෝත්, පෑන් ගත්තෝත්, කඩුව එක අතකිනුත් පෑන අනෙක් අතිනුත් ගත්තෝත් ආදි නානා විධ නළු නිළියෝ මේ විවාදයෙන් දිනුවේ කවුද කියාත් විවාද කරති.

මිනිහෙක් මරා දැමීම, අමු අමුවේ, මහ දවාලේ, වෙඩි තියා පමණක් නොව, කෑලි කෑලි කර, කපා කොටා මරා දැමීම, හිස ගසා පැල ඉනි වැටේ රඳවා මරා දැමීම, ලයිට් කණුවේ එල්ලා වෙඩි තියා මරා දැමීම, අත පය බැඳ නොමරා මරා ගඟේ පාකර යැවීම මෙන්ම, ටයර් සෑයක ආදාහනය කොට මරා දැමීම ආදි මෙකී නොකී අනේක විධ මරා දැමිලි අපේ රටේ මෑත ඉතිහාසය තුල ඇති පදම් ඇත. මිනිහෙක් කීවාට, මෙහෙම මැරුණ උන්ට ස්ත්‍රී පුරුෂ ලමා ලපටි බාල මහළු ආදී කිසිම බේදයක් බලපෑවේ නැත. රොබට් නොක්ස් ගේ අයිලන්ඩ් සිලෝන් හි විස්තර වෙන රාජ දඬුවම් වල කෘරත්වය ගැනත්, ඇහැලේපොල පවුලට ලැබුණු වද හිංසා ගැනත් කියවා ඇඟ කිලිපොලවා ගත් යුගයකින් පසු ඒ අත්දැකීම් ඇස් පනා පිට විඳින්නට අපේ රටේ පරම්පරා දෙක තුනකටම වාසනාව ලැබී තිබේ. කවුරු කොහොම හිතන්නට උත්සාහ කලත්, කවුරු කොහොම අඟවන්නට උත්සාහ කලත් හිතා බැළුවාම හිතෙන්නේ මෙවන් තැනක් නම් නැත්තේය වෙන කොහේවත් කියලාමය.

ලසන්ත මිනී මරුවෙක් නොවේ. ලසන්ත, හරි වැරදි කෙසේ වෙතත්, යමක් කල එකෙකි. එමෙන්ම කරපු වැඩේ රිදෙන තැන්වලට රිදෙන්නම කල එකෙක් කියා වෙච්චි දේ වලින් පෙනෙයි. ප්‍රශ්න කිරීම වනාහි අපේ සංස්කෘතියට නොගැලපෙනම ගතිගුණයකි. සාධාරණය අසාධාරණය, විශේෂයෙන්ම තමුන්ට කිසිම පල ප්‍රයෝජනයක් ලාබයක් අලාබයක් නැති දෙයක සාධාරණය අසාධාරණය කතා කිරීම නම් කල නොයුතුම දෙයකි. ඒකත් එක එල්ලේ උණු උණුවේ පදමට පැණිකර කීම නම් කවදාහෝ පසුපස්සේ එන පාපකර්මයක්මය.

මේ තරම් දේවල් ලියන්නට හිතුනේ ලසන්ත අවසන් වතාවට ලිව්වාය කියන කතුවැකියේ කොටස් කීපයක් තේරුම් ගන්නට උත්සාහ කල පසුවයි.

“Every newspaper has its angle, and we do not hide the fact that we have ours. Our commitment is to see Sri Lanka as a transparent, secular, liberal democracy. Think about those words, for they each has profound meaning.
Transparent because government must be openly accountable to the people and never abuse their trust. Secular because in a multi-ethnic and multi-cultural society such as ours, secularism offers the only common ground by which we might all be united. Liberal because we recognise that all human beings are created different, and we need to accept others for what they are and not what we would like them to be. And democratic... well, if you need me to explain why that is important, you’d best stop buying this paper.”
-(2009 ජනවාරි 11දා සන්ඩේ ලීඩර් කතුවැකියෙන්)

''සෑම පුවත් පතකටම ස්වකීය වූ අරමුණක් ඇත. අපටත් එසේම බව අපි නොසඟවා කියමු. අපේ කැපවීම අපේ රට විවෘත, ඓහික, මධ්‍යස්ථ හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මගකට එළඹෙනු දැකීමයි. මේ වදන් එක එක ගැන සිතන්න. ඒ එක එකක් තුල පෘතුල අර්ථයන් ගැබ්ව තිබේ.
රජය රටේ ජනතාවට අවංකව වගකිවයුතු නිසාත් හා ජනතාව රජය කෙරෙහි තබන විශ්වාසයෙන් රජය අයුතු ඵල නොගතයුතුත් නිසා, විවෘතකම හෝ පාරදෘශ්‍යත්වය අත්‍යවශ්‍යය. අපේ රට වැනි, බහු වාර්ගික හා බහු සංස්කෘතික සමාජයක ඒකීය බව රැකගත හැකි එකම පොදු ස්ථාවරය වන්නේ ඓහිකත්වය බැවින් අපි ඓහිකවාදී විය යුතුද වෙමු. අපේ ඕනෑ එපාකම් අනුව අනෙකා හැඩගැසීම පසෙකලා එකිනෙකාගේ අනන්‍යතාවයන් ඒ ලෙසින්ම පිළිගන්නා බැවින් අපි මධ්‍යස්ථ විය යුතුද වෙමු. එමෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීත්වයත් අත්‍යවශ්‍යය. ඒ මන්දැයි මමම ඔබට පහදා දිය යුතුයැයි ඔබට සිතේ නම්, ඔබ මේ පුවත් පත මිලදී නොගැනීම වඩාත් හොඳය.''

කුමන හෝ පද්ධතියක් යම් අවස්ථාවක හෝ තලයක සිට තවත් තලයකට සංක්‍රමණය වීම අප්‍රමාණවූ මංපෙත් ඔස්සේ සිදුවිය හැකිය. අවසානයේ වැදගත් වන්නේ අවසාන ඵලය මිස මාර්ගය නොවේ. එනමුදු, ඒ වෙනස සඳහා වැයවන්නාවු කාලයත් පිරිවැයත් දෙකම, මාර්ගය මත රඳා පවත්නේය.


http://www.boondi.lk/article.php?ArtID=696 

මේ ලියවිල්ලට එකතු කරන්නට දෙයක් නැත. සිංදු කියන අය තවමත් සිංදු කියති. වා කියන්නේ එන්නටය. බා කියන්නේත් එන්නටය. බා බා කියා හාල් ඇට දැමීමත් රැලේ පොරකා ඇවිත් ඒවා ඇහි‌ඳීමත් තවමත් ඉතින් එහෙමමය. (ජනවාරි 8, 2017)
Continue Reading...

Thursday, January 5, 2017

හේමන්ත දම් පොකුරු



රතෙන් රත් පෑ වූ
නෙතින් නෙත නෙක දෑ ලිවූ
හේමන්ත දම් පොකුරු
හිම කතර තනි වූ
හිමෙන් හිස
මල් ඔටුණු රැඳවූ....

වසන්තය පුරාවට
අතු පතර සඟවාන
පිපුණු මල් පෙති රකින
හේමන්ත සීතලට
පත් හලන ඵල දරන

පත් නොමැති රිකිලි අග
රත් පොකුරු දිලෙන සඳ
උණු හිමෙන් වැසුණු බිම
සැඟව නිදි වසන්තය

මල් පිපුණි දැයි නොදැන
ඈත ගිය විහඟුනට
එන්න එන්නැයි කියා
දුරුත්තේ මොරගසන

විහඟ තුඩගක නොරැඳි
වස්සාන වැස්සට හැලෙන
රත් පෑය ඉගිල ගොස්
නිල් කළුව මැලව යන

ඒත් හිම මල් පැළඳ
රත් වනින් සිනා‍සෙන
අඳුරු හේමන්තයට
හාදු දෙන රත් අදර

හේමන්ත දම් පොකුරු
හිම කතර තනි වූ
හිමෙන් හිස
මල් ඔටුණු රැඳවූ....

[ ජනවාරි 5, 2017]

Continue Reading...

Sunday, January 1, 2017

කවි බූන්දි | ප්‍රේමය - [රන්සිරිමල් ප්‍රනාන්දු]

වසරින් වසර පහුවුනත් කාලය
සිතුවම් තිබේ අව පැහැ නොගැන්වෙන
සිතිවිලි තිබේ බොඳ නොවන නොගිලිහෙන
නැවත නැවතත් දිදුල් දෙන එළිය වන...



ප්‍රේමය

බූන්දි, බදාදා, නොවැම්බර් 26, 2014 23:54:47
සූර්යයා තුළ ශක්තිය නිපදවෙන්නේ අධි උෂ්ණත්වයක් හා පීඩනයක් යටතේ ජලකර න්‍යෂ්ඨි හීලියම් බවට විලයනය වීමෙනි.

දැවී හළුවී නැසී මිස
කිසි දිනක දෝතට
තුරුළු කර ගත නොහෙන
සදාකාලික අග්නි ජාලාවකිය
බුර බුරා දැල්වෙන

මිරිකා තලා පාස්සා
ගිනියම් වූ ජලකර න්‍යෂ්ඨි
මුදා හැර ගිනි
ඇවිලි ඇවිලී දැවෙන
ඉමක් නැති හිස් කමක
ඉඩක් නැති ප්‍රේමයකි
සලකුණක් සටහනක් නැති
කක්ෂයක හරි මැද…
තනිව නැවතී සිටින

නිල්වනින් වියන් බැඳ
හරිතයෙන් පාවාඩ අතුරා
පුබුදුවා මල් කැකුළු
විහිදුවා සුවඳ පැන්
වසන්තය වැඩමවන

සසලවා සයුරු දිය
විසිරුවා පෙණ පොඩිති
තනා පා කර මේ කුළු
දවටා සුළං රැළි අග
වස්සාන වැසි වස්සන

කහ පාට රතු පාට කර
මල් හැලී හැදුණු ඵල
රත්තරන් සායමෙන්
කරල් බර ගොයමත් පාට කර
විහඟ තුඩු අග සොඳුරු ගී සර තබන

දැවී හළුවී නැසී මිස
කිසි දිනක දෝතට
තුරුළු කර ගත නොහෙන
සදාකාලික අග්නි ජාලාවකිය
බුර බුරා දැල්වෙන
සලකුණක් සටහනක් නැති
කක්ෂයක හරි මැද
තනිව නැවතී සිටින
ඉමක් නැති හිස් කමක
ඉඩක් නැති ප්‍රේමය 


http://www.boondi.lk/article.php?ArtID=4479 
Continue Reading...

Wednesday, December 28, 2016

මයි ලව්ලි ඩාලිං කුමුදු [මහ ගෙදර ඇත්තෝ ]



ඔයා නැතුව
හරිම හරීම පාළුයි
චූටියන් දෙන්නා
මතක් වෙද්දි නම්
වෙලාවකට I feel like
Run and catch a plane


බෑනේ ඉතින් කරන්න ඔව්වා
හිතුණ තරමටම ඔහොම

How is your mother in law
Getting enough
බණ දහම්?
මං කිව්වනේ ඔයාට ඕක
මට ලියපු ගමන්
අනේ ඩාලිං
නිමල් පොලිෂ් කෙනෙක් උණත්
අම්ම තාම ගමේ අම්මණ්ඩිනේ

ඩැඩීත් කිව්වා ඔයා නම්
ඕනෙ නැති කරදරයක්
කරගන්නෙ කියල
මිසිස් වීරසේකර
මෙහෙ ඇවිල්ලත්
අපට හරියට
අහගන්න උනානේ

ඒත් මයි ඩාලිං
You have to be patient
Marriage life is
Like that putha

‍ඩැඩී කියනවා
අද හෙටම‍
අපිත් ඔහෙ සති දෙකකට විතර
යන්න පුළුවන් නම්
හොඳයි කියල
එතකොට පුළුවනිනේ
මිසිස් වීරසේකරවත්
තියන්න ටිකක්
Occupy කරලා

එයා කොහොමටත්
ඩැඩීට ටිකක්
Respectful නේ....

However my darling
All depends on
Which way
The election will turn
Daddy will find a way
To hang on for sure
But he cannot get
Any leave right now


ඕක තමයි ඉතින්
රස්සාවල් කර කර
බිස්නසුත් කරන එකේ
ලොකූම පාඩුව
No time for home
No time for kids

No putha I am not
Complaining again
No matter what
He did a lot
For your trip
 


නිමල් උනත් අප් දෙයාර්
බිකෝස් ඔෆ් හිම් නේ...

නිමල් ගේ බ්‍රදර්
ගැමුණු came here
To meet wijedasa
They are looking for a
Servent girl no…
It is not like those days anymore
All estate people
Are in those unions


අපේ ගවර්න්මන්ට්ස් වල
වැරැද්දනෙ ඉතින්
They should have kept
These people
At their levels
At the end we all suffer
No one to get any work done


ඒත් we have to help නේ
I asked Wije to talk to
රත්නපුර වත්තෙ අයට
Tsunami affected
ගොඩක් අය ගිහිල්ල
වැඩ නැතුව ඉන්නවා
දැන් ඒ පලාත්වල
ගුඩ් දෙයක් නේ මෙයා
එහෙම ළමයෙකුට
කරන එක හෙල්ප් එකක්

At the bank the other day
I met Devika too
She is a biggy there
නේ...

ඒත් ඉතින්...
පොලිෂ් නම් මදි ටිකක්
And it show Darla…
That is one reason
I always insisted
That you go
To a good school
Now you see
What I meant…


So my darling
Keep things tight
Let the
ළමාතැනී alone
And look after your kids
මට හරිම බයයි මෙයා
That the old lady
Will teach ගොඩේ things
To
චූටියාස් darling

So keep on guarding
Keep them occupied
I went to bamba
And visited the curtain place
Darling you better
Measure the windows
And send me the notes
I am sending
The samples here
Think the pink one
Goes very well

අයියෝ.... ඩාලිං ඩාක් කලර්ස් නම්
හරීම කෝවිල් පාටයි
Horrible and horrible

So my darling kiss my Chutiyas

කියන්න ඒක නනා ගෙන්
ඔයා එල්ලුවද ඩැඩීගෙ ෆොටෝ එක
චූටියන්ගෙ කාමරේ....?
Daddy was really proud
මම ඒක කිව්වම

Pass my love to Nimal too
Tell Mrs Weerasekera
That we are planning a visit

Darling so I will
Stop it now
Love you darling from Daddy too

Yours lovely

Mummy


http://kusumrenu.blogspot.com/
Continue Reading...

Monday, December 26, 2016

අම්මේ, එකම එක වරක්...!



අහස් නිල්ල මුහුද සිඹින
ඈත ඈත කෙළවරේ
ඉන්නවාද නුඹ තවමත්
හැංගිලා බලන්
මට කෑ ගසා කියන්...

රැල්ල බිදී පිපෙනා පෙණ
දෝතට ගෙන නුඹව සොයමි
හඬා වැටෙන මාරුතයේ
නුඹේ සුවද ඇද්ද බලමි

වැලි කැට යට කවඩි අතර
දිවා රැයේ නුඹව සොයමි
ගල් කුළු මත දිය රැලි තුල
නුඹේ මුහුණ ඇද්ද බලමි

විහාර මහ දේවි වගේ
රත්තරනෙන් කල ඔරුවක
පාවෙලා ඇවිත්
මුහුණ මගෙ සිඹින්
ආයෙත් එකම එක වරක්...

අම්මේ, එකම එක වරක්...!

(2004)


Continue Reading...

Saturday, December 24, 2016

HAPPY BIRTHDAY JESUS - Original by BROOKLYN TABERNACLE CHOIR


  
Happy birthday, Jesus
I'm so glad it's Christmas
All the tinsel and lights
And the presents are nice
But the real gift is You

Happy birthday, Jesus
I'm so glad it's Christmas
All the carols and bells
Make the holiday swell
And it's all about You

Happy birthday, Jesus
Jesus I love You

Happy birthday, Jesus
I'm so glad it's Christmas
All the tinsel and lights
And the presents are nice
But the real gift is You

Happy birthday, Jesus
I'm so glad it's Christmas
All the carols and bells
Make the holiday swell
And it's all about You

Happy birthday, Jesus
Jesus I love You
I love You Jesus

Mattie Corbin Solo with the Children's Choir. First Baptist Panama City - 2009

Continue Reading...

ලංකාව, යුද්ධය, නත්තල සහ කිතු දහමේ නව අරුත් - [2008 නත්තල් සිතුවිලි]

නත්තල් සිතුවිලි - 2008 දෙසැම්බර් මස 25 වැනිදා

පුංචි දරුවෙක්ව ඉඳිද්දී වත්ත පහල වැටේ කිරි ගහක් කපාගෙන ඇවිත් අපේ අයියා ගෙදර සාලය මැද හැදූ නත්තල් ගහක් මට මතකයි. දවස් දෙකකට විතර පසුව දඬු විතරක් ඉති‍රි වෙන්නට කොල හැළුණු අපේ නත්තල් ගහ දිහා බැළූ තාත්තා කොච්චික‍ෙඩ් ඩී. ටී. අප්පුහාමි සාප්පුවෙන් නු‍වර එළිය, බණ්ඩාරවෙල හිඳ ගෙනෙන, සයිප්‍රස් අත්තක් අරන් ආයේය. සයිප්‍රස් අත්තේ කොල නොහැලෙයි. ඊටත් සයිප්‍රස් අත්ත නත්තල් සුවඳය. ඒ නිසාම ගෙදරත් නත්තල් සුවඳය.
මේ හිතුවිල්ල පසුපස එදාත් නත්තල මගේ සිතට ආගන්තුක, විදේශීය හිතුවිල්ලක් වූවාය යන සැකය රැඳී තිබේ. සයිප්‍රස් සුවඳ මෙන්ම කළුකොල උඩ පුළුන් අලවා අපේ ගවලෙන වටේ අප මැ‍වූ හිමත්, නත්තල් කාඩ් වල දුටු හිමෙන් වැසුණු බිම් යාය‍වලුත් මට ආගන්තුක අමුතු දේ විය. එදා එසේ වුණත්, එදා අවුරුදු හතලිහකටත් එහා වුනු අද, ජනේල‍යෙන් ඔබ්බේ හිම යාය කෙලවර සයිප්‍රස්, මේපල් ගස් පෙනෙන මානයේ හිඳගෙන මේ නත්තල් සටහන මා මෙසේ ලියාවිය යන්න යාන්තමින් වත් හිතේ ගෑවී නොතිබුණු බව නම් මම දනිමි.
හි‍මෙත්, සයිප්‍රස් ගස්වලත්, අපට නත්තල් ගස්, නත්තල් කාඩ් වලින් නොපෙනෙන බොහෝ දේ තිබේ. සීතල එකකි. සීතල නැත්නම් හිමත් නැත. ඒත් සීතල ආදරයෙන් වැලඳ ගත හැකි දෙයක් නම් නොවේ. නත්තලේ ලස්සණ පිටුපසද බොහෝ සීතල දේවල් නොතිබේද? සීතල, හිම හා දීර්ඝ ශීත කාලයන් ඇති මේ රටවල සයිප්‍රස් ගස් සාමාන්‍ය ගස්ය. අපේ වැටේ කිරි ගස්, ‍එරඬු ගස්, සූරිය ගස්, ගිනිසීරිය ගස් වගේමය. එහෙම උනත් කොල නොහැලෙන සයිප්‍රස් අත්තේ හීනි කාරම් සුවඳ මෙහේ මිනිසුන්ගේ හිත්වලත් නත්තල් මතක අවුස්සයි. නත්තලත්, හිමත්, සයිප්‍රස් සුවඳත් මේ රටේ සාමාන්‍ය දේවල්ය.
සයිප්‍රස් ගස් හැම කැලෑරොදකම ඇති නමුත්, ඒවා නත්තල් ගස් වෙන්නේ, සරුව පිත්තල කඩදාසි සැරසිලිත්, නා නා වර්ණ විදුලි බුබුළුත් එකතු වූ කල පමණි. කැලෑ රොදක ඉබාගාතේ වැවෙන ගහක අත්තක් නත්තල් ගහක් කරන්නට අපේ සරුව පිත්තල සැරසිලි වලට පුළුවන.
ගලීලයේ වඩුවෙකුගේ බිරිඳකට බෙත්ලෙහෙමේ ගවහලක උපන් බිලිඳාගේ උපන් දිනය සමරන්නට ගස් අතුවල පාට කඩදාසි එල්ලන අපි නූතන යුගයේ ගවහල් දිහා නිකමටවත් එබී බලමුද? එක එල්ලේ මතකයට ආවේ උතුරේ මානුෂික මෙහෙයුමටත්, ප්‍රභාකරන්ගේ ඊලාම් දර්ශනයටත් අතරමැදිව, අද, හෙට, ඇහිපිය ගහන්නට කෑගසා අඬන්නට තතනන සිඟිත්තන් කී දෙනෙක් ඇද්ද කියායි.
ගේ දොරින් දොට්ට බැස, අටවාගත් මඩු කූඩාරම් තුල පහුගිය වැහි කුණාටුවෙන් දියබත් වුනු මේ මරිය අම්මලාගේ ගව ඔරු අහල දණ ගහන උන් ‍සුවඳ තුවරලා කෙසේ වෙතත්, ගිනි අවිත් බෝම්බත් නම් අත දරා සිටිනවා ඇත. උන්ගේ වැරදි වලට අපි මක් කරන්නද? උන්ගේ කැරලි වල පලය උන්ම විඳගත යුතුයි. නොදැක විශ්වාස කරන්නන්ට වඩා නොදැක ඉන්නෝ භාග්‍යවත්යැයි මට සිතෙයි.
ලඟදී තිරගත වුනු 'අබා' ගැන වාද විවාද කොතෙකුත් ඇහැ කන ගැවසුණත්, 'මචං' ගැන වැඩි යමක් නොඇසෙන්නේත් මේ නිසාමදැයිත් සිතෙයි. උතුරේ වෙඩි උණ්ඩ මැදට සාමය ගෙනයන්න තතනන රටට,‍ මෝදර මට්ටක්කුලිය පැත්තේ ගවහල් උඩින් පායන වල්ගා තරු දිහා බලන්නට කාලයක් නැත. බැළුවත් උන්ගේ තක්කඩි කම් හා උන්ගේ වැඩ නිසා ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව හමුවේ සිදුවන කිච වීම මිස අනෙක් කාරණා කිසිම දෙයක් හරිහමන් ඇහැකට පෙනේද, කනකට ඇසේද යන්නත් සැකයි.
අපේ මානුෂික මෙහෙයුමේ ත‍වත් මානුෂික පැතිකඩක් ඉන්න හිටින්නට බිම් අඟලක් නැති, රට වෙනුවෙන් ගිනි මැලයට පනිනා 'රණ විරුවන්' ගැන රටේ ඇස් ඇරීම තුලින් මම දකිමි. චිරන්තන සම්ප්‍රදාය එවන් සා රූ හ‍ඳේ සිතුවම් කිරීම මිස, උන්ගේ ‍නෑ පියඹු කාරකාරාදීන්ට දරුපැටවුන්ට සෙතක් සහනයක් කිරීම නම් නොවේ. මේ ඇස් ඇරිල්ල අඩ සිය වසරකට කලින් සිද්ධ උනා නම්, බළල් පැටියාගේ පිටේ පුල්ලි මතු නොවී වලක්වා ගන්නට පුළුවන් වෙන්නත් තිබුණා නේදැයි තවත් පැත්තකින් හිතෙයි. ඒක ඒ හැටියෙන් දුටු උන්ට වූ දේවල් මෙනෙහි කරන විට නම්, විශ්වාසය කෙසේ වෙතත් දකින්න පුළුවන් කම නම් අභාග්‍යයක්මයැයි සිතෙයි.
කෙසේ වෙතත්, දකින දේ විශ්වාස නොකරන එකාත් භාග්‍යවත් විය යුතුය. එහෙම නැත්නම් අප දකින අහන බොහෝමයක් කතා කියන උන්, මමත් ඇතුළුව, මේ තරම් සුව පහසුවට ඉඳීමේ වෙන මොකක් හෝ රහසක් තිබිය යුතුය.
දැකීමත්, දැනීමත්, විශ්වාස කිරීමත් කාරණා තුනක් මිස එකක් වෙන්නට වුවමනාම ‍නොවේ. මවා පෙන්නූ දේ විශ්වාස කල, කරන උන්, ඕනෑ පදම් ඉන්නා නිසාම භාග්‍යවත් වූ පිරිසකුත්, විශ්වාසය චිත්ත ධෛර්යයෙන් යටපත් කල නිසා භාග්‍යවත් වූ පිරිසකුත්, විශ්වාසය කොතරම්ද යත් පෙරා මැන අනුපාතිකව බෙදෙන්නාවූ අභාග්‍යයත් භාග්‍යයක් කොට හිතන්නාවූ පිරිසකුත් මම දකිමි. මේ පිරිස් තුනම උන් උන්ගේ හිත් ඇතුලේ නම් භාග්‍යවන්තයෝමය.

http://boondionline.blogspot.ca/2008/12/blog-post_29.html

පින්තූරය -
http://www.aljazeera.com/indepth/features/2016/12/world-tallest-christmas-tree-unites-sri-lanka-161218102212553.html
Continue Reading...

Thursday, December 22, 2016

කොළඹ නගරය - [ඉස්සර කතාවක්]

[මුණු පොතේ තැබූ සටහනකි;

අපේ හතර පංතිය භාරව සිටියේ මිස් මාජිය. පංතියභාර කියන්නේ මිස් සිබිල් ඉගැන්නූ ඉංග්‍රීසි පාඩම හැර අනික් හැම විෂයයක්ම ඉගැන්නුවේ ඈ නිසාය. මිස් මාජි පාසල් ආවේ ගියේ බක්කි කරත්තයකිනි. ඒ තනිවම නොවෙයි, තවත් ළමයින් හා ටීචර්ලා කීප දෙනෙක් සමගය. බක්කියේ ඇඳි දෙක දිගට එක පැත්තක තුන්දෙනෙක් හෝ හතරදෙනෙක් වාඩිවී ගියායි මගේ මතකයයි. ගොනාගේ කරේ ඇති ගෙජ්ජිවල සිංදුවත්, කරත්ත පට්ටමට පෑගෙන වැලිකැට අඬන සිරි සිරි සද්දයත් ඔය කරත්ත පස්සේ පයින් ගෙදර ගිය අපේ කන්වල තවමත් ඇසේ. රූමත් තරුණියක් වුනු මිස් මාජි හැමදාම ආවේ දිග කොණ්ඩය තනි කරලට ගොතාලාය. චුට්ටක් ආඩම්බර කාර කමකුත් තිබුණ පුංචි රැවිල්ලකින් පංතියම නිශ්ශබ්ද කරගන්නට පුළුවන් වුන මිස් මාජි ගැන මට මතකම හිටින සිදුවීම් තුනක් තිබේ.

පළමුවැන්න "කලට වෙලාවට පොලිෂ් ටිකක් ගෑමෙන් සපත්තු දෙකක් සෑහෙන කාලයක් පාවිච්චි කරන්නට පුළුවන්බවත් සමහර ළමයි ඒ ගැන කිසිම උනන්දුවක් නැති බවත් කියා දුන් පාඩමයි. ඒක පාඩමක් හැටියටම ඉගැන්නු වේ නැති නමුත් උදේ ඉස්කෝලයට එන ගමන් සිස්ට ඇලෙක්සිස් සමග ඔය කතාව කියනවා අහගෙන ටෙරන්සුත් මමත් පිටිපස්සෙන් ආ විත්තියත් අපි දෙන්නාම දිගටම බැළුවේ අපේ සපත්තු වල හම පෑදුනු පැල්ලං දිහා බවත් මිස් තවම නොදන්නවා ඇත.

දෙවැන්න ඒ මැයි මාසේ දවසක පත්තර පිටුවක් අරගෙන ඇවිත් කළුලෑල්ල පිරෙන්නට මිස්ගේ ලස්සණ බෝල අකුරු වලින් ලිවූ මානවසිංහගේ මොනවද අම්මේ අකුරු ජාතියක් මල් පෙතිවල කවු‍දෝ ලියලායි පටන් ගන්නා වෙසක් අසිරියකවිපංතියයි. මිස් පත්තරය අතේ තියාගෙන කළු ලෑල්ලේ ලියනවාත් ඒ වචන වලින් වශීවී අවුරුදු අටක පුංචි කොල්ලෙක් වූ මම ඒ දෙස බලා ඉන්නවාත් මට තවම දකින්නට පුළුවනි. පණස් අවුරුද්දකට කලින් වෙන්නප්පුවේ හෝලි ෆැමිලි කොන්වන්ට් එක‍ේ ප්‍රයිමරිය වූ ද ප්‍රයිවේට් කත‍ෝලික ඉස්කෝලයක් වූ ද අපේ ඉස්කෝල‍ේ හතරවෙනි පංතියේ දී මේ කවි පංතිය කළු ලෑල්ලේ ලියා, සිංහල පොතේ පිටපත් කරවා, පංතියම ලව්වා කියෙව්වාය යන්න අද සමහරුන්ට නම් අමුතු නිව්ස් එකක් වෙන්නට පුළුවන.

මේ අකුරු වලට වචන වලට ඒ කාලයේත් තිබූ ආශාව ආදරය දවල්කෑම වෙලාවේත් පංතියේ නැවතී සිංහල රචනාව ලියන තරමට ඉහට ගසා තිබුණු මට අමතක නොවන තුන්වෙනි කාරණය නම් ඩිංගක් විතර හිත රිදුණු එකකි. ඒ රචනාවේ මාතෘකාව, මේ සටහනේත් මාතෘකාව වන ‍කොළඹ නගරය විය. අද වාගේම ඒ දවස් වලත් අපේ ගමට හැතැම්ම තිහක් එහායින් තිබුන ඒරොප්පයක් වූ කොළඹ තියෙන සිරිමත් අසිරිමත්, තැන් නොතැන්, වල වගතුග ඉස්සරින් දා රෑ වෙනතුරු අම්මාගෙනුත් තාත්තාගෙනුත් අහගත් නමුත් ඔවුන් කියූ ලයිට් හවුස් එක, පාර්ලිමේන්තුව, සෙලින්කෝ ගොඩනැගිල්ල, ඔරලෝසු කණුව, අරලිය ගහ මන්දීරය, අග්‍රාණ්ඩුකාරයාගේ නිවස, වරාය ආදී මෙකී නොකී තැන් සේරම පුරුද්දා රෑ දොළහ එක වෙන තුරුත් රචනාව ලිව්වේ නම් මම ම ය. ඒ දවස්වල අපේ ගූගල් සර්වර් තිබුණේ තාත්තාගේ අම්මාගේ ඔළුවලය. නැත්තං බාප්පාගේ පොත් සඟරා අල්මාරි වලය. අදටත් නම් හිතේ තියෙන්නේ ඒ වෙනතාක් කල් මා ලියූ හොඳම රචනාව ඒ රචනාව බවම මුත්, ඒ සිකුරාදා පංතිය ඉස්සරහ කියවුවාට පස්සේ මිස් මාජිගේ අනුමානය, “මේකනං ඔයාට කවුරු හරි ලියල දීල තියෙනවාවීම නිසා මුළු ලකුණු ලැබුණේ නැත.

පුංචි එකෙක් උනත්, මිස්ට මං ලිව්වාය හිතාගන්නටවත් බැරි තැනක මගේ ලියැවිල්ල තිබුණ එකේ ආඩම්බ‍රේත්, ඒ ආඩම්බරයේ හැංගුණු තේරුමත් හිතට දැණුනු හින් දා මිස්ගේ වැරැද්ද එයාට හැගිස්සවීමටවත් ගෙදර ගිහින් අම්මාට තාත්තාට කියා ඇක්ෂන් ගැනීමටවත් මට උවමනාවක් වුණේත් නැත.

එදා මිස්ගෙන් ඉගෙනගත් ඔවැනි පාඩම් දහ පාලොස් ගුණයකින් ලොකු මහත් වී අදටත් හිතේ ලියැවී තිබේ.

මට මතක හැටියට අන්තිමට මට මිස් මාජි මුණ ගැහුනේ අපේ තාත්තා නමින් නයිනමඩමේ වික්ෂෝප පල්ලියේ තිබුණු දේව මෙහෙයක් අවසානයේ දීය. එදා ඇවිත් කතා කරන්නට තරම් වටිනා යි  මිස්ට හිතුණු, මිස්ගේ ගෝලයෙක් වෙන්නට පුළුවන් වීම නම් ගෙනාවේ ඇහැට කඳුළු එන තරම් සතුටකි.

අපි හැමෝම ජීවිතයේ හැල හැප්පිලි ඉහල පහල යාම් බොහෝමයක් තරණය කර ආපහු බලන්නට තරම් යන්තම් නිස්කලංකයක් ලබා ඇති අද මෙහෙම මේ ටික ලියන්නේ එරිකාගේ පිටුවේ මිස්ගේ පින්තූරයක් දැක මේවා ලියා තියන එක කළ යුතුම දෙයක් කියා හිතට වද කරන්නට වූ නිසාය.

ස්තූතියි මිස්.


මිස් මාජිගේ පින්තූරය කපා ගත්තේ එරිකා ගේ පින්තූර‍යෙනි.
Continue Reading...

Wednesday, December 21, 2016

හරේ යං හරේ... [ රි-සයිකල් කතාවක්]



ගිය  අවුරුද්දේ මූණු පොතේ සටහනකි.

හරේ යං හරේ...
December 18, 2015
පාන්දර එකට කිට්ටුව කොටුවෙන් නාස් පුඩු පිඹ හැල්මේ දුවන්නට පටන් ගත් නුවන්ත බස් එක චුට්ටක් හරි හරියාකාරව හුස්මක් ගන්නට අහවරක් ගත්තේ පාන්දර පහට හුන්නස්ගිරිය කන්ද මුදුනේය. භරත නැටුමක් නටන ගිනි කස ලමිස්සියක මෙන් උකුලු තලාව පද්දමින් වංගු, කඳු, පල්ලම් උඩින් පැන පැන නටාගෙන ආ නුවන්ත බස් එකේ සීට් එකකට ගුලිවී පියා ගන්නට දැඟලූ ඇහැ නොදැනුවත්වම පියවී ආපහු ඇරුනේ,
‘නුවර බයින්න... නුවර නුවර නුවර...අ....‘ යි ගායනා කරන නලින් ගේ අඬහැරයෙනි.
ස්ටෑන්ඩ් එක අයිනේ සී. එෆ්. එල්. බල්බ් වලින් ඔටුණු පැළැන්දූ දොඩං ඇපල් එවරස්ට් කඳු පාමුල සුදු කළු දුඹුරු රෙදි පොරවාගත් වෙළඳ තවුසෝ ධ්‍යානයට සමවැදී හිඳිති. පාර දිගටම බස් ආවරණ වල බංකු දිගේ මුළු නුවරම රෙදි පොරවාගන නිදිගෙනය. මේ සියල්ල පහුකර විත් නුවන්ත බස් එක වැව වටේට රණ හංසී හොයමින් කෝච්චි යයි.
අතක් ඉස්සෙන කෙනෙක් දැකලා එක චුට්ටකට ‘හා ආ ආ....ආං‘ ගාගෙන සැර බාල කරන හැම විඩේකම..... තනි අතින් දොරේ එල්ලී අත සරනේරුව කරගෙන කැරකෙන නලින්..... ‘හරේ.... යාං ..... හරේ....‘ කියයි. නුවන්ත බස් එක ආයෙත් බ්‍රෑ.....ඇං ගාගන ඉගිලෙයි.... ඉස්සරහින් ගිය නමුත් චුට්ටක් නිවී හැනහිල්ලේ ඇවිදින ආරාධනා බස් එක ට චුට්ටි වෙට්ටුවක් දමාගෙන ඉස්සරහට පනින අතරේ, ‘ප්‍රෑං ප්‍රැං ප්‍රෑං‘ කියා කැකිරි හිනාවකුත් හිනැහෙයි. ආරාධනා බස් එකත් ප්‍රැං ප්‍රැං ප්‍රෑං කියා ඔළුව සොලවයි.
කොටුව ස්ටෑන්ඩ් එකේ යකඩ ගරාදි වැටට හේත්තු වී අහල පහල කාණ්ඩය එක්ක විහිළු තහළු හිනා බෙදා ගනිමිනුත්.... විනාඩියකට දෙපාරක් විතර ‘මයියා මයියා මයියාංගනේ බිබිල බිබිල බිබිලංපාර‘ කියන්නට නලින්ට අමතක වුනේ නැත. සුක්කානම කරකවන්නේ වෙන කවුරුවත් වුනත් මේ බස් එක දුවවන්නේ නම් නලින්මය.
හුන්නස්ගිරියෙන් චුට්ටක් ජීවන බර හෑල්ලු කරගෙන, කහට කෝප්පයක් තොලගා විටක් කටේ දාගන හෝන් පාර දෙකක් හඬවා පිටත් වූ නුවන්ත බස් එක දහ අට වංගුව දිගේ ලිස්සා බහින්නේ හිම කඳු පල්ලමක ස්ලාලොම් තරඟයක් දුවන ස්කී ක්‍රීඩකයකු ලෙසිනි. වංගු පලල් කර රවුම් කර කොන්ක්‍රීට් බැමි බන්දා ග්‍රීස් ගෑ දහ අට වංගුවේ, කළු කූඹි මෙන් මූණු ඉඹගෙන පස්සට ගාටා අයින් වී මාරුවන රථ වාහන අද නැත. ඉහලටත් පහලටත් දුවන්නට චුට්ටක් චුට්ටක් නැවතී හැරි හැරී වංගු ගන්නා එකිනෙකා දැක්කාම යාන්තං ඇහි පිල්ලන් ගහන වාහන පේලි දෙකක් සපත්තුවක හිල් පේලි දෙක දිගේ දුවන ලේස් නූලක් මෙන් ඇදී යයි.
වංගු හතරක් පහක් පහුකල නුවන්ත බස් එක, කන්ද පාමුලේ මිදුනු මීදුම් හට්ටියට මෝදුවෙන හිරු මලින් පැණි වැක්කෙරෙන හැටි බලන්නට චුට්ටක්වත් ඉස්පාසුවක් නොගෙන පහලටම දුව ඇවිත්, ‘හසලක, හසලක හසලක.... බාහීන්න..අ....‘ කියන නලින්ගේ හඬට අවනතව චුට්ටක් දණ ගසා හිඳියි. ආයෙත් ඉගිල්ලී වේරගංතොටින් ඇතුළු වී, මයියංගනේ ටවුම මැද්දෑවේ චුට්ට වෙලාවක් පියාපත් හොට ගාමින් වටපිට බලයි.
‘බිබිලංපාර... බිබිල බිබිල අම්පාර‘නලින් ගේ අඬහැරය ආයෙත් ඇහෙයි.
ඉගිල්ලෙන බස් එකේ බැෆල් එකෙන් උදා ආසිරි ගීත රාවය ඩුංකු ඩුකුං ඩුකු ඩුංකු ඩුකුං ඩුකු ගාමින් වැක්කෙරෙයි.
පුන්සඳ පායා ගම දිලෙන හැටිත් ඒ ගමේ අපි බයිල කියන හැටිත් කියා ඇරඹුනු උදා ගීතය අතර මැද්දෑවේ බෝල බෝල මැටි අරන් ඇවිත් කූඩු හදන රන් කුඹලා ගැනත්, සෝමෙ අයියා ගැනත් අසමින් වැලි මැටල් ගඩොල් සපයන සුදු පාට යකඩ බොඩි ගැසූ ලොරි පෙල පහුකරගන පියාඹන නුවන්ත බස් එකේ මගියෝ මයියංගනේ උදා සිරි විඳින්නට ඇහැරෙති.
හතරැස් කුට්ටි කුට්ටි කල ගොයම් පාත්ති වල ලා කොල පාට අස්සේ අයිස් කුට්ටි වාගේ හිටගෙන කකුල් මාරු කරන කොක්කු, සුදට සුදේ හිනා කටින් බස් එකට දුවගන එන සුදු යුනිෆෝම් ඇඳගත් කෙලි පොඩිත්තියන් දෙස හොරැහින් බලති. ටිකින් ටික වැඩි වන පොල්ගස් පේලි අස්සේ තනි තල් ගහක් බකං නිලාගන බලා හිඳී. මේ සේරම දිහා නිකමටවත් නොබලන නුවන්ත බස් එක අර කෙලි පොඩිත්තියන් උකුලට ගන්නට ඩිංගිත්තකට නවතියි.
බිබිලංපාර.... බිබිලංපාර....
හරේ යං හරේ.... !!










Continue Reading...

Sunday, December 18, 2016

අයි රිමෙම්බර් යූ කමින්...! [මට මතකයි ඔබ සොයලා ආවා බඹරෝ සුවඳ මධූ]



මට මතකයි ඔබ - පිපිලා උන්නා දුනුකේ ගසක සුදු
මට මතකයි ඔබ - සොයලා ආවා බඹරෝ සුවඳ මධූ

මාතෘකාව ලිව්ව ගමන් හිතට ආවෙ ඔය සිංදුව වුණත්  මේක පුණ්‍යා කත්‍රිආරච්චි ගයන දයා ද අල්විස් ලියපු ඔය සිංදුවට සම්බන්ධ පෙම් පලහිලව්වක් ගැන නං නොවෙයි. විස්තරාත්මකව ලිව්වොත් නයිනාමඩමේ වෙන්නප්පුවේ පොල් ගස් යට හැදුනු වැඩුනු මට උඩරට කඳුකර සිරියා බල බල දළු නෙලන්න යන්න වුනු කතන්දරේ මේ. ටිකක් කයිවාරු කතාවක් එක අතකින්. ඒත් කියලා කියලා වනපොත් වෙලා තියන එක ලියලා තියන්න හිතුවා විස්තර ඇතුව.

හැබැයි සිංදුව අහන්න ආස නං මෙන්න. https://www.youtube.com/watch?v=Rt-0Rydblnw

නවසිය හැත්තෑ ගණන්වල රසායන විද්‍යා විශේෂ උපාධි පාඨමාලා තිබුණෙ තුනයි. කොළඹයි, පේරාදෙණියෙයි, ජයවර්ධන පුරයි විතරයි. මේ තුන්පලෙන්ම එළියට ආවෙ මට මතක හැටියට රසායන විද්‍යා විශේෂ උපාධි ලාභීන් හතලිහක් විතර විය යුතුයි. එයිනුත්  එළියට එන්නවත් අවස්ථාවක් නැතුව සරසවියෙම ආචාර්ය කථිකාචාර්ය මහාචාර්ය ලයිනප් එකට එකතු වෙන පළමු පෙල පංති සාමාර්ථ අය, උපන් දා පටන්ම තමුන්ගේ මේ ආත්මයේ අනාගත සැලසුමේ බ්ලූ ප්‍රින්ට් එක අතේ තියාගන ආව ගිය කට්ටිය එහෙම මගෑරිලා හැලිලා, මාසෙකට සැරයක් දෙකක්, සම්මුඛ පරීක්ෂණ කමිටු වැඩ ඉන්න දේවාල ඉස්තෝප්පුවල උපාධි සහතික මල් වට්ටි අත දරාන මුණ ගැහෙන කාණ්ඩයක් ඉතුරු වෙනව නෙ. ඉතින් අන්න ඒ වාසනාවන්ත පිරිසට එකතුවෙන්ඩ මමත් වාසනාවන්ත වුනා.

ඒ අස්සෙ තමයි පත්තර පිටුවක් පුරාම වගේ, ලුණුවිල පොල් පර්යේෂණායතනයෙ විද්‍යාඥ තනතුරුවල ඇබෑර්තු පළවෙන්නෙ.  මේකෙ සම්මුඛ පරීක්ෂණ තිබුනෙ කොළඹ වයි.එම්.බී. එකේ. මට මතක හැටියට දවස් දෙකක් එක දිගට..... ඔය වෙද්දි, කෙමිස්ට්රි කාරයින්ගෙන් දෙවැනි පෙල ඉහල පංති සමාර්ථ ඉතුරු වෙලා හිටියෙ මං විතරයි.... දැනෙනවනෙ දැනෙන අයට. කොකා ද තිත්තය ද මංද හැම එකාම කිව්වෙ "මචෝ උඹේ ටර්න් එක තමයි" කියලයි.

ඉතින් ඇප්ලිකේෂන් දැම්මා, ඉන්ටවිව් ආවා, අර වාසනාවන්ත අතකින් තෑගි ලැබිලා තිබ්බ ටයි පින් එක හෙමත් අවුණ ගෙන ඉන්ටවිව් ගියා. ගියේ නම් ඉතාමත් ප්‍රබල බලාපොරොත්තු සහගත හැඟීමකින්. මේ මගේ වාරය තමයි කියල හිතලා. ඊටත් අල්ලේ රේඛා තරමට දන්නා කියන, පොල්ගහත් පොල් කර්මාන්තයත් එක්ක ඉගෙනගත් දේ අවුණා කියන්න අවස්ථාවක් ලැබීම, අපේ පලාතට තියන එකම විද්‍යාවට සබැඳි ආයතනයට විද්‍යාඥ මට්ටමෙන් සම්බන්ධ වෙන්න ලැබීම ආදී මෙකී නොකී හීන මල්ලකුත් කරේ තිබුණා. පැහැදිලි කරලා කියනවා නං, නවසිය හැත්තෑ පහේ වෙන්නප්පුවේ ජෝශප් වාස් විද්‍යාලයෙන් කැම්පස් ගිය අය අතරින් රසායන විද්‍යා විශේෂ උපාධියක් අතට ගත්තේ මම විතරයි. ඔන්න කයිවාරු වෝනින් එක කලින්ම දීලා තියනවා. නමුත් දත්ත හරියට ලියන්න උවමනා නිසා මිසක් මේ ලියවිල්ල කයිවාරුවට නොවෙයි. අනික් කාරනේ මම තරඟ වදින ඇබෑර්තුව අළුතින් හදන්න යන 'කර්මාන්ත රසායන විද්‍යා' නොහොත් ඉන්ඩස්ට්‍රියල් කෙමිස්ට්‍රි අංශයකට. ඔය අවුරුද්දේ කොළඹ පටන්ගත්ත කර්මාන්ත රසායන විද්‍යා දේශන වල සිංහල දේශන බාර වුනේ මට. ඉතින් මේ ග්‍රහයින් සියළු දෙනා පෙල ගැහුණාම....?

ඉන්ටවිව් බෝඩ් එක නාඳුනන අයමත් නෙවෙයි. ඒ කාලේ පොල් පර්යේෂණ මණ්ඩලයේ සභාපතිව හිටියේ කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්ය අබේවික්‍රමයි. පොල් පර්යේෂණාතනයේ අධ්‍යක්ෂකව හිටියේ ආචාර්ය පෙතියාගොඩයි. හැබැයි නාඳුනන නෙවෙයි කිව්වේ නම් ඒක පාර්ශිකව. මම මේ අය දන්නවා වුනාට ඒ අය මාව දන්නවා ද? මේ නොදැනීම අදටත් එහෙමමයි කියායි මගේ හිතිවිල්ල. අපේ පාසල් අධ්‍යාපනය විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනයට සම්බන්ධ නොවෙන්නා වාගේම, විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය අඩුම තරමේ රටේ ප්‍රධාන හා විශේෂිත ආයතනවල අවශ්‍යතා සමග වත් හරියාකාරව සම්පාත කර ගන්නට අපට හැකිවී නැහැ.

දැනුම මිනුම ප්‍රශ්න, අනාගත බලාපොරොත්තු ප්‍රශ්න, ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රශ්න ආදී සම්ප්‍රදායික ප්‍රශ්න, සහතික පෙරහැර, වර්ණනා හා පම්පෝරි ආදිය අස්සේ එක්කෙනෙක් අහනවා  ඔයාට එක ඇහැක් විතරක් පෙනෙද්දී වාහන පදින්න පුළුවන් ද කියලා. ඉතින් එයින් පස්සේ කතා බහ, කොළඹ මහාචාර්ය අරුද්ප්‍රගාසම්ට එක අැහැකින් වාහන එළවන්න පුළුවන්නං ඇයි මෙයාට බැරි වශයෙන් එහා මෙහා වුනා. අච්චර සැප පහසුවට ලංගම බස්වල හුලං වැදි වැදී යන අපට නං කාර් එළවන්න තරං ආසාවක් ඔය කාලයේ තිබුණේ නෑ.

ඉතින් පුරුදු පරිදි තැපැල් කාරයා එනතුරු බලා ඉන්න සමය එළඹුණා. කිසි සද්දයක් නැති තැන මහාචාර්ය අබේවික්‍රම ව රැකලා ඉඳලා අල්ලගෙන ඇහුවා. "තාම නෝ ඩිසිෂන් මං හිතන්නේ" වර්ගයේ උත්තරයක් ලැබුණා. ගහක ගෙඩියක් ඉදෙන්නේ නැතුව වැඩෙන්නේ නැතුව තියනවා නං මොකක් හෝ කොස්සක් තියනවා නේ. යාළු මිත්‍රාදීන් ගේ මාර්ගයෙන් හිත මිත්‍රාදීන්ගේ ආනුභාවයෙන් දැන ගන්න ලැබුණා 'ඔයාගේ නම කපලා' කියන සාධාරණ උත්තරේ. කපලාම නෙවෙයි, අැප්රූ වෙලා නැහැ. වෙන්නප්පුවේ පෙස්ටස් පෙරේරාගෙනුත්, නාත්තන්ඩියේ හැරල්ඩ් හේරත්ගෙනුත් ආරංචි වූ හැටියට. වැරැද්ද හැටියට දැන ගන්න ලැබුනේ, හැත්තෑ හතේ ඡන්ද කාලේ ශ්‍රීලනිප යේ අගුස්තීනු ෆොන්සේකා ගේ ඡන්ද රැස්වීමක කතාවක් කරපු වැරැද්ද යි. දේශපාලකයකුගේ ලියුමක් නොතිබුණු කිසිම ෆයිල් එකක් එතනින් එහාට නොගිය නමුත්, එහෙම ලියුම් අවුනපු දෙන්නෙකුට විතර පත්වීම් ලැබුණා. නිල හේතුව ලෙස කිව්වේ නම්, උසස් අධ්‍යාපනයට පිටරට ගිය අය ඉන්න නිසා ඒ ඇබෑර්තු පුරවන්නේ නැති බවයි.

ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න වැඩ සිද්ධ වුනේ වෙනත් මාර්ගයකින්. තලවාකැලේ තේ පර්යේෂණායතනයේ තාක්ෂණ විද්‍යා අංශයේ රස්සාව ලැබුණු ජෙනරල් බැච් එකේ මිත්‍රයෙක්ට උසස් අධ්‍යාපන වරම් ලැබුණා. ඒ අාරංචිය කියලා, අයදුම්පත් එවන්න කිව්වා. ඒ අංශයේ ප්‍රධානියාව ලඟින්ම අඳුනන කොළඹ කථිකාචාර්ය වරයකුට කතා කරලා විස්තරය කිව්වාම එයා රෙකමදාරුවක් දුන්නා. ඒ අැබෑර්තුව පත්තරේ දාලා සම්මුඛ පරීක්ෂණයක් තියලා, ලියුම එනකන් බලා හිටියා... නෑ....! අහලා බැලුවාම කපලා විතරක් නෙවෙයි සම්මුඛ පරීක්ෂණේ ෆයිල් එකත් නෑ. තේ පර්යේෂණායතනය ආයෙත් ඇබෑර්තුව පත්තරේ දැම්මා. මම අයදුම් කලා. සම්මුඛ පරීක්ෂනේට ගියා.... පත්වීම ආවා.... වෛද්‍ය පරීක්ෂණයක් කරලා වාර්තාව එවිය යුතු කොන්දේසියක් මත. ඒකත් කරලා උඩරට මැණිකෙ නැගලා තලවාකැලේ ගියා. ඒ නවසිය අසූවේ දෙසැම්බර තිස් එක්වෙනි දා.

වැඩි කාලයක් ගියේ නෑ හැබැයි. පොල් පර්යේෂණායතනය ආයෙත් පත්තරේ දැන්වීමක් දැම්මා. අර පරණ ඇබෑර්තු ටිකම. අයදුම්පතක් යැව්වා ආයෙමත්. සම්මුඛ පරීක්ෂණයටත් ලියුමක් ආවා.... ඉතින් ගියා. අර පරණ පුරුදු මූණු තාමත් තිබුණා එතන. දැනුම මිනුම ප්‍රශ්න, අනාගත බලාපොරොත්තු ප්‍රශ්න, ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රශ්න ආදී සම්ප්‍රදායික ප්‍රශ්න, සහතික පෙරහැර, වර්ණනා හා පම්පෝරි ආදිය ඉවර වෙලා මම බලා හිටිය ප්‍රශ්නය ඇහුවා.

"ඩූ යූ හෑව් එනි කුයෙස්ටන්ස් මිස්ට ෆර්නැන්ඩෝ?"

ඉතින් මම ඇහුවා මගේ ප්‍රශ්නය; සිංහලෙන්ම ලිව්වොත්,

"පොල් පර්යේෂණායතනය මේ ඇබෑර්තුවටම අයදුම්පත් කැඳවා තිබුණා ගිය ජුනි යේ. සම්මුඛ පරීක්ෂණත් තිබුණා. මමත් ආවා. නමුත් කාටවත් පත්වීම් දුන්නේ නෑ. දැන් අද මේ තියන සම්මුඛ පරීක්ෂණයෙන් කාව හරි මේ තනතුරට පත්කරගන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා ද?"

මහාචාර්ය අබේවික්‍රම ආචාර්ය පෙතියාගොඩ දිහා බැළුවා. ඉන් පස්සේ දෙන්නාම මා දිහා බැළුවා. ලැබුණු උත්තරේ තමයි මේ සටහනේ මාතෘකාව.

"අයි රිමෙම්බර් යූ කමින්.....!"

එදා සම්මුඛ පරීක්ෂණය අවසන් වුනේ අවස්ථාව බේරා ගැනීමට රබර් පර්යේෂණායතනයේ අධ්‍යක්ෂක තුමා විසින් කරන ලද, තේ පර්යේෂණායතනයේ සේවය කරන අතරතුර පොල් පර්යේෂණායතනය වැනි සහෝදර ආයතනයක තනතුරක් සඳහා තෝරාගැනීමට ඇති අපහසුතා පිළිබඳ කෙටි දේශනයකින්.

අද හැරිලා බැළුවාම, සිය ක්ෂේත්‍රය තුල අවිවාදාත්මක උගතුන් වූ මහාචාර්ය අබේවික්‍රමත්, ආචාර්ය පෙතියාගොඩත් එදා මගේ ප්‍රශ්නය නිසා කොයිතරම් අසරණ වන්නට ඇද්දැයි හිතෙනවා.
Continue Reading...

Friday, December 16, 2016

ටෝච් එකෙන් පොල් කැඩීම හා ඇස් දෙකෙන් දුං පිට කිරීම



ලංකාවේ බොහෝ පලාත්වල සිංහල අවුරුද්දට යැවෙන නෑ ගමන් අපේ ගම් පලාත්වල යැවෙන්නේ නත්තලට ය. ඒ ගමනුත් සිරිතක් හැටියට යන පැටන් එකක් තිබේ. නත්තල් දා රෑ පූජාවට ගිහින් යන්නේ සීයලාගේ ගෙදරය. නත්තල් දවසේ දවාලේ බාප්පලාගේ ගෙදරය... මේ ගමන් වලත් එළිපිට නොකිව්වත් වැඩිහිටි බාල ඕඩර් ද තියේ. නංගිලා මල්ලිලා අයියලා අක්කලා දිහාවල එනතුරු අයියලා  අක්කලා නංගිලා මල්ලිලා බලන්න යන එකට අදිමදි කරති. මීට අමතරව රහට කේක් වයින් හැදෙන තැන් වලට කලින් යන්න හිතෙන එකත් ඒවාට වයසේ ඕඩර් අමතක වීමත් සාමාන්‍ය දේවල් ය.

මෙ‍හෙම ගියාම හැම අවුරුද්ද‍ේම වග‍ේ අහන කතන්දර ඒ විදිහෙන්ම ඇහෙයි.... 

කටුන‍ේරිය‍ේ ජෝජ් අංකල්ලාග‍ේ ගෙදර ගියාම වින්තූරි අංකල් න‍ොවරදවා කියන හොර පොල් කඩන කතන්දරය එකකි.
හොර පොල් කඩන්නේ නැත්තං හ‍ොරු ප‍ොල් කඩන්න‍ේ රෑ ටය. කාටත් හොරා ගහට නගින්නට පුළුවන් උනත්, වැඩේ අබ්ලික් වෙන්න‍ේ බිමට අත අරින පොල් ගෙඩිය බිම වැටෙන්නේ තරමක සද්දයට වීමය. කඹයක් අරන් ගහට නැගලා සීරුමාරුවට පොල්වල්ල බිමට බාන එක එක සාත්තරයකි. මේ වෙලා යන වැඩේ වඩාත් පහසුවෙන් කරන්නට පුළුවන් ගැජට් එකක් වින්තූරි අංකල්ග‍ේ යාළුවන් ට තිබුණාය. ඒක ටෝච් එකකි. ගහ යට ඉන්න එකා ටෝච් එක පත්තු කර ගහට ඇල්ලුවාම උඩ ඉන්න එකා පොල්වල්ල කපලා ආලෝක කදම්බය දිග‍ේ පහලට රූටා එවයි....

වීදුරු සද්ද අස්සේ කියන මේ කතන්දරේ නත්තලට ජෝජ් අංකල්ලාග‍ේ ගෙදර දී නොවරදවා අහන්නට පුළුවන.

අනෙක් කතන්දරේ කතන්දරයක් ම නොව මැජික් එකකි. මේක කරලා පෙන්නන්න‍ේ මාෂල් අංකල්ය. අම්මාගේ අක්කාගේ, අපේ මහම්මාගේ මහත්තයා ය. මහම්මලාග‍ේ ගෙදර ක‍ේක් නම් නොවර දී. වයිනුත් නොවර දී. කළු දොදොල් කැවුම් කොකිසුත් නොවර දී... අප‍ේ ගමනත් නොවර දී. එහ‍ේ යන්නේ බ‍ොහ‍ෝ වෙලාවට දවාලටත් කාලා හවස තේත් බීලා රෑට මගටත් වීදුරුවක් හිස් කරලා එන්නය. මැජික් එක පෙන්නෙන්න‍ේ දවාලට කාලා හාන්සි ගානට ඉඳිද්දීය. 

ඉස්ත‍ෝප්පුවේ ඇඳි පුටුවක දිගෑදී ඉන්නා මාෂල් අංකල් සිගරට් එකක් පත්තු කරගන ඇස් දෙකෙන් දුං අරින හැටි දැකලා තියනවා දැයි අසයි. අපි හැමෝම වටේටම රොක් වෙලා බලා ඉන්නා අතර, දිග දුම් උගුරක් අැදගෙන, කට පියා නහයත් ඇඟිල්ලෙන් හිර කරගෙන, කොහොමත් ලොකු ඇස් දෙක තවත් ලොකුවට ඇරගෙන මාෂල් අංකල් පුටු ඇන්දට ඔළුව තියා උඩ බලාගෙන හිඳියි.... අපි හැමෝම අංකල්ගේ ඇස් දෙක දිහා... අප‍ේ ඇසුත් ඒ තරමටම ඇරගෙන දුම් පිටවෙන තුරු බලාන හිඳිමු.

හැම එකාම දැක්කා කියන හිංදා... මමත් කවදාවත් 'මම නං දැක්කේ නෑ' කිව්වේ නැත...  

මේක ඇත්තටම කරන්නත් පුළුවන් වැඩක් උනත් මේ මැජික් එකේ ශ්‍රී ලංකා වර්ෂන් එකේ ඇහෙන් දුං අරින එකා අතේ තියන පත්තු වෙච්ච සිගරට් එක මැජික් බලන එකාග‍ේ අතකට කකුලකට කිට්ටු කර දුම් පෙන්නන කෑල්ල මාෂල් අංකල් පුංචි අපට නොපෙන්නූ බව මට තේරුම් ගියේ ඒ මැජික් එක හරියටම කරන්නට ඉගෙන ගත්ත කාලයේය.

මේ වගේ පරණ කතන්දර නොවරදවාම මතක් කෙරෙන කතා කියන එක ගැන හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයාට පින්...!

Continue Reading...

Blogroll

About